Na een op zich niet onaardige nachtrust waren we natuurlijk wel weer om 05:00 wakker, maar dat biedt mooi de gelegenheid voor een rustige start tijdens deze verder toch wel hectische vakantie. Ontbijt was wederom bij onze nieuwe vrienden van Landwer en was ondanks het nog steeds licht alternatieve linksdraaiende gehalte van de menukaart zonder meer weer uitstekend te noemen. Daarna was het tijd voor het afscheid van het prima Novotel en kon de auto uit de garage gepeuterd worden. Deze was inmiddels voorzien van twee felgele epistels onder de ruitenwisser: Het Nederlandse systeem waarbij je op kenteken binnenrijdt, betaalt en weer naar buiten gaat geniet hier nog niet de populariteit die het verdient. In plaats daarvan blijkt (achteraf….) dat er vooraf op kenteken betaald moet worden terwijl je dus nog geen idee hebt hoe lang je er zult staat. En dat alles wordt dan blijkbaar ook nog eens door een onbezoldigd veldwachter van dienst gecontroleerd. Twee bonnetjes van ongeveer €50 rijker kon de Bismarck met koffers gevuld worden voor de rit naar Kingston.

De Bon

Eerste stop was de supermarkt om de pas aangeschafte koelbox van ijs te voorzien en verder af te vullen met dranken en lunch parafernalia. De vooraf zo zorgvuldig geselecteerde Real Canadian Superstore bleek een prima leverancier van vers gebakken broodjes en dan is de strijd al half gewonnen natuurlijk. Eerste stop hierna was de waterzuiveringsinstallatie van RC Harris. Voor de niets vermoedende meelezer misschien een merkwaardig toeristisch doel, maar gezien de fraaie architectuur heeft deze locatie al in menige film en tv-serie onder andere mogen fungeren als respectievelijk psychiatrische inrichting, hoofkwartier van De Schurk en gevangenis. In ieder geval een mooie gelegenheid om wat foto’s te maken.

Erg fraai, in 1932 gebouwd. Wel licht sinister.

Inmiddels was het 11:00 uur, en dat kan maar één ding betekenen: Koffie. Een volgens de helft van de miniGruppe uiterst noodzakelijk intermezzo, volgens de andere helft een redelijk overbodige onderbreking van het wedstrijdritme. We kwamen hiervoor bij de gerenommeerde Bali Coffee Shop terecht alwaar een jonge dame ons van tweemaal capuccino en tweemaal thee kon voorzien. De prijzen waren echter dusdanig laag dat ze zichzelf echt tekort deed wat met 25% fooi nog enigszins gecorrigeerd kon worden.

Vriendelijk geprijsd, maar die €1,15 voor een kop thee is niet echt kostendekkend.

Hierna verlieten we Toronto op weg naar Port Hope. Port Hope kent een kleine dam in de rivier waar jaarlijks rond deze tijd tienduizenden zalmen de trek naar hun geboortegrond maken om te paaien, en bij de dam in Port Hope kun je observeren hoe ze de dam in tegengestelde stroomrichting overwinnen. Tenminste, dat is de theorie. In de praktijk springen ze met name bij zonsop- en ondergang en dus net niet als wij midden op de dag langskomen. We zagen de zalmvloot wel op enkele tientallen meters van de dam wachtend op het ideale moment, maar beweging was er helaas nauwelijks. Er was wel vlak naast de dam een fraaie gazebo gepositioneerd en dus een ideale gelegenheid om een prima lunch te verorberen. Na de lunch hebben we nog even een vergeefse tweede poging gedaan om springende zalmen waar te nemen.

The Jump

Zalmen in de wachtkamer

Happy lunchers

Op nieuw en-route naar Kingston dus, waarbij de volgende onderbreking de Big Apple was, zonder nou precies te weten waarom we daar nou ook alweer aan moesten leggen. Na aankomst bleek dat voor the Big Apple de term ’tourist trap’ nauwelijks toereikend was. De overvolle parkeerplaats gaf al een eerste indicatie maar er werden ook busladingen vol met nietsvermoedende toeristen naar binnen gedreven. En dat alles omdat iemand ooit met een paar dozen appels langs de kant van de weg stond, maar wat inmiddels een imperium met foodtrucks, midgetgolf, kinderboerderij en appeltaartfabriek is. Na enkele foto’s konden we met gierende banden onze weg vervolgen.

Tourist trap

Bovenop The Big Apple. Als we er dan toch zijn…

Met nog een uurtje voor de boeg hadden we de optie om de snelweg in te ruilen voor een alom geprezen ‘scenic route’. Dat kostte wel meteen drie uur, dus hebben we er voor gekozen om als compromis een uur de scenic route te volgen om het laatste deel toch weer de snelweg te volgen. De nieuwe route kan beschreven worden als prima: Leuker dan de snelweg, goed om een indruk van de omgeving te krijgen maar nou ook weer niet heel spectaculair.

En nu verblijven we in een Best Western in Kingston. Wederom voor de hoofdprijs, maar om de een of andere reden zijn hotels erg prijzig hier. Benzine kwamen we onderweg voor omgerekend €0,85 per liter tegen, dus echt begrijpen doen we het allemaal nog niet. Straks diner in één van de twee restaurants die deel uitmaken van het hotel, morgen Kingston verkennen.