Dag 13: New York City

Wat een drukke dag,

Vanochtend enorm genoten van een zelf gemaakt ontbijt in onze kitchenette. Daarna hebben we de korte afstand naar onze dubbeldekkerbus overbrugd (tickets voor twee dagen) en hebben we de tour van noord Manhattan gedaan. We zijn al vaker in NYC geweest, maar dit was eigenlijk de eerste keer dat we zo noordelijk kwamen. Harlem heeft in ieder geval op de busroute geen geheimen meer voor ons. Als eerste tussenstop stapten we uit bij het Museum of the City of New York. Deels omdat we dat interessant vonden (met name de Nederlandse component), deels omdat het bij het busticket inbegrepen was. En het museum stelde niet teleur: Interactief en met veel interessante tentoonstellingen. Twee uur later zijn we de ‘museum mile’  langs Central Park verder afgelopen, met het Guggenheim (foto gemaakt) en als hoogtepunt het Metropolitan Museum of Art. Erg fraai museum, maar zo overweldigend groot dat toen we het na enkele uren helemaal zat waren duidelijk werd dat we nog maar een derde gezien hadden. Gelukkig is het kaartje twee dagen geldig, dus al we voldoende moed weten te verzamelen gaan we morgen nog wel even terug.

Live at the Apollo

Fort Amsterdam bij wat nu Battery Park heet

Guggenheim exterieur

Veel belangstelling in The Met voor een mode expositie met alle grote namen

Nieuwe tuintafel uitgezocht

Veel harnassen enzo

Welverdiende snack. Met sauerkraut.

Na The Met zijn we Central Park ingelopen, hebben we de Zoo gechecked (iets te duur om alleen maar doorheen te lopen), en zijn we 5th Avenue afgelopen om het JJ Hat Center (Stetson specialist par excellence) te checken. Gezien de afgelegde afstand was dat teleurstellend: JJ had ondanks de toplocatie slechts een beperkt assortiment beschikbaar, en de hoedencollectie kon dus helaas niet verder aangevuld worden.

Vele vrijetijdsbestedingen mogelijk in Central Park

Hierna hebben we laf de bus gepakt om verder naar het zuiden van Manhattan af te reizen. Na bij Little Italy uitgestapt te zijn liepen we naar Chinatown. Een golf van herkenning was ons deel, zelfs de opticien waar twintig jaar geleden een bril werd gekocht is aangetroffen. In een discutabel etablissement (sowieso de enige smaak daar) hebben we genoten van een late lunch/early diner met dumplings en spring rolls.

Duidelijk Chinatown

Vrienden van de brillen. Met achteraf bezien een overstekende Pauline.

If it has two or more legs and it’s back faces the sun you can eat it

Na Chinatown zijn we naar de Brooklyn Bridge gewandeld. Inmiddels begon het te regenen, maar de Chinese entrepreneurs speelden handig op de veranderende weersomstandigheden in, en we hadden binnen een mum van tijd dus voor twee maal $5 de beschikking over een tweetal paraplu’s van topkwaliteit. Halverwege de brug hebben we nog wat foto’s gemaakt om vervolgens om te keren, waarbij bleek dat we met deze benadering naadloos in de huidige instagram/snapchat/whatever generatie konden blenden, want daarbij is de juiste foto echt het enige doel.

Happy campers

De duisternis begon inmiddels in te vallen, maar we hebben toch nog wat moed verzameld om de Tesla store (ook in het zuiden van Manhattan gelegen, wat een ruim begrip bleek te zijn) te frequenteren. Uiteindelijk deels vals gespeeld door toch nog even de bus voor twee haltes te pakken, maar het doel heiligt de middelen. In de Tesla store troffen we onze nieuwe vriend Ryan, die maar weer eens bewees dat niet ieder menselijk contact perse vermeden moet worden. Met een echte carnut is het goed converseren, en we konden de Model 3 helemaal uitchecken. Met zelfs het aanbod voor een proefrit op zak (veel te rijden valt er niet in Manhattan…) verlieten we het pand, en konden we van 13th naar 49th street wandelen. De opties voor taxi’s/metro’s passeerden in gedachten wel even de revue, maar uiteindelijk was het prettig weer, en verplaats je je te voet nog het snelst op Manhattan. Een goed uur verder waren we via de TKTS-shop (even kijken wat de mogelijkheden voor het meepakken van een theater zijn) weer terug in ons onvolprezen penthouse.

Tesla store gevonden

Zitpositie checken

Erg modern

Sommige idioten doen dit als liefhebberij bij de Dam tot Dam loop, wij alleen als het echt niet anders kan

Nu rust, morgen de laatste complete dag in NYC.

Dag 12: New York City

Gisteravond hebben we Simple Minds in het Beacon Theatre op Broadway mogen bewonderen. Het optreden bracht gemengde gevoelens met zich mee: Allereerst was het een complete speurtocht in dit fraaie theater om op de juiste stoel terecht te komen. En niet alleen voor ons, dat gold zo te zien voor 90% van de bezoekers. Daarnaast trad Simple Minds in de recente wat uitgeklede bezetting op: Vaste krachten zijn ingewisseld voor jongere (goedkopere?) krachten, en een aantal nummers worden in een aangepaste semi-akoestische versie gespeeld. Soms werkt dat goed, soms niet. Niettemin was Jim erg op dreef, en praatte hij tussen de nummers deze avond meer dan de afgelopen 35 jaar bij elkaar, en kwam verder het concert gaandeweg toch in de bekende flow terecht waardoor het dak er uiteindelijk toch helemaal af ging. Wel heel apart dat er tegenwoordig mensen zijn die moeiteloos drie uur lang op hun telefoon bezig zijn zonder het concert een blik waardig te gunnen.

Na afloop van het concert regende het. Gezien de temperatuur (ook om 23:00 nog 21 graden) hadden we geen jas bij ons, en was het dus even de vraag hoe de ruim 3km naar het hotel overbrugd moest worden. Laten we het er op houden dat de meningen hierover verschilden; Het eindresultaat was in ieder geval dat we uiteindelijk compleet verzopen in het hotel terugkeerden.

’s Ochtends hebben we weer veel te copieus ontbeten bij Junior’s, waarna we op jacht konden gaan naar een dubbeldekker toeristenbus. Na wat wikken en wegen toch maar de bus gekozen die in ieder geval transparant was over routes en rijtijden en er daarnaast niet iedere keer overvol uitzag. Zo’n bustocht blijkt echter tegenwoordig in NY bijna onhoudbaar. Ongelooflijke drukte zorgt ervoor dat je lopend harder opschiet dan in de bus, en je zou verwachten dat er ondanks de Amerikaanse allergie voor regels er binnenkort toch een of andere vorm van ontmoediging op het autogebruik in de binnenstad zou moeten worden toegepast.

Halverwege de rit vanaf Times Square zijn we bij het WTC uitgestapt en hebben we het 9-11 memorial bezocht. Het momument is zoals de Amerikanen dat zo goed kunnen erg indrukwekkend, en voor meerdere interpretaties vatbaar. Daarna ook nog even het 9-11 museum bezocht: Mooi dat er nog een hoop zaken bewaard zijn gebleven en goed dat de doden op deze manier herdacht worden. Wel erg vreemd dat er nergens aan gerefereerd wordt waarom dit nou allemaal gebeurd is, en wat de daders getriggerd heeft om hier hun leven voor op te offeren. In dat opzicht is het Pearl Harbor monument op Hawaii een veel beter voorbeeld hoe zo’n verhaal ook van twee kanten kan worden belicht.

Deel van het nieuwe WTC complex

Tranen die wegspoelen? Eeuwige stroming? Val in de diepte?

Mooi dat ze deze bewaard hebben

Ook onderweg veel aandacht voor 9-11, zoals bij deze brandweerkazerne

Na het WTC hebben we de (bij de busprijs inbegrepen) boot genomen voor een rondvaart rondom het vrijheidsbeeld. Dat tochtje was in het geheel niet onaardig, en gaf volop de gelegenheid om foto’s te maken. Na de boottocht was natuurlijk te voorzien dat iedereen dezelfde bus terug naar de bewoonde wereld zou nemen, maar tactisch denkwerk, slim manoeuvreren en enig geluk maakten dat de weblog-crew twee haltes eerder in de bus wist te stappen en zo de grote meute het nakijken gaf. Niet aardig, wel doeltreffend.

Op de boot. Pet net afgezet.

Lady Liberty

De skyline

Freedom Tower

Gemiddelde New Yorkse voorbijganger

Bekend beeld

Flat Iron building

Karakteristieke watertorens

Fantastische beeldkwaliteit van de nieuwe schermen op Times Square. Kosten naar verluidt tussen de 1 en 4 miljoen dollar per stuk. En het gezamenlijke electriciteitsverbruik van 160.000 huishoudens…

Terug in de bewoonde wereld kwamen we eigenlijk slechts bij toeval in John’s Pizzeria terecht. Wat een toptent, zeker voor Amerikaanse begrippen. Heerlijke verse pizza’s met daadwerkelijk verse ingrediënten. Geen wonder dat tent volledig vol zat, en ook geen wonder dat een etalage van twee meter breed een restaurant bleek te herbergen waar zeker meer dan honderd man in pasten.

Echt vers

Aangezien we het een beetje zat waren om iedere keer 30 of 40 Euro voor een veel te vet ontbijt af te rekenen zijn we hierna nog even naar de supermarkt gegaan om wat eenvoudige ontbijtmaterialen aan te schaffen. Het goede nieuws is dat het gelukt is om zowel goedkoper als minder vet te gaan eten. Maar een supermarkt in hartje Manhattan blijkt toch iets duurder dan de Wal Mart, met $6 voor een halfje bruin en $9 voor een pakje salami en kaas…

Goudgerand bruin brood

16 karaats salami

Dag 11: New York City

Gisteravond hebben we inderdaad een prima Chinees op zo’n 10 minuten rijden gevonden, en konden we genieten van een iets gematigdere maaltijd dan de grote-stappen-snel-thuis-maaltijden die we bij de Amerikaanse restaurants te verwerken krijgen. Gelukkig werd dat nog wel gecompenseerd door de hoeveelheid vlees voldoende te laten zijn voor een heel huishouden, daarbij vergezeld door een minuscuul kommetje rijst. En met de snelheid van de Amerikaanse Chinees is niets mis: De nonchalante ober bleek tot een enorme sprint naar onze auto in staat toen bij zijn controle bleek dat we het verkeerde creditcardbonnetje hadden ondertekend.

Vanochtend gingen we bijtijds op pad omdat we niet te laat in NYC wilden arriveren. Het ontbijtdoel van gisteren (iets van Artists Against Apartheid ofzo) bleek op dinsdag gesloten, en zijn we dus meteen maar op pad gegaan naar het eerste doel van de dag, de Millbrook diner. Een diner waarvan de meeste klanten zo te zien als sinds de opening vaste klant waren (gemiddelde leeftijd van 80), en moeiteloos de hele dag op een kop koffie met gratis refill doorbrachten. Desalniettemin werd er een heel fatsoenlijk verlaat ontbijt geserveerd. Hierna hebben we koers gezet naar NYC, maar natuurlijk niet nadat we onderweg met een minieme detour van zo’n anderhalf uur twee Muffler Men aan de collectie hebben toegevoegd. Bijlmans stond op het terrein van de plaatselijke scouting vereniging, en Armloos was ooit geraakt door een onvoorzichtig manoeuvrerende truck.

Prima diner in Millbrook

Had to be done

In NYC hebben we het lokale verkeer zo kort mogelijk uitgetest: Wat een drukte, en wat een drama om doorheen te rijden. Wel leuk dat de route vanuit het noorden door Manhattan liep, waarbij we dus een hoop bezienswaardigheden al vanuit de auto konden checken. Na het refuelen van de auto (astronomische fuelprice) en een intense zoektocht naar de Hertz garage (gewoon een niet bestaand adres, dan zoek je wel even) hebben we de taxi terug naar Manhattan gepakt. Dat laatste kostte iets meer moeite dan verwacht, aangezien er in het drukke verkeer niet overal even gestopt kan worden en ook nog eens bleek dat niet iedere taxi veel zin heeft om van Brooklyn naar Manhattan te rijden, vermoedelijk omdat de voortgang van 1 meter per minuut niet optimaal is voor de taxi-omzet.

Dan weet je zeker dat je in NYC bent gearriveerd

Brooklyn Bridge alvast even per auto uitgeprobeerd

Maar 50% duurder dan buiten NYC…

In het nu al onvolprezen Radio City Appartments werden we verblijd met een gratis upgrade naar de Penthouse Suite, en zitten we nu dus in een voor New Yorkse begrippen uiterst riant appartement met uitzicht op Times Square. Amazing. Straks eten en naar Simple Minds in het Beacon Theatre, morgen NYC verkennen!

Geen idee waar we het aan verdiend hebben, maar echt een topappartement toebedeeld gekregen

 

 

Dag 10: Lee

Vandaag min of meer een rustdag. Aangezien het ontbijt niet inbegrepen was konden we vanochtend zelf op zoek naar een prettig tentje, en vonden we een (voor Amerikaanse begrippen) licht alternatieve tent op zo’n 2km afstand van onze verblijfplaats. Met pancakes, jus d’orange en thee was het er prima toeven. Daarbij konden we ons ook nog even verwonderen over de overige clientèle, die allen ontsnapt leken te zijn uit cultureel centrum De Moeflon. Met daarbij nog wat Boze Vrouwen muziek op de achtergrond (Melissa Etheridge enzo), en als hoogtepunt een verdrietige yoga lerares die binnenkwam, even wreef over de vier kiezelstenen bij de kassa, en vervolgens via de andere deur het pand weer verliet. Heerlijk.

Na dit spektakel zijn we naar het Mount Tom State Reservation afgereisd, een soort gecultiveerd National Park wat meer naar Amsterdamse Bos dan naar de ruige wildernis neigt. Daar hebben we een paar hikes/trails gedaan, wat fancy bewoording is voor een flink stuk wandelen. Met de spreekwoordelijke tong op de schoenen kwamen we bij de auto terug, waarna we nog een kleine detour (2 uur…) hebben gemaakt om route 7 (herfstnatuurschoon) en een Muffler Man mee te pakken.

Nu terug in het hotel, met als hoofddoel straks een wat lichtere maaltijd zien te scoren dan de afgelopen dagen. Chinees klinkt goed. Morgen naar de Big Apple!

Grafische weergave van de opties voor vandaag en morgen, inclusief rijafstanden.

Gecultiveerde natuur, zoals wij dat graag zien

Had to be done

Ook vanaf deze kant dien je in dit geval te stoppen

 

Dag 9: Lee

Eerst maar even terug naar gisteravond, waar we wederom bij de onvolprezen McGrath’s Tavern mochten dineren. Waar we de eerste keer in het keurige restaurant gedeelte van dit etablissement mochten vertoeven, was die mogelijkheid er op deze drukke zaterdagavond helaas niet. Om oneindig wachten te voorkomen accepteerden we dus de eerste tafel die vrijkwam, en die was gelegen in het kroeggedeelte. Op zaterdagavond. Om 20:00. Wat volgde was een diner bij een geluidsvolume waarbij het bloed uit je oren liep (communicatie verliep geheel via gebarentaal), er drie American Footballwedstrijden simultaan op de beeldschermen werden vertoond, een pas getrouwd stel een soort open receptie hield en dame van zeker 150kg naast onze tafel een fles Budweiser in één keer achterover kieperde. Het enige dat ontbrak was kippengaas en both kinds of music (‘Country ááánd Western’).

Na een niet onaardige nachtrust konden we weer genieten van het geweldige ontbijt van de Bates family. Aangezien ook dit keer alle tafels bezet waren werden we door een Amerikaans stel uitgenodigd om bij hen plaats te nemen aan de vierpersoonstafel. Alhoewel we het contact met andere mensen van nature natuurlijk zoveel mogelijk proberen buiten te sluiten volgde toch een heel prettig gesprek tijdens het heerlijke ontbijt, en werden een hoop vooroordelen die Amerikanen al snel oproepen volledig ontzenuwd.

Na het ontbijt volgde een behoorlijke rij-dag, van zo’n 450km. We hebben de toeristische route gelaten voor wat-ie was en gewoon blind achter de navigatie aangereden. Met name in de buurt van Boston toch wel veel file op deze zondagmiddag, maar uiteindelijk waren we om 15:30 toch in Lee, MA. Na gesetteld te zijn in de Black Swan Inn zijn we naar de grote outlet van Lee gereden. Waar we twee jaar terug al constateerden dat de outlets een zieltogend bestaan leiden bleek dat ook hier weer: Veel winkels, maar nauwelijks winkelend publiek. Wel bleek tot onze grote vreugde de Hilfiger Outlet op dezelfde eenzame hoogte te bivakkeren die we nog kennen van de Hilfiger in Niagara Falls van een jaar of twintig geleden: Top aanbod tegen spotprijzen. Na het plunderen van deze winkel moesten ook de Gap, Skechers en Timberland winkel eraan geloven. Na een prima diner zijn we nu dus de creditcard aan het koelen op de hotelkamer. Morgen een dagje in Lee en omgeving!

Dag 8: Conway

We hadden vandaag zowaar een rustdag zonder verplaatsing, en konden we dus in het hotel van onze eigen Norman Bates blijven resideren. Daarbij natuurlijk steeds het vermoeden dat-ie midden in de nacht voor onze kamerdeur zou staan met in z’n ene hand een glaasje warme melk en in z’n andere hand een kettingzaag.

Na een niet onaardige nachtrust konden we ons opmaken voor het ontbijt wat geheel passend in de stijl van het hotel is georganiseerd: Er zijn 11 kamers en vier ontbijttafels, en als de tafels vol zijn worden de andere gasten geacht om even in de huiskamer te wachten tot er een tafeltje vrij komt. Daarbij maakt mevrouw Bates in de keuken hoogstpersoonlijk het bestelde ontbijt klaar, en het moet gezegd: Het was heerlijk. Maar meer 33 toeren dan dit gaan we deze vakantie niet meer meemaken.

Na het ontbijt zijn we op jacht gegaan naar een laundromat, en Norman wist er eentje op korte afstand. Op basis van zijn beschrijving vermoedden we dat het ongeveer 300 meter verderop was, maar die Amerikanen hebben toch iets andere ideeën over afstanden, want het was ruim 6km verderop. Niettemin een toptent met 500 wasmachines en 300 drogers, werkelijk op alles voorbereid.

Om het tempo niet teveel op te voeren hebben we na het wasspektakel nog een suf treinritje in de Conway Scenic Railroad gemaakt, waarbij de wachttijd ruimschoots de treintijd overtrof. Hierna hangen/liggen/lezen in Motel Bates. Vanavond eten we net als gisteren in het onvolprezen McGraths Tavern (200m verderop, bij het ontbreken van een stoep per auto af te leggen). Morgen naar Lee, Massachusetts.

Goed ontbijt. Wederom French Toast.

Wasmachine mayhem. En dit is nog slechts een selectie van de drogers.

Buitenkant trein

Binnenkant trein

Dag 7: Conway

Gisterenavond moesten we als altijd weer een restaurant uitkiezen, en op basis van de Tripadvisor ratings kwamen we uit bij de bioscoop (!) van het plaatsje dat zo’n 5km noordelijker lag. En dat viel niet tegen: De gemiddelde Amsterdamse hipsterknot zou zich er zeker thuis gevoeld hebben, dus dat betekent voor Amerikaanse begrippen dat het als bijna communistisch kan worden beschreven. Met een fraai op maat gemaakt houten interieur, borden van (zo te zien) de kringloopwinkel en een menu met daadwerkelijk eetbare gerechten waren wij in ieder geval erg blij. Zo blij, dat we er vanochtend ook weer ontbeten hebben. Na het ontbijt zijn we op weg gegaan naar Conway, waarbij zorgvuldig navigatiewerk ervoor moest zorgen dat we de juiste scenic routes af zouden leggen. Onderweg stonden er diverse attracties (gepland en ongepland) op het menu: Allereerst de Lost River, waarbij via een uitgebreid stelsel van loopbruggen en spelonken een rivier op de bodem van een ravijn kon worden bezocht. Nadat we al ademhappend van de entreeprijs (die heel tactisch nergens werd vermeld) van $42 de tocht naar beneden waren aangevangen werd langzamerhand toch wel duidelijk dat het de moeite waard was. Er is heel veel effort gestoken in een bouwwerk en bijbehorende wandeltocht wat dan ook wel weer wat mag kosten. Eenmaal afgepeigerd bovengekomen (what goes down must come up) vonden we het dus toch wel de moeite waard. Verder natuurlijk weer veel tussenstops met riviertjes, meertjes en watervallen, al dan niet vooraf gegaan door een hike of trail. Dat is dan wel de Amerikaanse variant van zo’n wandeling, dus nooit meer dan een kilometer het bos in waarbij alle kritische stukken zorgvuldig geasfalteerd zijn.

Na zowel de US302 als de legendarische Kancamagus Highway geheel te hebben afgereden zijn we inmiddels in de Cabernet Inn in North Conway gearriveerd, en deze locatie verdient toch wel een eervolle vermelding in dit weblog. Het is voor het eerst dat de receptie ontbreekt, we door de licht autistische eigenaar ontvangen worden, en vervolgens een complete rondleiding door zijn Villa Kakelbont krijgen. Inclusief de gemeenschappelijke huiskamer alwaar hij ongetwijfeld hoopt dat de gasten uit alle windstreken elkaar tijdens een goed gesprek beter leren kennen. De kwaliteit van het geheel is echter juist weer boven verwachting, waardoor we netto in een soort vreemde mix tussen een jeugdherberg en het Ritz-Carlton zitten, waarbij dit gerund wordt door een soort gedresseerde versie van Basil Fawlty. Het ontbijt morgen is tussen 0800 en 0930, maar we hebben nu al het gevoel dat als we om 0931 aan komen zetten hij dat niet gaat overleven. 0800 sharp dus maar aan de gebakken eieren!

 

We kwamen voor de Indian Summer (of Fall Foliage, wat je hier meer als term ziet), maar veel verder dan dit komt het vooralsnog niet.

Veel natuurgeweld onderweg

Er wordt overal gewaarschuwd voor overstekende Moose’s, maar we zien alleen maar wilde kalkoenen

Typisch beeld onderweg, veelal met Florida license plate

Af en toe een mazzeltje met de herfstkleuren

 

Omgebeverde boom

 

 

 

Dag 6: Warren

Vandaag hadden we een beperkt programma, dus hebben we  eerst maar eens ’s ochtends rustig aangedaan. Na het hotelontbijt (keuze beperkt) hebben we koers gezet naar de vlak achter het hotel gelegen Prospect Mountain. Waarom de weg ernaartoe de Prospect Mountain Veterans Memorial Highway heet is niet helemaal helder geworden, maar blijkbaar was er een goede reden om een koppeling tussen een toeristische attractie en de Vietnam War te leggen. Het uitzicht vanaf de berg was niet onaardig, maar de hooggespannen verwachtingen werden niet helemaal waargemaakt. Hierna zijn we via de lokale routes langs de kust van Lake George noordwaarts gereden. Met onderweg enkele stops voor geslaagde (meertje-met-reflectie) en minder geslaagde (vogelspotplaats) ongeplande tussenstops.

De enige geplande tussenstop was bij de Ben & Jerry’s factory, waar we een wat flauwe rondleiding kregen met gratis ijsje (daar kwamen de meesten vermoedelijk voor) na afloop. Niettemin een prima dag, nu resideren we in de Warren Lodge. Morgen rijden we echt de natuur in met een aantal State Parks op het programma

Voor de Amerikagangers een bekend gezicht. De beschikbare ontbijtsuggesties variëren van oneetbaar tot net acceptabel.

Zelfs de spelling is correct

Met Haloween op komst staan de voortuinen redelijk vol, maar deze staat er vermoedelijk permanent

‘Koos, deze lading is niet afgedekt, mag dat?’

Typisch tussenstop uitzicht

Mooie brug

Deze zien we ook bijna overal

Andere toepassing. Alles voor een goede foto.

Drievoudige waterval onderweg

Røfvøgel gespot

Lake Tranquility

Ben & Jerry

Eerste keer een Tesla Model 3 gespot. Mooie auto, maar die Aerowheels-wieldoppen mogen er vanaf.

Dag 5: Lake George

Vandaag dus een rijdag, waarbij we vanaf de Canadese grens richting Vermont rijden. Met 650km zeker met Amerikaanse rijomstandigheden (cruise control was invented here) goed te doen. Onderweg wel raar weer: af en toe wat druilerig, maar ook 25 graden. Vreemd.

De animo voor de Rodeway Inn was beperkt.

Allereerst stond het ontbijt op de agenda, en daarvoor hadden we een tentje in het Amerikaanse deel van Niagara Falls op het oog. Eerst dus maar even de Rainbow Bridge over om de norse (andere types zijn er niet) douane ambtenaar de bekende vragen te horen stellen. Het ontbijttentje maakte de rating op Tripadvisor helemaal waar, toptent.

Ik had gewoon een eitje, maar dit kan natuurlijk ook

Na het ontbijt programmeerden we het navigatiesysteem voor twee tussenstops, die beiden fotografisch zijn vastgelegd.

Te kort na het ontbijt, dus niet gegeten. Ook op weinig aansprekende plek in de stad.

 

Ook al weer afgevinkt

Nadat we na het Muffler Man spektakel weer op weg waren kwam de realisatie dat we vergeten waren om te tanken. Daarom bij de eerste gelegenheid weer van de snelweg af, alwaar (naast een aanwezig tankstation) ook verwezen werd naar een historic site met daarnaast een verrekijker afgebeeld. Nou zegt dat in de US of A vrij weinig (we hebben reclames gezien voor locaties die 150km verderop lagen….), maar aangezien het verkansie is toch maar even de bordjes gevolgd. Zo’n 20km (…) verderop kwamen bij het mini-State Park  Chittenango Falls terecht, met een werkelijk prachtige waterval. Letterlijk in-the-middle-of-nowhere, dus na de afdaling stonden we moederziel alleen onderaan de waterval. Bijzondere ervaring.

Chittenango Falls. Eat your heart out Niagara.

Druilerig weer onderweg. Wel goede teksten.

Nu zijn we gearriveerd in de Quality Inn in Lake George, die z’n naam in ieder geval waarmaakt. De gecombineerde kwaliteit van de vorige onderkomens komt zachtjes in de buurt van onze huidige hotelkamer. Morgen naar Warren, Vermont!

Dag 4: Niagara Falls

Vandaag was met name een rij-dag: Een verplaatsing van zo’n 450km van Whitmore Lake naar het Canadese deel van Niagara Falls. Dat betekende dat we iets ten noorden van Detroit de grens met Canada overstaken (auto instrumentarium overschakelen naar metrisch systeem natuurlijk) om vervolgens Canada te doorkruisen naar de andere grens met de USA.  Onderweg even de Wal-Mart bezocht voor een sanitaire stop en tevens aanvulling van de cola-voorraad.

Na aanbeland te zijn in het volgende crisis hotel (motel-style, waarbij de ventilatie bestaat uit het openzetten van de deur) hebben we de stad verkend. Reeds bekend van de vorige keer, maar toch wel weer mooi om de Falls van dichtbij te bewonderen. Gelukkig stopte de funiculaire vlak naast het hotel, zodat ons een afdaling en beklimming bespaard bleef, maar dan is het nog steeds stevig wandelen in Niagara Falls. Ook de bekende kermis-straat lag er nog hetzelfde bij, en we konden er dus in stevig tempo doorheen stappen. ’s Avonds hebben we bij de TGI gegeten, en alhoewel het best smaakte was de prijs-kwaliteit verhouding sub optimaal te noemen.

Die stond er bij booking.com toen nog niet bij

Dit is meer het niveau van onze Rodeway Inn

Una Giornata Funiculara

Laffe Amerikaanse deel van de Falls

Canadese deel van de Horseshoe Falls

Picture or it didn’t happen

Morgen weer een rijdag van zo’n 650km naar Lake George!