Vandaag konden we van het als altijd sub optimale hotelontbijt genieten. Lezers die wel eens in de US of A geweest zijn kennen dit fenomeen wel: Styrofoam bordjes, aangelengd eierpoeder en drie verdwaalde muffins. Dit keer viel het echter mee, met redelijke jus d’orange, brood-met-toaster en echt zelf gebakken spek. Nog steeds geen Michelin niveau maar goed genoeg om niet elders een ontbijt te scoren. Eerste geplande stop was het Texas Prison Museum en aangezien deze pas om 10:00u zou openen hebben we op ons dooie akkertje de koffers ingepakt en uitgechecked. Eenmaal met bagage en al aangekomen bij de NAT (Not-A-Tahoe) bleek de linkerachterband niet meer helemaal op spanning te zijn. Weliswaar zat er genoeg lucht in om te rijden maar aangezien we nog 400km naar Dallas voor de boeg hadden moest er toch even een herstelactie opgetuigd worden. Uiteraard werd het dagschema soepel aangepast om hiervoor ruimte in de agenda te maken. Alhoewel er op de Thrifty (nogmaals: laatste keer) documentatie een support telefoonnummer was te ontwaren kregen we daarbij meteen visioenen van uren wachten, sleepwagens en vervangend vervoer, dus de keuze was snel gemaakt om zelf maar even op zoek te gaan naar een bandenboer. Aangezien we aan de rand van de stad bivakkeerden was er een behoorlijk aanbod van auto gerelateerde bedrijven in de buurt en besloten we onze klandizie te gunnen aan de firma Pep Boys, een soort Amerikaanse versie van KwikFit. De eerste was te druk, maar 5 minuten verderop zat er een ander filiaal die ons binnen het uur weer op weg wist te helpen. Hulde dus, en problem solved.
Bekende wedstrijdopstelling
Magische pannenkoekenmachine. Een Japanse hotelgast maakte voor de machine staand een videocall naar huis om het bestaan hiervan aan z’n vrouw door te geven.
Nat bij Pep
Onderweg viel op dat het uiteraard steeds rustiger op de weg werd maar vooral dat het aantal asociale weggebruikers zienderogen afnam. We hebben best veel in de USA rondgereden en gemiddeld genomen rijden de Amerikanen best relaxed en wordt er veel ruimte gegeven. Zo niet in Houston, Texas, alwaar het een continue strijd om iedere square feet asfalt lijkt. Maar ook buiten de stad valt op dat er zo nu en dan toch echte wegpiraten tussen zitten, meer dan dat we in Nederland gewend zijn. Doordat de wegen breed zijn en het verkeer relatief weinig van baan wisselt loopt het wonderbaarlijk vaak toch nog goed af.
Thou shall not pass
Typisch beeld onderweg. De rechter truck reed slechts 120kmh, dus dat getreuzel ga je dan inhalen met je oversized load
Grondig vastgezet, deze paal van een meter of twintig. Een keer remmen en hij ligt in je nek.
De ijscoman. Maar je kunt wel de motor uitzetten als je stilstaat en dat is ook wat waard.
Nadat we gisteren toch wel een wat macabere dag hadden met het Funeral museum hebben we deze lijn vandaag doorgetrokken naar het Texas Prison Museum. Geen aansprekend onderwerp dus, maar wel heel interessant, met name omdat Texas nog steeds vrij fanatiek de doodstraf uitvoert. Daar ging het in het museum dan ook voor een groot deel over, ook al omdat een van hun belangrijkste items ‘Old Sparky’ is, de elektrische stoel waar ruim 300 mensen de dood op hebben gevonden. En alhoewel het museum een poging deed om een en ander zo neutraal mogelijk te brengen las je toch overal tussen de regels door dat de meeste inwoners van deze staat nog steeds volop achter het voltrekken van dit vonnis staan. Ietwat beduusd stonden we een uurtje later dus weer buiten.
Museum
Old Sparky. Interessant doch unheimisch.
Die aan elkaar geknoopte lakens bestaan dus echt. Let ook op de door gevangenen uit hout gesneden pistolen, niet van echt te onderscheiden.
Verder was het een gewone reisdag, met even tanken, lunchen, Muffler Man zoeken en vervolgens rond 1700 aankomst bij het hotel. Morgen Dallas verkennen!
Voordeel van Nat: Voor een paar tientjes ben je weer onderweg.
Lunch, een mens kan niet iedere dag hamburgers eten
Hier zou een Muffler Man moeten staan. Rondje gereden maar niet aangetroffen.
Woonplaats van de Muffler Man
Mooi Amerikaans dorpje, dat wel
Dallas Skyline
Tsjonge wat interessant om je verslag te lezen met name de elektrische stoel met dat kleine aanvoerslangetje wat de grond ingaat,je zegt Interessant doch unheimisch,kan interessant en unheimisch tegelijkertijd bestaan? Ga zo door, lieve Frank en Carolien.