Vertrekdag! Na een licht onrustige nacht staan we om 07:45 klaar voor de Uber. De Uber die gisteravond voor hetzelfde ritje nog €25 rekende maar waar vanochtend ineens €45 voor moet worden betaald, je zou zomaar kunnen denken dat het iets met vraag en aanbod te maken heeft. We hadden als mini-Gruppe om 08:30 op Schiphol afgesproken (wat al redelijk bijtijds was) maar om 08:10 stond de gehele kloksterke posse al present bij de incheckbalie. Gezien onze wederom tegen een kleine vergoeding verworven Sky Priority status hoefden we vervolgens eigenlijk nergens lang te wachten en stonden we dus nog voor negenen aan gene zijde van de douane. Even een Schiphol-ontbijtje scoren (vergulde croissants en diamant-thee) en vervolgens kon het grote gate-hangen beginnen, helaas wreed verstoord door een gatewissel waardoor we het hele takkeneind weer terug konden lopen. De gatewissel was ondanks het omroepen, de vermelding op de borden en de stortvloed aan SMS’jes vermoedelijk niet bij alle passagiers goed doorgekomen want we hadden een no-show aan boord wiens bagage nog even uit het ruim gepeuterd moest worden wat een kleine 45 minuten vertraging opleverde.

Dreamliner van dienst

De vlucht was verder redelijk uneventfull. De tijd werd door de minigruppe traditioneel gedood met het kijken naar dubieuze films, lezen en het bekende doepen. De aankomst in Toronto was door ons met het invullen van zowel eTA als de Advance CBSA declaration minutieus voorbereid dus gleden wij met vlag en wimpel door de talrijke controleposten. Het lijkt er sterk op dat de volledige automatisering van dit geheel hier niet ten koste mocht gaan van arbeidsplaatsen want op iedere hoek stond wel een ambtenaar om aanwijzingen te geven of met een viltstift een onduidelijk streepje op een stukje geprint papier te zetten. Waarbij de volgende bromsnor het stukje papier weer aannam om in een plastic hoesje te stoppen. Vreemd. Gelukkig nam het hele proces precies voldoende tijd in beslag om ervoor te zorgen dat bij onze aankomst bij de bagageband de koffers net op de band lagen.

MiniGruppe onderweg

Procedure om de douane aan het werk te houden

Kort speurwerk (het volgen van de bordjes ‘car rental’) bracht ons bij de firma Dollar. We waren er 45 minuten eerder dan gepland wat de vriendelijke verkoper van dienst meteen de gelegenheid bood om de oudste upsell truc allertijden in de strijd te gooien. Nee, helaas, U bent te vroeg, de auto is nog niet klaar. Maar voor een kleine extra bijdrage heb ik wel een Volvo XC90 beschikbaar. Nu had de beste man hier natuurlijk de pech een paar routineuze tegenstanders van formaat met jarenlange ervaring te treffen, en na het afwijzen van de XC90 was er natuurlijk vijf minuten later heel toevallig toch nog een andere auto beschikbaar. Dezelfde auto waar we overigens tien minuten eerder langs gelopen waren en die er toen al geheel klaar voor leek te zijn. Met een heel redelijke GMC Acadia kunnen we prima uit de voeten: Naar verluidt mid-size in plaats van full-size maar het past allemaal prima.

En nu resideren we in het Novotel North York in Toronto. De auto paste helaas niet in de parkeergarage van het hotel (hoezo mid-size…) en staat dus in de parking aan de overkant. Een parking waar je na het parkeren als voetganger zo naar buiten loopt maar we wel een half uur en aanwijzingen van het hotelpersoneel nodig hadden om de ingang weer te vinden. ‘Yes, it’s a bit confusing’; Nee, het is niet confusing, het is unfindable!

Uitzicht vanaf de 19e en tevens bovenste verdieping van het Novotel. Je zou de term penthouse kunnen gebruiken maar dan zou ik toch minstens een raam willen kunnen openen.

Na het incheckproces zijn we nog even op stap gegaan: Het was 16:00 (dus 22:00 NL-tijd) dus er waren nog zeeën van ruimte om al wat beter in het ritme van de Canadese klok te komen. De animo om een lange wandeltocht te maken was beperkt dus werd de Bismarck weer uit de garage gehaald om de Walmart voor de traditionele koelbox en wat versnaperingen op te zoeken en vervolgens naar de eerste roadside attraction te koersen. Deze Canadese kruising tussen de Borobodur en de Taj Mahal was in eerste maar ook tweede instantie onvindbaar: eerst omdat Clearfield Drive en Clairville Drive ook wel erg hetzelfde klinken, daarna omdat het juiste adres ons naar een afgelegen industrieterrein leidde waar vrachtwagens af en aan reden om gelost te worden. Nauwelijks een plek voor een tempel zou je zeggen, totdat we de bocht om gingen en er daadwerkelijk een enorme hindoe tempel (die BAPS Shri Swaminarayan Mandir schijnt te heten) midden op een industrieterrein bleek te kunnen staan. Heel bijzonder.

Koelbox gescoord

Borobodur. Met de miniGruppe, want picture or it didn’t happen

Hierna nog even redelijk afgemat op zoek gegaan naar een restaurant. Na het passeren van in diverse stadia van ontbinding verkerende etablissementen belandden we uiteindelijk tegenover het hotel in een grappig cafe waar de jeugd (blending in is our middle name) bordspellen speelde. Een eenvoudige doch voedzame maaltijd later was het dan toch echt tijd om toe te geven aan de jetlag. Morgen Toronto verder verkennen!