Omdat deze pensionado’s er voor gekozen hebben om ook tijdens hun pensioen gewoon keihard door te werken gaan er na het afsluiten van het reguliere bestaan als loonslaaf ineens ook weer nieuwe deuren open. Zo moet F voor werk twee dagen op Curacao zijn. Aangezien dat belachelijk kort is (er is zelfs sprake van lichte vliegschaamte) was er een uitgelezen mogelijkheid om de reis uit te breiden met een langer verblijf op Curacao (familiebezoek + huisinspectie) en wederom maar weer eens een bezoek aan de Verenigde Staten. Veel hebben we al gezien, maar Miami stond nog op de bucketlist en ook Dallas (JFK!) moest nog eens bezocht worden. Aangezien er vanaf Schiphol niet direct op Dallas gevlogen wordt en we een broertje dood aan overstappen hebben (zie een eerder weblog over onze belevenissen op Heathrow) werd besloten om dan maar naar Houston te vliegen. Ook nog eens lekker zuidelijk gelegen en dus warm wat in november ook zeker een bonus is.

Bij het inchecken thuis even korte stress door rode uitroeptekens en gemopper van de KLM app dat de ESTA-toelating niet gevonden kon worden. Koortsachtig vergelijken van paspoortnummers en ESTA documentatie, maar daar was echt niets mis mee. Inchecken op de PC dan maar waarbij er ineens paspoorten gescand moesten worden wat het probleem moeiteloos verhielp. Heel storend als de foutmelding niet klopt met wat er echt aan de hand is. Tevens kregen we bij dit moeizame incheckproces de niet te versmaden optie of we voor een kleine (nou ja) vergoeding een upgrade naar Business Class blieften. Nou ontbrak in ons vliegtuig de door ons zo gekoesterde Premium Comfort klasse en hadden we normaal gesproken dus noodgedwongen 11 uur lang Economy Comfort voor de boeg, dus dat blieften wij wel. Dat leverde als bonus ook nog eens een smooth incheck- en instapproces op, al met al een goed doch ietwat kostbaar begin van de reis.

Vliegtuig van dienst

Lange doch comfortabele vlucht

En wat doet een mens dan bijna 11 uur lang: Beetje films kijken (C), muziek luisteren (F), lezen (beiden), Internetten (F, 2400 baud) en dat wat goede vriend D als ‘doepen’ beschrijft. Van Dale kent de term niet, maar iedereen begrijpt intuïtief wat hiermee bedoeld wordt. Onze buurman had zijn eigen versie hiervan door meteen na binnenkomst kort achter elkaar vier glazen champagne naar binnen te slaan en vervolgens de stoel volledig gestrekt te zetten en de rest van de vlucht te slapen. De overvloedige catering maakte overigens dat er steeds scherp opgelet moest worden om bijtijds zithouding en tafelgebruik correct in te stellen voor de volgende gang. Naar verluidt was het gehele menu door Jonnie Boer zelf bedacht maar onze constatering was dat het nog steeds gewoon vliegtuigvoedsel was. Beduidend beter dan wat je normaal gesproken aan de andere kant van het gordijntje krijgt maar echt lekker wordt het gewoon nooit.

En dit was de lichte maaltijd van de drie

Ruimschoots op tijd arriveerden we in Houston voor de bekende hordes van Customs (lang in de rij maar vriendelijk geholpen), je weg vinden door een vreemde luchthaven (overdaad aan pensionado’s om je de weg te wijzen), koffergevecht (zo lang in de rij bij Customs dat de koffers allang op de band liggen) en de weg vinden naar de rental cars. De keuze was deze keer (en ik kan nu zeggen: tevens de laatste keer) op de firma Thrifty gevallen. Nadere bestudering, uiteraard nadat de reservering al gemaakt was, leert dat dit samen met Dollar een soort budgetmerken van Hertz zijn. En dat is inderdaad gebleken, want nadat we bij de balie alle formaliteiten keurig hadden afgerond en we de auto gingen ophalen kwamen we in een akelig lege garage terecht waar toch echt geen Tahoe te bekennen was. Het aanwezige vrouwelijke personeel keek ons slechts schaapachtig aan, waarbij de wimpers en nagels van 5cm sowieso verhinderden om ook maar enige eventueel benodigde administratieve handeling te kunnen verrichten. Gelukkig kwam de Operations Supervisor Manager Director zelf assisteren, maar de reeds afwezige Tahoe bleef ook gedurende zijn interventie nog steeds akelig afwezig. Er werd ons wel als alternatief een pickup truck aangeboden (model ladder nodig), maar die hebben we vriendelijk doch resoluut geweigerd. Uitkomst van dit debacle is dus dat we nu in een Kia Sorento rijden, waarbij opgemerkt moet worden dat onze vriend de directeur deze deceptie ruimhartig gecompenseerd heeft door de bepaald niet geringe dropoff kosten (we leveren in Miami de auto weer in) van de bon te schrappen.

Het riante aanbod bij de firma Thrifty.

Kia Sorento. Met ook nog eens zo’n verschrikkelijk start-stop-systeem.

Gelukkig ook goed nieuws: De voor vertrek aangeschafte T-Mobile eSIMs doen het fantastisch, dus we hebben op beide mobieltjes uitstekend Internet tot onze beschikking. Wat weer goed van pas kwam om moeiteloos het hotel te vinden. Na het droppen van de bagage even de eerste boodschappen gedaan (Kroger, met zowaar een behoorlijke versafdeling) en een koelbox gescoord (good old Walmart). Omdat de KLM-foeragering inmiddels wat gezakt was moesten we nog wel even in ieder geval iets te eten scoren. Een restaurant maaltijd zou veel te overvloedig zijn, dus werd het de gevreesde grote M. Waarbij de review varieerde van ‘heerlijk’ (C) tot ‘oneetbaar’ (F). Zelfs de salade is hier in Texas bij gebrek aan populariteit komen te vervallen.

Met ondergaande zon lijkt het heel wat, maar het is gewoon een Holiday Inn

Het restant van het programma van vandaag bestaat uit Het Grote Volhouden, met als doel om in ieder geval tot 22:00 lokaal (NL-tijd 05:00) wakker te blijven, maar we settelen ook voor 20:00 als we te chagrijnig worden. Morgen een hele dag in Houston! Maar: Kia. Dus.