{"id":2743,"date":"2026-08-27T23:11:46","date_gmt":"2026-08-27T23:11:46","guid":{"rendered":"https:\/\/homm.es\/?p=2743"},"modified":"2026-08-27T23:11:46","modified_gmt":"2026-08-27T23:11:46","slug":"dag-2-toronto","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/homm.es\/?p=2743","title":{"rendered":"Dag 2: Toronto"},"content":{"rendered":"\n

Vandaag mochten we de hele dag in Toronto doorbrengen. In de voorbereiding hadden we wel een aantal mogelijke highlights ge\u00efdentificeerd maar geen strakke planning voor de dag gemaakt. Daarom na een ietwat onrustige en jetlaggerige nacht ’s ochtends eerst maar eens copieus ontbijten bij de Landwer om de hoek. Wij waren natuurlijk om o-six-hundred klaar wakker en paraat maar de firma Landwer serveert de ontbijtjes pas vanaf 08:00. Alhoewel het hier een lichtelijk alternatieve menukaart betrof was het wel een prima verantwoord ontbijt waarbij de gehele schijf van vijf op een ieders bord vertegenwoordigd was. Tijdens dit werkontbijt konden meteen de grote lijnen voor deze dag worden uitgezet: Niet overdreven veel lopen, wel zoveel mogelijk mee proberen te pakken en tegelijkertijd er ook niet een al te grote uitputtingsslag van maken. Aangezien tijdens het boekingsproces al bleek dat de hotels downtown zowel onbetaalbaar waren als parkeerruimte ontbeerden ligt ons hotel een aardig stuk buiten het centrum, maar in ruil daarvoor zitten we nu wel pal naast het metrostation. De Bismarck kon dus in de garage blijven staan en zijn we per metro (1 dollar enkele reis, ongeacht waar je uitstapt) naar het centrum van de stad afgedaald.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Landwer menu. Ham, kaas en jam blijken te zijn vervangen door matbucha, labaneh en challah. Wij hipsters volgen ook deze trend moeiteloos.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Prima eitje met genoeg brood voor een heel gezin<\/p>\n\n\n\n

Met tactisch gebruik van geavanceerde technische hulpmiddelen (Google Maps) konden we een metrostation identificeren waar de hop-on-hop-off bus pal boven geparkeerd stond en waren we na een kleine investering (2 maal seniorenkorting) welkom aan boord van de ietwat aftandse en doorleefde rode bus. Alhoewel we dit vaker hebben gedaan onderscheidde de Toronto variant zich met met name door enthousiaste studenten die live verslag deden van alle bezienswaardigheden onderweg. Daarbij valt wel op te merken dat de inschatting dat de aanwezige clientele (allen vijftig plussers) de gesuggereerde bezoeken aan campussen en studentenkroegen misschien minder interessant zouden kunnen vinden dan de sprekers zelf. Ook moest er duidelijk wat promotie gemaakt worden waarbij de gradatie ‘highly recommended’ voor minimaal 50% van alle etablissementen in Toronto bleek te gelden.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Metro liefhebbers<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Een soort Times Square maar dan Canadees<\/p>\n\n\n\n

Eerste stop om te ontschepen was bij de Art Gallery of Ontario om het culturele gehalte van ons verblijf wat op te krikken, het kan immers zo’n vakantie niet alleen maar bij oppervlakkig toeristengedoe blijven. In het museum was een fraaie tentoonstelling van impressionistisch werk \u00e9n werk van de toevallig net overleden Japanse Yayoi Kusama, waarbij het laatste ervoor zorgde dat de dienstdoende suppoost (en blijkbaar tevens liefhebber) ons bijkans met tranen in de ogen te woord stond. Heel verantwoord en interessant dus allemaal, wat niet wegneemt dat onze museumaandachtsspanne normaal gesproken ongeveer twee uur bedraagt en dat dit vandaag niet anders was.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Veel Monet en Matisse, grotendeels geleend van het museum in Dallas<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Om niet al het aardewerk om te stoten dient de rugzak op de borst gedragen te worden maar gelukkig staat D alles goed<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Erg fraai. Artiest is mij even ontschoten.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Door de camouflagekleuren bijna onzichtbaar<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Erg fraaie spiegelkamer van Kusama<\/p>\n\n\n\n

Terug op de bus hebben we koers gezet naar de CN Tower, een letterlijk hoogtepunt van ruim 500 meter wat niet kon ontbreken. Met de fraaie weersomstandigheden genoten we van het uitzicht vanaf het observatiedek op 350 meter hoogte. Natuurlijk wat obligate foto’s gemaakt en 75% van de miniGruppe heeft ook nog op het glass deck gestaan. Fearless dekt de lading niet.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Fraaie sculptuur op het naast de CN Tower gelegen Rogers Centre<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Mooi uitzicht<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Na het glazen plafond kan nu de glazen vloer geslecht worden<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Best hoog<\/p>\n\n\n\n

Op zoek naar een lunch locatie kwamen we via een wat wazige gokhal op het buitenterras van het plaatselijke spoormuseum terecht. Na een keurige lunch hebben we de rest van de bustour afgemaakt waarbij geen enkele stop meer uitnodigde om de stad verder te ontdekken. Toronto is toch wel echt een autostad naar Amerikaans voorbeeld met veel zakelijke gebouwen en flinke afstanden tussen de bezienswaardigheden. Echt uitnodigend voor een verkenning te voet is het in ieder geval niet.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Trein. Gratis buiten te bewonderen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Typisch beeld van Toronto met veel oude gebouwen van rond 1900 met hoogbouw ernaast<\/p>\n\n\n\n

Met dezelfde metrorit terug waren we om 16:30 weer in het hotel. Nu even rust, straks nog ergens een broodje scoren, morgen naar Kingston.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vandaag mochten we de hele dag in Toronto doorbrengen. In de voorbereiding hadden we wel een aantal mogelijke highlights ge\u00efdentificeerd maar geen strakke planning voor de dag gemaakt. Daarom na een ietwat onrustige en jetlaggerige nacht ’s ochtends eerst maar … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-2743","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/homm.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2743","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/homm.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/homm.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/homm.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/homm.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2743"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/homm.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2743\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2759,"href":"https:\/\/homm.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2743\/revisions\/2759"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/homm.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2743"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/homm.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2743"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/homm.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2743"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}