Dag 4, Portofino & La Spezia

Vanochtend was de ergste buikloop van C gelukkig achter de rug, en konden we dus gewapend met de nodige Imodium de volgende etappe van ons avontuur aanvangen. Na een prima ontbijt toverde het vriendelijke hotelpersoneel de auto weer tevoorschijn zodat het hele circus in kon stappen om de reis naar Portofino aan te vangen. Onderweg van muziek voorzien door de onvolprezen DJ F, die na het nodige gedoe alsnog met een opgediept snoertje de Onkyo aan de Ford wist te koppelen. De route leidde ons langs de kust, en dat betekent bergachtig terrein. Ontelbare tunnels en viaducten waren dus ons deel, waarbij het prachtige uitzicht uiteindelijk bijna voor lief werd genomen.

Portofino blijkt een soort Monaco van Italië te zijn, met protserige jachten en patserige types. De overige populatie bestaat vervolgens uit mensen die dit schouwspel komen bewonderen. De ligging is echter prachtig, aan een diepblauwe baai met gezellige terrasjes eromheen. Na even rondgewandeld te hebben konden we hier dan ook van de capuccino en overige versnaperingen genieten, en daarbij een nieuwe benchmark neerzetten. Dezelfde consumpties die ons gisteren €5,50 kostten verwisselden vandaag voor €27 van eigenaar. Tsja, locatie, locatie en locatie zullen we maar denken.

Na Portofino zijn we naar La Spezia gereden; Morgen is dat onze uitvalsbasis richting Cinque Terre, en dit gaf ons mooi de kans om zowel te lunchen als de scooterverhuurder te checken. Met de scooterverhuurder was niets mis, behalve dat deze rond riposo tijd potdicht zat. De lunch was ok, maar geen hoogstandje, met opgewarmde pizzapunten vergezeld van cola. Na de lunch zijn we richting ons verblijf gereden, een Agriturismo wat zoveel inhoudt als een soort AirBnB meets het plattelandsleven. We verblijven in keurige doch rudimentaire kamers, met prachtig uitzicht en een omgeving met een daverende stilte. Even was er blinde paniek toen de diverse apparatuur geen WiFi-signaal kon oppikken (je kunt het ook té rudimentair hebben) maar dat bleek godzijdank op een misverstand te berusten.

Nu is er dus echt rust: Van 1600 tot 2000 een vrij programma (rust dus), daarna een gezamenlijk diner met de vier vrouwelijke eigenaressen met gebruikmaking van zelfgekweekte ingrediënten. Ik ben benieuwd; Morgen naar Cinque Terre.

De haven van Portofino. De meeste plaatjes op Internet lijken een klein Photoshopje te hebben gehad, want die hebben ineens heel andere kleuren.

De boot verkopen kan altijd nog

Uitzicht vanuit de Agroturismo

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Dag 4, Portofino & La Spezia

Dag 3, Genua

Na wederom een prima ontbijt was het tijd om afscheid te nemen van Milaan. Na de Galaxy ongeschonden tevoorschijn getoverd en de koffers ingeladen te hebben stonden we voor de grootste uitdaging van deze ochtend: Het programmeren van de navigatie. Even het adres intikken is er niet bij, want is het nu Genoa, Genova of toch Genua (Nederlands als taal geselecteerd)? Bovendien bleek het apparaat de straat van het hotel in Genua niet te kennen, dus het vergde de gecombineerde denkkracht van de gehele crew om de juiste selecties te maken. Hierna kon er door de Milanese verkeersjungle koers gezet worden naar Genua, waarbij de bekende Italiaanse verkeersregels (go with the flow, what’s behind me is not important, af en toe wat duw- en trekwerk) in de praktijk gebracht konden worden. Eenmaal op de snelweg normaliseerde het verkeer zowaar wat, waarbij er nog steeds alert gebleven moest worden op onverwachte Lauda’s en Fittipaldi’s.

Onderweg hebben we een stop ingelast, daarbij de tankstations en snelweg parkeerplaatsen negerend. Enkele kilometers het binnenland insturend kwamen we uiteindelijk terecht bij het roemruchte stadje Novi Ligure, ook wel het kleine Genua van Piemonte genoemd. Het bleek een prachtig stadje met een bruisend centrum en keurig terras waar de liefhebbers van een cappuccino konden genieten. De prijs voor vier consumpties is vanaf heden onze nieuwe benchmark, want €5,50 is natuurlijk spotgoedkoop.

Rond 1300 arriveerden we in het keurige Grand Hotel Savoia waar de kamers meteen betrokken konden worden en de auto per valet in een garage verdween. Hierna kon het verkennen van de stad beginnen, waarbij meteen opviel wat al eerder was aangekondigd, namelijk dat de stad een hoog gehalte aan verticale uitdagingen kent. Eigenlijk is de gehele stad op een soort van bergklif gebouwd, en loop je dus continu oftewel bergop oftewel bergaf. Er is daarbij echter hulp van een scala aan liften en funicolares, en ons eerste doel na het hotel was dan ook een dergelijke vervoersmogelijkheid te frequenteren. Het was even speuren, maar halverwege de donkere verkeerstunnel was er een mysterieuze zijgang die zowaar toegang verschafte tot een vreemde Disney-house-of-horrors-achtige lift die ons naar het uitzichtpunt bovenop de berg bracht. Na het uitzicht bewonderd te hebben kon iets verderop de lift in ‘Liberty style’ (we onderzoeken nog wat dat precies inhoudt) ons weer op maaiveld-niveau terugbrengen. Na een tweeslachtige lunch op het Piazza de Ferrari (prima pizza, foute salade) zijn we via de Porto Antico met gezellige straatjes en winkeltjes teruggelopen richting hotel. Onderweg liepen we nog even door een meer dubieuze steeg met hangallochtonen (F+D functioneerden tijdelijk als bodyguards) om zodoende een compleet beeld van de couleur locale te krijgen.

Na de tussenrust zijn we als drietal (C bleef licht ziek achter in het hotel) nog even prima gaan eten in het naastgelegen Tralalero restaurant, waarbij met de huidige temperatuur het terras nog steeds zeer aangenaam was. Morgen naar La Spezia!

Enroute. Let ook op de hoedjes.

Als het personeel de tijd heeft om zelfs nog een roos van de tissues te vouwen zit je in de Champions League van de hotels.

Het verplaatsen per scooter is hier de preferred option

Kleurrijke flats

Even twijfel of we hier wel echt in moesten

De lift. Het waren niet alleen de zijpanelen die bewogen, hij ging echt omhoog.

 

De lift terug naar beneden. Ook de gang was in de mysterieuze Liberty Style. Wel fraai.

Gewoon Genua.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Dag 3, Genua

Dag 2, Milaan

Gisteren hebben we de avond on-Italiaans afgesloten bij de Chinees om de hoek. Het was een echte Chinees zoals we die ons nog uit Beijing herinneren, dus met TL-balken, kantinetafels en personeel dat geen woord Engels spreekt. Daarnaast moest de menukaart even zorgvuldig gescand worden op ingewanden en eendenkoppen voordat er besteld kon worden. Het bedienend personeel in de vorm van een uiterst vriendelijk Chinees-Italiaans meisje compenseerde echter ruimschoots voor de ongemakken, en uiteindelijk leverde dit een prima maaltijd op.

Vandaag was eigenlijk de eerste fatsoenlijke vakantiedag.Na het prima ontbijt zijn we per metro vertrokken naar het Cimitero Monumentale, een grote begraafplaats in het centrum van Milaan. We gingen uit van de Pere Lachaise-achtige locatie met beroemdheden, wat deels (wie herinnert zich Wanda Osiris niet?) ook klopte. Voor een veel groter gedeelte was het echter een bizarre verzamelplaats van enorme grafmonumenten maar ook kleine gedenkstenen, die op werkelijk elk mogelijke locatie waren aangebracht. Donkere ondergrondse galerijen met oneindig lijkende reeksen aan grafmonumenten maakte daarbij indruk op de minigruppe.

Na de begraafplaats zijn we doorgelopen richting Castello Sforzesco. Daarbij bleek het kasteel niet echt de grootste attractie, maar bleek het naastgelegen park met actief foodcourt en hipsterkolonie de grootste bezienswaardigheid te zijn. Aldaar hebben we zittend in het gras (hipsters 1.0) heerlijk genoten van verse broodjes en bier. Het kasteel zelf viel wat tegen met weliswaar een mooie vormgeving maar de bijbehorende musea trokken ons niet echt. Tijdens onze verdere voettocht richting de Dom konden we mooi nogmaals de Stetson winkel frequenteren alwaar opnieuw een passende hoed (ditmaal voor D) geselecteerd kon worden. Met daarbij ijs (mango, straciatella en citroen) toe.

Vie diverse metrolijnen belandden we vervolgens bij de laatste attractie van de dag, de Naviglio Grande. Iets buiten het centrum gelegen liggen langs een relatief onooglijk kanaal prima terrassen, restaurants en kleine winkels. Eigenlijk zou je het nog het best het NDSM terrein van Milaan kunnen noemen, en doordat er hier iets vriendelijkere prijzen gehanteerd worden was het er nog gezellig druk ook.

Terug in het hotel hebben we van een korte pauze genoten, om hierna in het legendarische restaurant Lungomare te dineren. Vis en witte wijn bleek daarbij een prima combinatie om de dag mee af te sluiten. Morgen wringen we de Galaxy uit de parkeergarage om koers te zetten naar Genua!

P.S.: Graag zou de redactie vanaf deze plaats willen waarschuwen voor het omstreden weblog hardbakboord.nl welk door medereizigers P en D wordt bijgehouden. Alhoewel wij van homm.es geen enkele reden hebben om te twijfelen aan de integriteit van de samenstellers zien we toch met enige regelmaat een dubieuze interpretatie van de feiten (de term ‘fake news’  is al gevallen) die ons noopt onze lezers te waarschuwen voor hun epistels. Onthoud: Alleen op homm.es leest U ‘the events as they happened’!

Eindeloze galerijen met gedenkstenen

Hoge trappen om de boel te onderhouden. Met deze dag als resultaat een rare mix tussen toeristen en rouwenden.

Niet alleen heel oude, maar ook fraaie Art Deco-achtige monumenten. Wel allemaal groot, overdreven en kostbaar.

Minigruppe @Castello

Italiaanse versie van een foodfestival

Typisch straatbeeld

Keuzes, keuzes…

Gelati

Wachten op de metro

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Dag 2, Milaan

Dag 1, Amsterdam – Milaan

Vakantie, mei 2017. De term Giro d’Italia zal nog slechts zelden met wielrennen geassocieerd gaan worden nadat wij deze heldentour voltooid hebben. Vanochtend zijn we lafjes begonnen met opstaan, Uber-en naar Schiphol om aldaar de minigruppe te completeren. Vanaf dat moment kon de vakantie natuurlijk pas echt beginnen.

Allereerst zat er bij het inchecken van de bagage een overdreven grote koffer. De directieven van D om de afhandeling vlot te laten verlopen (hij moet rechtop de machine in) werden echter door het dienstdoende grondpersoneel in de wind geslagen (die koffer moet op z’n kant meneer), wat uiteraard resulteerde in een hopeloos geblokkeerde kofferinnameinstallatie. Gelukkig kon de  inderhaast opgeroepen gebrevetteerde monteur de koffer uit z’n benarde positie bevrijden waarna er alsnog handmatig ingecheckt kon worden. De onvrede van de koffereigenaar werd daarbij genadeloos geprojecteerd op de op zich vriendelijke dame die hierbij persoonlijk aansprakelijk werd gesteld voor het verdere verloop van de kofferreis.

Na een uitgesteld ontbijt en wat wachten bij de gate (Dave Kindig, Google is je vriend, bij dezelfde gate gespot) zijn we uiteindelijk met een rustige vlucht in Milaan beland. Na de koffers wonderwel ongeschonden van de band geplukt te hebben zijn we op zoek gegaan naar onze huurauto. Omdat we een extra chauffeur wilden registreren zijn we braaf in de rij gaan staan, ondanks dat het grote scherm ons als trouwe Goldmember al meldde dat er een auto voor ons klaar stond, inclusief de parkeerpositie. Aangezien we na een kwartier het wachten wel zat waren toch maar eens op de bonnefooi naar de parkeergarage gelopen, en zowaar kon daar ter plekke de extra chauffeur ook moeiteloos toegevoegd worden. Met onze vers verworven Ford Galaxy (tja) zijn we op weg gegaan naar het hotel. De meegebrachte TomTom bleek daarbij overbodig, het apparaat heeft een prima navigatiesysteem aan boord. Bij aankomst bij het hotel hebben we voor het eerst kennisgemaakt met de Italiaanse variant van een parkeergarage, en konden we met een schoenlepel de Galaxy in een soort schoenendoos wringen.

Goed en wel gesetteld in onze kamers konden we op pad voor een eerste verkenning. Met een 48-uurs metrokaart spoedden wij ons naar de Piazza del Duomo om de Dom te inspecteren. En het moet gezegd, het is een fraai pandje. Aangezien de hongerklop inmiddels aanzienlijk was hebben we in de directe nabijheid een terras opgezocht waar we van een prima verlate lunch mochten genieten. De truc is hier duidelijk dat het menu de zeer schappelijke prijzen voor het eten vermeld en de prijzen voor de drank niet direct zichtbaar zijn, en je dus uiteindelijk meer voor je cola betaalt dan je pizza. Laat staan als je nog bier of wijn drinkt ook. Na de nodige kledingwinkels geïnspecteerd te hebben (Stetson aangeschaft!) zijn we per metro teruggegaan naar het hotel. Hierbij heeft een niet nader te noemen lid van de minigruppe in de drang naar een zitplaats nog wel een medepassagier onbedoeld een stevige elleboog op de rechterslaap gegeven maar dat mocht de pret niet drukken. Nu rust en even TripAdvisor’en naar een fatsoenlijk restaurant, morgen gaan we echt op stap.

De Dom

Galleria Vittorio Emanuele. Heel duur en overdreven allemaal, wel een prachtige locatie.

Eerste kerk afgevinkt

Was vast niet bedoeld als lunchgerecht maar wel erg lekker

Slachtofferhulp aan het werk

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Dag 1, Amsterdam – Milaan

Epiloog

De laatste dag in Denver hebben we enigszins al tijd vullend doorgebracht. Met outlet + mall + zoo was er geen echt programma meer, maar aangezien de vlucht pas rond 20:00 gaat moesten we toch wat. Inmiddels is de auto ingeleverd, zijn we door de security geglipt, en wachten we op het boarden van het (inmiddels gearriveerde) vliegtuig.

dsc_8281

De zoo stond vol met kunst

dsc_8282

Alles gemaakt van uit zee gevist plastic materiaal

dsc_8346

Ook een gerecycelde schildpad

dsc_8337

Toch nog een bruine beer

dsc_8338

En een zwarte

Dank allemaal voor het lezen en het ontwijken van de talrijke spel-, stijl- en grammaticafouten, het was weer een feest!

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Denver

In onze onmetelijke voorbereiding hadden we reeds geconstateerd dat Cheyenne twee klassieke diners kende, en we kwamen dan ook al snel tot de overtuiging dat er minimaal in eentje ontbeten moest worden. De keuze viel op Penny’s Diner: 24 uur per dag geopend, wat normaal gesproken voldoende garantie is voor de juiste hoeveelheid patina en ranzigheid. En het moet gezegd, het viel niet tegen. Gemotiveerd jong personeel dat z’n best deed er iets van te maken, en de setting deed de rest. Alleen al de voorstelling van de kok die, op de rug gezien, verschillende ontbijtjes simultaan in elkaar stond te draaien was al meer dan genoeg amusement op de vroege ochtend. Bovendien was het eten nog gewoon lekker ook.

dsc_8212

Herkenbare glimmende gevel

img_2022

Bijna steriel binnen

Na het ontbijt hebben we het bekende draaiboek geraadpleegd voor de verdere acties. Feitelijk bestond het enige doel uit een verplaatsing naar het hotel in Denver, ongeveer 150km verderop. Dat bood dus voldoende tijd voor enkele andere uitspattingen. Naast enkele Muffler Men (minor detour, uurtje of twee) hebben we nog even een bezoek gebracht aan een outlet. In voorgaande reizen konden we daar vaak voor redelijke prijzen nog wat kleding scoren. Groot was de ontluistering toen we aankwamen bij de zo zorgvuldig geselecteerde outlet (top 3 van Denver!). Ruim 90% van de winkels was gesloten en stond leeg. Geen idee wat hier de oorzaak van is: Het verplaatsen van de handel naar Internet, of mogelijk het opheffen van de wel heel riante locatie, het zou allemaal kunnen.

img_2034

Draaiboek. Met een paar kleine pencorrecties.

dsc_8228

MM1

dsc_8230

MM2

Met lege handen zetten we onze reis voort, waarbij het opviel hoe ongelooflijk veel drukker het op de weg was dan de afgelopen dagen. Waar we voorheen regelmatig zelfs geen enkele auto in zicht hadden, was het nu weer een ouderwetse battle voor ieder stukje asfalt. Onder deze psychische druk hebben we koers gezet naar het graf van Buffalo Bill. Na onze eerste ontmoeting met de historie van deze USA-held in Cody hadden we er eigenlijk al meer dan genoeg van, maar nu we toch in de buurt waren was dit natuurlijk een fraaie gelegenheid om de feiten nog even dubbel te checken en ons zelf officieel tot Buffalo Bill kenner uit te kunnen roepen.

dsc_8241

Hij ligt er echt, op Lookout Mountain

dsc_8244

Fraai uitzicht vanaf Lookout Mountain met nog fraaiere kijkers

Vlak in de buurt van Buffalo Bill was nog een soortgelijk onafgerond onderwerp te vinden. Zoals de trouwe lezers van dit feuilleton zich ongetwijfeld nog herinneren hebben we ooit (http://homm.es/?p=148) bij het verkeerde Red Rocks theater gestaan, en vandaag deed zich de gelegenheid voor om deze ongerechtigheid recht te zetten. Het was overigens goed te zien waarom deze locatie indertijd (U2, 1983, hier en daar nog op VHS verkrijgbaar) gekozen is voor de registratie, het ligt relatief dicht bij de bewoonde wereld, je kunt er parkeren, en het heeft de uitstraling alsof je midden in de Grand Canyon staat. Een soort Caprera on steroids, zeg maar.

dsc_8260

Ingang. Dan weet je dat je de goeie hebt.

dsc_8257

Grote rode rotsformaties

Omdat we aan het eind van de middag beland waren zijn we langzaam afgezakt naar ons prachtige hotel in het hartje van Denver. Alle leed van blokhutten, ratelende airco’s en haperende WiFi-verbindingen is vergeven en vergeten want we zitten als afsluiter in een tophotel. Na even een half uurtje op adem te zijn gekomen zijn we de stad in gelopen, met als uiteindelijke doel het Coors Field stadion waar we de Colorado Rockies tegen de Milwaukee Brewers hebben zien spelen. Compleet met bier en hotdogs uiteraard. En zoals altijd ging het voor het gehele stadion slechts deels om de wedstrijd, maar is het een komen en gaan van complete gezinnen die komen ouwehoeren, een biertje drinken en net zo makkelijk weer weglopen. Heel leuk om weer eens mee te maken. Omdat we wel een beetje uitgelopen waren hebben we een fietstaxi terug genomen, waarbij een heer van rond de 65 ons naar het hotel mocht peddelen. Niks zielig, gewoon doortrappen.

dsc04148

De stadions passen hier altijd fraai in het straatbeeld

img_2032

Tickets gescoord. Iets hogere zitplaats dan gepland.

dsc04153

Wel goed uitzicht. De bal zou iets groter mogen.

dsc04165

Knetemann

img_2033

Passagiers

Net hebben we ingecheckt voor onze retourvlucht, morgen vliegen we aan het eind van de dag naar Londen. Na een overstap van zo’n 1.5 uur vliegen we daarna door naar Amsterdam. Nu rust!

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Cheyenne

Met 26 graden waren we vandaag onderweg van Keystone naar Cheyenne. Uiteraard kon dat spektakel niet zonder kleine detour blijven, en dus pakten we nog even Nebraska mee om zo ook Carhenge met een bezoek te kunnen verblijden. Een onduidelijke WWII veteraan heeft op z’n 75e besloten dat Alliance, Nebraska (Middle-of-nowhere dekt de lading niet) met een attractie verblijd moest worden, en dus heeft-ie een stel auto’s op elkaar gestapeld in een poging enige gelijkenis met Stonehenge te bewerkstelligen. Al met al heel aardig gelukt, alhoewel het niet in de buurt komt van de echte Stonehenge of de Cadillac Ranch.

dsc_8146

Dit was het grootste gedeelte van de dag ons uitzicht

dsc_8161

Deze doet het helaas niet meer

dsc_8163

’68 volgens mijn

dsc_8167

Hotel

Tijdens de rit werden we uiteraard weer begeleid door het onvolprezen navigatiesysteem van de Yukon. Halverwege de vakantie hadden we eindelijk enigszins door waar het apparaat steeds over struikelde. Alle kaarten van de USA en Canada blijken er in te zitten, maar vermoedelijk om het ding niet te traag te laten worden wordt alleen de huidige staat plus de directe omgeving ingeladen. Voor een plaats iets verderop moet dus perse de staat ook toegevoegd worden, en dat luistert akelig nauw. Geen punten of komma’s, niet de hele naam maar slechts de tweeletterindicatie, en die moet dan ook nog achteraan staan. Maar dan werkt-ie ook prima, als je de afwijking in de berekening van de ETA (vandaag 4 uur geschat voor onze eerste etappe, 2h40 in werkelijkheid….) even niet meerekent.

Nu verblijven we in Cheyenne, wat aangeprezen wordt vanwege het oude historische centrum. Dat hadden we echter na vijf minuten wel gezien, rondlopen is er niet de bedoeling, en de attractie bestaat uit het feit dat de huizen iets ouder zijn dan gebruikelijk. Alleen de al eerder geïdentificeerde grote Western winkel (kleding, hoeden en laarzen) sprak nog enigszins aan. Nu dus rust, straks diner, morgen naar Denver.

img_2016

Mooie combinatie

img_2018

Hoe Wild West wil je het hebben

Instant update: Door een heel bizarre WiFi verbinding alhier was updaten niet mogelijk, vandaar een verlaat verslag!

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Keystone, dag 3

En weer was het vandaag 27 graden, dus het lijkt er zowaar op dat we weertechnisch eindigen zoals we begonnen zijn. Vandaag hadden we een rustig programma, wat niet wegneemt dat we toch weer zo’n 350km hebben afgelegd.

Voor het ontbijt hadden we een nieuwe locatie in onze uitgestorven straat gelokaliseerd, waar zowaar een niet al te verschrikkelijk ontbijt werd geserveerd. Tot onze verbazing sprak de eigenaar nog een aardig mondje Nederlands ook, hij bleek geboren in Den Haag. Wat natuurlijk nauwelijks als een aanbeveling kan gelden. Na het ontbijt zetten we koers naar Badlands National Park. Geïnspireerd door het fantastische nummer van Bruce Springsteen leek ons dat een goede keuze, ook al bleek gisteravond tijdens het Wikipedia diepte-onderzoek dat er werkelijk geen enkele relatie tussen beiden is.

img_2014

Fraaie Cadillac bij het tankstation. Het oudere echtpaar had er de Route 66 al mee gereden en was nu de rest van de USA aan het afwerken.

Onderweg passeerden we een historische lanceerinstallatie waarvandaan ten tijde van de koude oorlog raketten konden worden gelanceerd. Alhoewel potentieel interessant viel het wat tegen: In het kader van de ontwapeningsverdragen met de Sovjet Unie was het meeste spul inmiddels ontmanteld, en aangezien het er redelijk druk was met patriottistische Amerikanen (de Star Spangled Banner werd nog net niet aangeheven) zat een bezoekje aan de daadwerkelijke lanceerinstallatie onder de grond er ook al niet in.

dsc_8024

To protect and serve

Hierna reden we het Badlands National Park in, en dit bleek een soort mini Bryce Canyon te zijn. Mooie rotsformaties, maar panorama uitzichtpunten om de twee kilometer vonden we ook weer wat overdreven. Wel nog even wat korte hiken kunnen doen en fraaie foto’s gemaakt.

dsc_0216

Badlands

dsc_0224

C @ Badlands

dsc_8040

F @ Badlands

dsc_8030

Wel oppassen als je buiten de paadjes gaat

dsc_8048

Stoffige weggetjes daar

Eigenlijk wilden we ook nog langs Wounded Knee vanwege de twijfelachtige historie. Het museum (op de route) was echter gesloten en de locatie zelf (niet op de route) betekende een omweg van bijna 3 uur, en dat was ons toch iets te gortig. Daarom zijn we na Badlands retour hotel gegaan waar we van de laatste momenten in Keystone kunnen genieten. De laatste dagen zijn aangebroken, morgen naar Cheyenne, overmorgen Denver.

Geplaatst in Uncategorized | 2 Reacties

Keystone, dag 2

En ineens is het weer kortebroekenweer met zevenentwintig graden. We begonnen de dag met een speurtocht naar een ontbijt. Uiteraard was dit gisteravond al zorgvuldig voorbereid: De tent meteen naast het hotel viel af (TripAdvisor was genadeloos), eerste keus Peggy’s bleek ‘Closed for the season’ en backupplan Subway had eenzelfde bordje op de deur hangen. Eigenlijk blijken de meeste zaken in dit kermisstadje een soortgelijk bordje te hebben, en degene die open zijn willen je bijkans naar binnen sleuren om toch in ieder geval zo’n stom t-shirt te kopen. Aangezien we verder geen fatsoenlijke breakfast tent konden ontdekken zijn we ietwat hongerig doch opgewekt op weg gegaan naar Mount Rushmore.

Mount Rushmore was drukker dan verwacht, ik wil niet weten hoe het er uitziet op een zomerse dag  midden in de vakantieperiode. Ook viel het in eerste instantie wat tegen, als je via de hoofdingang naar binnen loopt sta je vrij ver van het monument af, en ons bekroop toch een lichte teleurstelling. Het onvolprezen Internet had ons echter al eerder aangeraden om vooral de trail te lopen, en dat maakte uiteindelijk alles goed. Mooie uitzichten op het monument (wel 250 treden…) en een fraaie uitleg over het tot stand komen ervan in het museum. Gezien het feit dat 90% van het monument met behulp van dynamiet tot stand is gekomen en de rest door arbeiders bungelend aan touwen met een drilboor is uitgehakt mag het een wonder heten dat er geen enkele dode bij gevallen is.

dsc_7955

De foto die dus iedereen staat te maken

dsc_7976

Blending in

dsc_7970

Details. Let ook op dat brilletje en die pupillen.

dsc_0210

Kan van de bucket list

dsc_7984

Typisch Amerikaanse entree, met alle staten vertegenwoordigd inclusief de toetredingsdatum

Voldaan konden we verder naar ons volgende doel, Crazy Horse. Na enig speuren konden we een zeer verlate brunch bij de  Subway gebruiken, en daarna vanaf de snelweg een foto van deze erkende touristtrap maken. Toegang is $22, waarbij je van precies hetzelfde uitzicht als vanaf de snelweg mag genieten. Dichterbij kan, maar dat kost je $125 per persoon. Vandaar de foto vanuit de Nimitz.

dsc_7997

$22 uitgespaard

Ons niet bijster intensieve dagprogramma werd vervolgd met een bezoek aan de Christmas Village. Mogelijk een iets lager bucketlist gehalte, maar we waren er op weg naar Keystone toevallig langs gereden en vonden het stiekem toch wel leuk om nog even naar terug te gaan. En inderdaad, ze verkochten niet de zoetsappige meuk van andere kerstwinkels maar hardcore christmas stuff. Met nagloeiende creditcard zijn we terug naar Keystone gereden voor een middagwandeling (nog steeds niets te doen) en de aanschaf van wat Bud en popcorn om de rest van de namiddag al WiFi’end, lezend en tv-kijkend door te brengen.

dsc_8004

Als je hier werkt luister je dus de hele dag naar dezelfde kerstliedjes

dsc_8011

Parkeren is in deze tijd van het jaar niet echt een probleem hier

Straks diner bij het restaurant wat ons gisteren prima beviel, morgen verder de omgeving verkennen.

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Keystone, dag 1

Vandaag was het een rit van een kleine 500km die we konden doorbreken met een paar mooie uitstapjes. Eerste stop was bij Devil’s Tower, een national park gebaseerd op een uit de kluiten gewassen ondergrondse vulkaan die om onduidelijke redenen aan de oppervlakte is gerezen. De speciale vorm van de pilaren waaruit deze rots bestaat is ontstaan vanuit het stollen van gesmolten steen, en de vorm van de pilaren maakt dat deze rots een grote aantrekkingskracht op klimfanatici heeft.

dsc_7831

Geen Route 66, maar toch

dsc_0201

Devil’s tower

dsc_7849

Nog steeds een heilige plek voor Native Americans

dsc_7847

Idioot

dsc_7854

Nog meer idioten

Na Devil’s Tower reden we door naar Sturgis, een slapend plaatsje wat gedurende een week in augustus omgetoverd wordt in een soort motor-walhalla waar een half miljoen mensen bij ongeveer tien bars proberen parkeren. Alhoewel duidelijk was dat de bewuste bars de rest van het jaar wat spare-capaciteit hebben, was het toch opmerkelijk dat er werkelijk geen enkele motor rondreed. Je zou verwachten dat er de rest van het jaar ook wat belangstelling voor dit walhalla zou zijn.

dsc_0206

Voldoende plek voor middelbare mannen op de brommer

dsc_7883

Gelukkig ook nog een MM gevonden

Na Sturgis werden we door een van de vele roadsigns gewezen op het South Dakota Air and space museum op onze route. En aangezien dit soort musea in de US of A doorgaans gratis zijn kon een bezoek aan Ellsworth Air Force Base niet uitblijven. En het moet gezegd, met name de display van vliegtuigen voor de deur was indrukwekkend.

dsc_7914

B52

dsc_7916

Boeing 707. Alhoewel de puristen van het museum menen dat het een C135 Stratolifter is.

dsc_7908

Even de apparatuur kalibreren

img_2001

Ready for take-off

Momenteel verblijven we in Keystone. Keystone blijkt het typische kermis-achtige plaatsje te zijn wat wel vaker vlakbij grote attracties te vinden is, we hebben dit eerder bij de Niagara Falls en Gatlinburg gezien. Verschil is wel dat het hier wederom het eind van het seizoen is en er dus veel zaken gesloten zijn. Gezien de prullaria die er aangeboden wordt is dat overigens geen groot gemis. Overigens is het ondertussen prima weer geworden, met volop zon bij een graad of twintig, en de vooruitzichten voor onze laatste week zijn ook prima.

dsc_7941

Binnenrijden van de kermis

img_2003

Vermoedelijk de afslag bij Sturgis over het hoofd gezien

Nu het debat tussen Trump en Clinton kijken, morgen gaan we de bezienswaardigheden in de omgeving van Keystone bekijken.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Keystone, dag 1