Cody

Het was vanochtend weer wat Minder Warm. De planning was om onderweg naar Cody via de Beartooth Pass te rijden, een fraaie slingerweg door de bergen die tot vele stops zou moeten uitnodigen. Meteen na vertrek bleek het geen ideale rijdag voor bergachtig terrein ze zijn, aangezien het mistig was en er met temperaturen van rond het vriespunt ijzelachtige regen uit de lucht kwam vallen. Bij het begin van de Beartooth Pass was er bij de crew dan ook teleurstelling maar ook enige opluchting dat de pas gesloten was. Stapvoets door de bergen is niet erg, maar 100mijl is dan wel erg lang.

dsc_7702

Gelukkig nog op tijd kunnen remmen. Best groot zo’n bizon.

dsc_7709

Gesloten vandaag. En misschien wel voor de rest van het jaar.

Na enig Topoverleg in de commandocentrale kwam er al snel een alternatief plan op tafel. De kortste weg naar Cody betekende dat we de zojuist afgelegde weg weer integraal terug moesten rijden, wat een weinig aanlokkelijk programma leek. Er was bovendien nog een subprogramma dat afgewerkt moest worden: Muffler Men. Alhoewel niet de hele crew even enthousiast was (‘I’m married to an idiot’) werd er dus vanuit Wyoming koers terug naar Montana gezet om de Muffler Men te lokaliseren, inventariseren, fotograferen en aan het archief toe te voegen. Aangezien dit slechts een detour van nog net geen 350km betekende zag de gezagvoerder geen enkel bezwaar, dus zo geschiedde. Via Livingston reden we naar Billings, waar de eerste twee MM’s ons al op stonden te wachten. In Rockvale troffen we nummer drie die, heel lafjes, eigenlijk alweer op de route naar onze bestemming stond. Gelukkig was de temperatuur inmiddels opgelopen tot een graad of 16 wat de stemming alleen maar ten goede kwam.

dsc_7727

Deze stond op priveterrein, dus even gefotografeerd zonder entourage

dsc_7729

Bij het parkeren sprong het personeel van het bandenbedrijf meteen in actie. Helaas kwamen we alleen voor de Bandenman.

dsc_7733

Met geweer bij het casino

Cody is gesticht door William Cody, beter bekend als Buffalo Bill. Het hele dorp staat dan ook in het teken van deze entertainer, en we verblijven in het Buffalo Bill Village Resort. Net als de afgelopen dagen in een vrijstaande bungalow (of eigenlijk blokhut), maar dit keer met het zo begeerde WiFi. Na aankomst hebben we een bezoek gebracht aan het Buffalo Bill Center of the West, een knoert van een gebouw met maar liefst drie sub-musea. Wat hier met name duidelijk wordt is het gebrek aan historie dat Amerika van zichzelf heeft en hoe kort geleden die geschiedenis is. Amerikanen zijn oprecht onder de indruk van iets wat nog het best te vergelijken is met het Ron Brandsteder museum. Uiteindelijk was Buffalo Bill een goede entertainer en slimme zakenman, maar de manier waarop ze er hier bij weg zwijmelen is heel merkwaardig voor ons Europeanen. We mogen morgen nog een keer terug op hetzelfde kaartje, maar die honderden geweren hadden we na vijf minuten wel gezien, en de tentoongestelde kunst zou het gemeentemuseum van Schin op Geul nog niet eens halen.

dsc_7752

Bill zelf. Alle Amerikanen wilden met ‘m op de foto.

dsc_7756

De blokhut

Nu diner en rust, morgen Sheridan.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Cody

Yellowstone, dag 3

Alhoewel het gisteravond natuurlijk bij uitstek een moment was om eindelijk eens aan ‘Het Bureau’  van Voskuil te beginnen of de verzamelde werken van Dostojevski te ontdekken zijn we toch weer blijven hangen in de achter de schermen schets van Top Gear en spelletjes op de diverse meegebrachte electronic devices.

Vanochtend was het weer prima, en konden we de verkenning van Yellowstone voortzetten. Er valt dus eigenlijk weer niet veel inhoudelijks te melden, en ik wil niet eens beginnen aan een opsomming van wat we allemaal gezien hebben. De foto’s spreken voor zich!

Nog een nachtje Robbeneiland, morgen naar Cody, Wyoming.

dsc_0144 dsc_0159 dsc_0171 dsc_0176 dsc_7577 dsc_7583 dsc_7594 dsc_7606 dsc_7627 dsc_7638 dsc_7670 dsc_7676 dsc_7685 dsc_7686

Geplaatst in Uncategorized | 2 Reacties

Yellowstone, dag 2

Gisteravond werd onze teleurstelling over de accommodatie enigszins gelogenstraft doordat bij thuiskomst Henk de Bizon ons in de voortuin stond op te wachten. Verrassend, zeker zo in het donker, en gelukkig zagen we ‘m terwijl we nog in de auto zaten. Wel een fijn staaltje nature-in-your-face natuurlijk.

De avond zonder Internet en TV zijn we prima doorgekomen. Wie had nou gedacht dat je de handleiding van de kachel binnen een uur uit je hoofd kon leren, en dat die tekst muzikaal gezien heel mooi samenging met ‘My Bonnie is over the ocean’ ? Welke wij inmiddels heel fraai tweestemmig in canon ten gehore kunnen brengen. Afgewisseld uiteraard met ‘We gotta get out of this place’  van The Animals. Dankzij het afwezig zijn van ieder vorm van elektromagnetische straling in een cirkel van een kilometer rondom ons verblijf hebben we echter uiteindelijk nog prima geslapen ook.

’s Ochtend hebben we bij gebrek aan alternatieven het ontbijt bij het plaatselijke cafetaria mogen gebruiken. Ze hebben zo midden in het park uiteraard een monopolie positie, en dat viel te merken ook. Aangezien we werden geholpen door Neil uit The Young Ones (50% van de bestelling fout serveren is een prestatie op zich) ging het allemaal niet zo heel vlot, maar hebben we uiteindelijk toch de onvermijdelijke eieren met toast naar binnen kunnen werken.

En toen werd het toch nog een hele mooie dag.

Allereerst was het prima weer, pas aan het eind van de middag begon het te regenen. En we hebben de gelegenheid gehad om een keur aan hot springs, geisers, falls, mud volcano’s en wat al niet meer te bezoeken. Eigenlijk bestond de dag voornamelijk uit stop-and-go verkeer, waarbij we van parkeerplaats naar parkeerplaats reden. Het was allemaal even prachtig en indrukwekkend, en ook hier geldt weer: De foto’s dekken bij lange na de lading niet.

Aan het eind van de dag kwamen we bij de bekende Old Faithful aan, maar die had helaas net een kwartier eerder z’n kunsten al laten zien. Aangezien het toen begon te regenen hebben we ‘m maar even bewaard voor morgen. De dierentellers zijn vandaag bijna allen van de schaal af gegaan, en we zijn ruim voorzien in alle elks en bizons. Alleen de bear-o-meter blijft nog even onderaan hangen.

En nu, nog licht nameurend van de zwavel maken we ons op voor het diner en een volgende avond in onze isoleercel. Morgen gaan we een hele waslijst aan resterende locaties in Yellowstone af!

En dan nu de foto’s. Zonder commentaar dit keer.

dsc_0115 dsc_0121 dsc_0132 dsc_0137 dsc_0141 dsc_7482 dsc_7488 dsc_7521 dsc_7529 dsc_7534 dsc_7537 dsc_7538 dsc_7545 dsc_7546 dsc_7550 dsc_7561 dsc_7562 dsc_7563

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Yellowstone, dag 2

Yellowstone, dag 1

Nadat gisteren de ontbijt- en lunchdetox al goed was bevallen hebben we ’s avonds die lijn doorgezet met een eenvoudig diner bij de Mexicaan, waarbij we niet 8 (het record) maar slechts 2 taco’s per persoon hebben genomen. Helaas hadden ze churros als dessert, dus dat deed het goede werk van deze crew een heel klein beetje teniet.

Omdat we nog steeds niet helemaal ontvet waren hebben we vanochtend het fruit-yoghurt-broodjes ritueel bij de Walmart herhaald, wat wederom goed beviel. Opgemerkt moet worden dat het vanochtend wederom iets minder warm was. Een graad of 5 namelijk, en da’s toch best fris. Even geen teenslippers dus en een extra vestje.

De eerste tussenstop van vandaag was bedoeld om de bear-o-meter van de zo teleurstellende nul af te krijgen. Daartoe zijn we naar de Bozeman Grizzly Encounter gereden, waar zielige grizzlies opgevangen worden. Het is natuurlijk een vorm van valsspelen, maar het was een leuke attractie waar enthousiast tekst en uitleg over de grizzlybeer werd gegeven. Daarbij waren er op de achtergrond tegelijkertijd ook nog twee aan het klieren, wat een paar fraaie fotomomentjes opleverde. Aangezien we tegelijkertijd  door een soort poolwind werden geteisterd hadden we het na een half uurtje ook wel weer gezien en konden we opwarmen in de auto.

dsc_7386

Brutus de Grizzly

Na de grizzlies zijn we naar Yellowstone gereden om ons verder in het natuurgeweld te verdiepen. Het was bij binnenkomst meteen raak, de Elk-meter is voor de rest van onze vakantie off the scale en hoeft niet meer geüpdate te worden. Ook hebben we nog de nodige valleitjes, watervallen en vergezichten mogen bewonderen.Dit alles terwijl de lucht openbrak en we onder een bleek zonnetje naar de 17 graden gingen.

dsc_7397

Welkom

dsc_7403

Elk mannetje

dsc_7408

Zeg maar eens nee als-ie een vorkje komt meeprikken

dsc_7416

Mammoth Lakes Hot Spring

dsc_7429

Zwavel en micro-organismen gedijen er goed

dsc_7444

Nog maar weer eens een watervalletje

dsc_7448

Naar verluidt zeer bijzonder dat-ie zo dicht bij kwam

dsc_7451

Bovenaanzicht

Inmiddels zijn we aangekomen in ons verblijf, dat midden in Yellowstone ligt en dus een uitstekende uitvalsbasis voor het verkennen van het park moet vormen. Het enthousiasme dat we tijdens het boeken van de reis hebben uitgestraald heeft geresulteerd in maar liefst drie overnachtingen alhier. En eigenlijk blijken we daarmee onbedoeld een lang survival weekend te hebben meegeboekt.  Uit de jaren 70 kan menigeen zich vast nog wel dat Sporthuis Centrum huisje herinneren, waar ’s ochtends die eekhoorns zo schattig op het tuinmeubilair zaten. Nou, dat dus, maar dan zonder die kleurentv, zonder die bank en zonder die open haard. Het verblijf valt eigenlijk nog het best te beschrijven als een soort jaren 70 blokhut die nog net stromend water heeft. Geen TV, geen Internet… voor je het weet zit je midden in een goed gesprek, en dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Alleen een beer in de tuin kan de komende dagen nog redden vrees ik.

Morgen meer nieuws vanuit onze Survivalhut in Yellowstone!

dsc_7406

Say my name

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Yellowstone, dag 1

Bozeman

Vandaag is er eigenlijk niet zoveel te melden. Vanochtend zijn we begonnen met een detox van de vettigheid van de afgelopen dagen. Bij de plaatselijke super konden we zowaar vers gesneden fruit, wat yoghurt, broodjes en beleg scoren. Alhoewel dit natuurlijk weer tegen alle normen en waarden indruist kwam daarmee wel een voorzichtig herstel van de voedselbalans binnen bereik.

img_1975

Altijd weer indrukwekkend in de US of A. Nergens een recept voor nodig. En handig dat je ook maagtabletten voor kinderen hebt, nooit geweten.

dsc_7298

In sommige plaatsjes onderweg vervelen ze zich echt de tandjes, en dan krijg je dit soort hobby’s.

dsc_7296

The long and not so winding road.

Wat verder een fijne gewaarwording was vandaag was dat er binnen Montana op veel plaatsen 80mph gereden mag worden. Dat scheelt toch weer aanzienlijk met dat karrenspoor gedoe op 65mph. Ondanks deze pursuitmode konden we toch constateren dat er veel Airstreams te zien waren en dat er onderweg ergens nog een automuseum gepland stond, dus die konden we mooi nog even meepakken. Bij afslag 184 hebben we de highway even gelaten voor wat-ie was, en konden we het Old Montana auto and prison museum bezoeken. Die prison kregen we er dus bij kado zeg maar.

dsc_7313

Vooral nieuwe Airstreams. Vanaf €60.000, dus het zijn in ieder geval echte liefhebbers.

Tot onze verrassing was zowel het auto- als gevangenismuseum zeer de moeite waard. Alhoewel de auto’s niet heel veel verrassingen bevatten is het toch apart om in the middle of nowhere een collectie van ruim 150 fraaie auto’s aan te treffen. En alhoewel we er eigenlijk niet voor kwamen, was het prison museum nog veel indrukwekkender. Een oude gevangenis uit het begin van de vorige eeuw die weliswaar al een tijdje gesloten is maar grotendeels nog in originele staat verkeert. Zeker met alle verhalen erbij was het af en toe ronduit beklemmend. We hadden daarna dan ook geen behoefte meer om de overige bij de prijs ingegrepen musea aan de overkant van de straat te bezoeken. Wel extreem veel waar voor je geld dus!

dsc_7325

Nooit genoeg Cadillacs in zo’n museum natuurlijk.

img_1977

Fraaie collectie.

dsc_7360

Niet echt een buurthuis uitstraling

dsc_7339

All along

dsc_7353

Gezellig samen dineren

dsc_7355

Table for eight

img_1978

Alcatraz is voor mietjes

img_1979

Keertje of twintig gebruikt

Vlak voor onze bestemming kwamen we de afslag Amsterdam tegen, en we konden het uiteraard niet nalaten om die ook nog even mee te pakken. Ingeklemd tussen Manhattan en Belgrade (echt waar) ligt Amsterdam, Montana, bestaande uit drie huizen en een abattoir. Niet wereldschokkend dus, wel leuk om af te vinken.

dsc_7374

Inmiddels zijn we in het Holiday Inn in Bozeman gearriveerd, een compleet ongeïnspireerde slaapschuur voor voorbijgangers die nooit langer dan een nacht blijven. Maar aangezien de WiFi goed is klagen we niet. Ook al licht het hotel zo ongeveer op de afslag van de snelweg.

Morgen beginnen we aan een paar dagen Yellowstone, dat wordt geisers kijken!

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Whitefish

Na weer eens overgeleverd te zijn aan een te groot en vet ontbijt konden we koers zetten naar Glacier NP, en ditmaal de Amerikaanse versie. Daarvoor moest eerst de grens tussen Canada en de VS overgestoken worden, en dat kon ditmaal bij een gezellige kleine grensovergang die letterlijk slechts van 9 tot 5 geopend was. Op het moment dat het onze beurt was om de 100% terrorisme check te ondergaan werden we gebeld door OokFrank. Het verifieren van onze goede bedoelingen terwijl Carolien een telefoongesprek voerde landde niet helemaal goed bij de ambtenaar van dienst, zodat deze zich genoodzaakt zag wat subtiele aanwijzingen te geven (HANG UP THE PHONE NOW, LADY!!). Gelukkig dat-ie ongewapend was, want anders waren er gegarandeerd doden gevallen.

Na dit kleine intermezzo konden we onze reis naar Glacier hervatten. Bij het Visitor Centre hebben we ons voor laten lichten over de diverse hikes en een jaarkaart voor alle National Parks gekocht. In Glacier was de Going to the Sun Road ons volgende doel. Je kunt zeggen wat je wilt, maar ze weten hier wel coole namen aan hun wegen te geven. De eerste stop was hierbij de ook door Jan D aangeraden Hidden Lake Trail

dsc_7177

Nog meer Black Angus. Die overigens ongestoord de grens passeren.

Opgemerkt moet worden dat inmiddels de weersomstandigheden ietwat aan verandering onderhevig waren. Of, zoals de crew van onze USS Nimitz dit zo eufemistisch weet uit te drukken, het was ‘minder warm’. Waar het gisteren nog 17 graden was, was de temperatuur bij het bereiken van het startpunt van de trail licht teruggelopen tot 5 graden. En aangezien de hiken bergop ging kwam er nog een verdere temperatuurdaling aan. Gezien onze gedegen voorbereiding konden De Laagjes hierbij hun toegevoegde waarde aantonen. Dat het halverwege de trail intens begon te hagelen was daarbij helaas niet te voorzien. Onze wandeltocht veranderde dan ook al snel in beproeving waarbij een Mount Everest beklimming nog verbleekt. We zijn dan ook tot de Hidden Lake Lookout gekomen, en mochten daar godzijdank rechtsomkeert maken. Niettemin toch een mooie hike van zo’n 5km.

dsc_7219

De bui komt letterlijk over de berg aanrollen

img_1968

Zomervakantie 2016

dsc_7201

Wild Goose Island

dsc_7190

Poging om half gemeend wat aandacht aan de Indianen cultuur te besteden

dsc_7268

Oude Zwitserse postbussen dienen als toeristenbus. Inclusief open te rollen dak.

dsc_7287

Mooie stroompjes

fullsizerender

Poging tot panorama foto

Na Hidden Lake zijn we met diverse tussenstops (eigenlijk is het gewoon overal mooi) naar de Trail of the Cedars gereden. Inmiddels was het weer ook weer helemaal opgeklaard, en konden we nog even dit kindertrailtje (1km, rolstoelgeschikt) meepakken.

dsc_7274

Cedar stammen

Inmiddels verblijven we in Whitefish in een zeer fraai golf en conferentie resort met tevens een eervolle vermelding voor de uitstekende WiFi. Daarnaast is de temperatuur weer genormaliseerd op een graad of 15. Nu dus rust, morgen een rijdag met ongeveer 500km voor de boeg die we verwachten in ca. 7 uur af te leggen. Next stop is Bozeman.

img_1973

Weet je wat? We delen een kleine portie nachos als voorgerecht. Tja, 10 miljoenmiljard calorien kun je krijgen.

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Waterton

Het was vandaag een mooie dag, waarbij de foto’s de lading nauwelijks dekken. De dag begon natuurlijk al goed omdat we bij het ontbijt van dezelfde toaster gebruik mochten maken die ons gisteren al zo blij verraste. Het is altijd een genot om al ’s ochtends met dit soort topmateriaal te mogen werken. Boze tongen beweren dat Kitchen Aid een soort kinderversie hiervan heeft uitgebracht, maar de kenners zweren natuurlijk bij de BTA840XL van Breville, beter bekend als de Rolls-Royce onder de toasters.

De rit van vandaag bedroeg bijna 500km, met name ook door de detour die we konden ondernemen doordat zowel de Smith-Dorrien Trail als de Kananaskis Trail nog open bleken te zijn. Bij de eerste trail dachten we nog dat we de waarschuwing ‘adverse road conditions’ niet al te serieus moesten nemen. Normaal gesproken betekent dat in deze contreien immers dat de vangrail licht verroest is of de belijning een keer overgeschilderd mag worden. Zo niet in dit geval: Een ribbelpatroon waar je nieren van aan de wandel gingen aangevuld met gravel waardoor de auto op ski’s leek te staan maakten er een avontuurlijke eerste 100km van. We begrepen wel weer iets beter waarom deze weg met slecht weer gesloten wordt. Het verhinderde veel locals er overigens niet van om er op deze zondag massaal op uit te trekken: Onderweg stonden er veel in de berm geparkeerde pick-ups waarvan de inzittenden aan het hiken, jagen of vissen waren. Ondertussen waanden wij ons Ari Vatanen of, gezien de omvang van ons landyacht, Jan de Rooij.

dsc_7020

Best lang om 100km zo te rijden

dsc_0069

Yukon XL Dakar Edition

dsc_0066

Af en toe een soort Teletubbie landschap

dsc_7030

Mooie rotsen

dsc_7052

Fraaie natuur

Op wildlife niveau was het een redelijke dag. Onderweg een hert-achtige op de snelweg, een koe ernaast, en diverse gedaantes van roadkill waarbij een stinkdier de meest exotische was. In de buurt van onze bestemming nog wel een aantal bizon’s mogen spotten, maar die stonden in een soort reservaat waardoor dat eigenlijk niet telt. Ook in Waterton NP zijn we langs de Red Rock Canyon gegaan waar van fraaie rode rotsen (3% ijzerroest) genoten kan worden.

Nu gearriveerd in de keurige Bayshore Inn, waar we niet anders dan uitermate teleurgesteld kunnen zijn in de aanwezige WiFi. ‘Gratis’ betekent hier maximaal 300kbit (ja, echt), en voor $10 kan er geüpgrade worden naar 5Mbit, die in de praktijk ongeveer 600kbit blijkt in te houden. De komende drie uur gaan we dus proberen de foto’ s door een rietje te persen.

dsc_7037

Hertachtige met honger

dsc_7044

Peper en zout. En 2 minuten aan iedere kant.

dsc_7145

Net als met die wildroosters blijft het bij dreigen

dsc_7122

Ongeveer het dichtst wat we vandaag bij een beer in de buurt zijn gekomen. En dat stomme stuk hardboard lijkt dan nog vooral op Beertje Colargol ook.

dsc_7099

Bizon van voren

dsc_7095

Bizon van opzij

dsc_7118

Die kleinste bizon noemen ze hier een “Bison Kid” (hij maakt ‘m gewoon).

Morgen verlaten we Canada en gaan we naar Whitefish, USA.

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Banff II

Vandaag de laatste dag in Banff. Voor het ontbijt begaven we ons onverschrokken naar de breakfast room, en zowaar, het viel niet tegen. Daarbij konden we sowieso al genieten van een hypersonisch broodrooster, waarvan ze er maar liefst vier hadden staan.  Nooit eerder gezien dat met een druk op de knop de bammetjes langzaam het apparaat in worden getrokken, je ze met een tiptoets tussendoor even omhoog kunt laten komen om de stand van zaken te inspecteren, en dat ook als ze gereed waren een harde knal achterwege blijft. Must have item!

img_1944

Magic toaster

Aangezien we ook een was moesten draaien hebben we ons na het ontbijt beperkt tot wat gekeutel in en rondom Banff, zodat we na een tourtje en/of hiken weer even terug konden om de was naar de volgende fase te brengen. Desalniettemin was er voldoende tijd voor de Lake Minnewanka Loop, een bezoek aan het Banff Springs Hotel en het afwerken van een trail bij de Cave and Basin National Historic Site. Uiteraard hadden we onze ogen en oren open voor het eventueel aanwezige wildlife, maar wederom was dat niet overtuigend. We verdenken de Canadezen er dan ook van een illusie in stand te houden die nergens op gebaseerd is. Als je honderdveertig wildroosters gepasseerd bent zonder wild te spotten wordt het natuurlijk toch wat ongeloofwaardig. Niettemin hadden we tijdens de laatste trail in ieder geval nog een beetje beet, alhoewel de bear-o-meter nog steeds stevig op nul blijft staan.

dsc_6905

Fraaie natuur van Lake Minnewanka (door ons uitgesproken als Willy Wonka)

dsc_6911

Ook mooie kleuren

dsc_6979

Squirrel gescoord

dsc_7001

Hertachtig beest. Best groot, metertje of twee. Merk en model onbekend, maar oogt Artis-waardig

dsc_6926

Banff Spring Hotel, kan zo in een James Bond film figureren

dsc_6942

De zalm jagende beer was vermoedelijk net even weg

Gisteren kon het restaurant ons maar beperkt verblijden, 75 Euro voor een hamburger en een kipfiletje is natuurlijk stevig aan de prijs (welkom in Banff). Daarom zijn we vandaag weer naar de Old Spaghetti Factory gegaan, waar we voor de helft van de prijs prima gegeten hebben. De ervaring was eigenlijk identiek: Twintig minuten wachten in een soort heksenketel, maar daarna een rustige plek achteraf gekregen met gewoon veel waar voor je geld. En voor bij wie het alweer een beetje weggezakt was: Dat chloorwater krijg je overal nog steeds, de eerste slok valt dan nog wel mee, maar de nasmaak is alsof je een sportfondsenbad zit weg te klokken. Bah.

Morgen dalen we af naar Waterton National Park, met hopelijk een fraaie route. We zijn enigszins afhankelijk van het weer en de tijd van het jaar, aangezien sommige routes rond deze tijd gaan sluiten. Helaas geven de diverse websites daarover geen uitsluitsel, dus dat gaan we proefondervindelijk vaststellen.

Wat we in ieder geval niet aan Banff gaan missen is de WiFi: Op de kamer heel af en toe, in de lobby iets vaker, maar vaak ook helemaal niet. Paniek dus! Het weblog van gisteren is dus ook alleen maar tot U gekomen doordat yours truly om middernacht nog in z’n onderbroek naar beneden ging om in de lobby de boel te uploaden. Not a pretty sight, maar dan moeten ze maar fatsoenlijke WIFi verzorgen. Hopelijk morgen beter!

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Banff

Vanochtend begonnen we de dag met de inspectie van het ontbijtbuffet van de Accent Inn. Het kwam ons uit voorgaande jaren bekend voor, met wat toast, iets wat voor jus d’orange door moet gaan en wat andere meuk. Grootste verschil was dat waar we vroeger ons best deden om van de aangeboden waren nog iets eetbaars te maken we nu gewoon rechtsomkeert maakten en de sleutel inleverden. Om de hoek troffen we een 7-11 die ons ook niet echt verder kon helpen dan wat water, cola en vers fruit (nood breekt wetten). Gelukkig kwamen we kort hierna nog een Farmers Market tegen, en konden we een en ander aanvullen met yoghurt (het moet niet gekker worden), versgebakken meergranenbolletjes en wat salami en kaas. Al met al voldoende materiaal voor een fatsoenlijk ontbijt plus lunch. Met 500km voor de boeg (waarvan 200m rechtdoor, de rest in alle drie dimensies variërend) moet er wel op het energieniveau gelet worden.

Als eerste verrassing reden we langs een fruit farm waar men duidelijk wist hoe de aandacht van voorbijrazende auto’s getrokken moet worden. Met een tuin volgepakt met beelden, koetsen, geiten en dinosaurussen weet je in ieder geval zeker dat er een aantal gaan stoppen, al was het maar om foto’s te maken.

dsc_6775

Geiten die zelf hun voer naar boven takelen. That’s a first.

dsc_6779

Tja.

Tijdens deze rit kwamen we door een aantal National Parks, waarbij wij als erkende natuurvorsers (ervaring met zowel Vondelpark als Amsterdamse Bos) ons natuurlijk op het spotten van diverse diersoorten konden verheugen. Helaas bleek ook vandaag de werkelijkheid weer iets weerbarstiger dan gedacht.

Het eerste NP was Mount Revelstoke waar we een kijkje namen bij de stuwdam. Helaas was het bezoekerscentrum al gesloten, want in het hoogseizoen kun je ook een kijkje in het binnenwerk van de dam nemen. Hierna hebben we de Meadows to the Sky Parkway gereden, waar je al meanderend  naar de top van de mount rijdt. Waar we hadden gedacht dat we een ultieme geheimtip in handen hadden werden we onderaan de berg echter gewoon opgewacht door een slagboom met kassa. Het was echter de moeite waard, inclusief de korte hike naar de top.

dsc_6801

Uitzicht vanaf Mount Revelstoke

dsc_6822

Lunch @ Mount Revelstoke

Hierna was Glacier NP aan de beurt, en dan wel de eerste die we deze vakantie tegenkomen. Naast de Canadese is er namelijk (een eind verderop) ook een Amerikaans Glaceer NP. Verwarrend! Yoho NP was next, gevolg door Banff NP. In de laatste hebben we de Bow Valley Parkway gereden, als ultieme poging om vandaag nog oog in oog met een beer/moose/elk/deer/wasbeer te komen staan. Helaas bracht zelfs een uur lang met 60kmh op de cruisecontrol ons nog niet verder dan wat insecten en een zwarte kauw.

dsc_6885

Geen beesten, wel fraaie natuur

dsc_6815

Nazomer annex herfst

Een speciale vermelding verdient ondertussen het entertainmentsysteem aan boord van de Yukon. Met een prima geluid (Bose, dus durf het bijna niet toe te geven) en fraaie integratie van de meegebrachte iPod is het prettig cruisen.

De temperatuur is ondertussen nog steeds prima, ruim boven de twintig graden. We zitten inmiddels echter wel in het wintersportoord Banff, en vannacht zal het dus flink afkoelen. Het beproefde laagjesconcept kan zich de komende dagen dus helemaal bewijzen. Een eerste verkenning van  Banff heeft opgeleverd dat het een soort touristtrap is met veel winkels en hoge prijzen. Een soort Gstaad meets Aspen zeg maar. Voordeel is dan weer wel dat een flinke hotelkamer hebben. We blijven hier twee nachten, dus morgen maar eens kijken wat hier nog meer te doen is.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Banff

Kelowna

Het was vandaag een typische rij-dag. Met een fraaie route via Manning en Penticton zijn we naar het slaperige Kelowna gereden. Ondanks de relatief bescheiden afstand van 450km hebben we er zo’n 6 uur over gedaan. En wat viel dan op tijdens deze fraaie route? Allereerst het verlaten van Vancouver, waarbij de onvolprezen navigatie van de Yukon ons opnieuw langs Gastown/Chinatown bracht. Ditmaal waren de straten nog desolater, en blokken lang volledig overgenomen door junks en zwervers. Zo erg als dit zie je alleen maar in Amerikaanse tv-series, want wij hadden dit nog nooit ergens zo mogen aanschouwen. Ontluisterend.

Op de snelweg was het druk, toch wel erg veel forenzen blijkbaar die oftewel Vancouver in oftewel juist uit moeten. Pas na een uurtje konden we comfortabel fulltime op de cruisecontrol rijden.Het verbruik van onze mastodont viel daarbij alleszins mee, en lijkt zowaar richting de 1 op 10 af te dalen. We hebben de gehele rit dan ook niet hoeven te tanken, wat natuurlijk ook weer iets zegt over de aanwezige reserves waarmee je vermoedelijk moeiteloos een heel contingent aan Kia Picanto’s dezelfde afstand af kunt laten leggen.

dsc_6651

Geen gedoe met groene platen

dsc_6675

School’s out for summer

dsc_6739

Laat Jamie het maar niet zien. Wel allemaal lekker goudbruin en aantrekkelijk geprijsd.En dan verbaast zijn dat iedereen uit elkaar knalt van de vettigheid

Onderweg kwamen we wel nog even in de file terecht, maar ook in de middle-of-nowhere moet de boel wel eens opnieuw geasfalteerd worden. Wat verder opviel: Als er ooit nog iemand klaagt dat er levensgevaarlijke ontbossing plaatsvindt zou ik deze van harte willen uitnodigen om deze rit nog eens te maken. Hout zover als het oog rijkt, en dat de gehele dag door. We konden onderweg tevens het aantal gespotte deers verdubbelen, waarbij opviel dat dit niet in de natuur was maar gewoon midden in een dorp in de voortuin van een bewoner.

dsc_6658

Bos

dsc_6662

Hout

Door een slinks geplaatst roadsign hebben we ook nog een classic car museum mogen bezoeken, met zonder meer erg fraaie auto’ s die grotendeels ter plaatse ware gerestaureerd. Doordat iedere auto van een realistische beschrijving was voorzien (samengesteld uit drie exemplaren bijvoorbeeld) kreeg het allemaal ook iets meer realiteitsgehalte dan bij het gemiddelde automuseum.

dsc_6709

De werkplaats

dsc_6713

Deze is nog van de Jetsons geweest

dsc_6726

Fraai ornament

dsc_6734

Restoration in progress

Tripadvisor had ons van tevoren al gewaarschuwd dat er in Kelowna niet zo heel veel te beleven valt. Weliswaar 130 attracties, maar uitsluitend parken en wineries. Die hebben we dus maar even gelaten voor wat ze zijn. ’ s Avonds hebben we heerlijk bij een tevens op TripAdvisor aangeraden Italiaan gegeten. Aangezien deze aan het meer lag konden we, geholpen door een kloeke 26 graden, nog even evening-strollen ook, waarbij we getrakteerd werden op de Canadese Cesar Milan die de lokale hondenbezitters in het gareel probeerde te krijgen. Wat een naar mannetje, maar wat een leuk gezicht.

dsc_6751

Viel nog mee dat de eigenaren mochten blijven staan

dsc_6748

Belangrijk dat je allemaal dezelfde boot koopt

Morgen weer een rij-dag, ditmaal naar Banff.

Geplaatst in Uncategorized | 3 Reacties