De afgelopen twee dagen is er al veel gezegd over de kwaliteit van het Best Western ontbijt in Kingston, en aangezien we ook in Montreal in het Best Western verblijven hebben we het zekere voor het onzekere genomen en gewoon geen ontbijt bijgeboekt. Daarom konden we vanochtend bij het slechts 100 meter verderop gelegen ‘Allo! Mon Coco’ (ja, zo heet het echt) ontbijten. En dat viel niet tegen met veel vers fruit, eitjes (sunny-side-up én gepocheerd), yoghurt, granola en toast. Met vrolijke bediening die de onderhandelingen omtrent aardappelen (willen we niet) en het ruilen daarvan voor een extra eitje (dacht het niet), toast dan misschien (nice try sir) haarfijn aanvoelde.

Gezien de afstanden tussen de bezienswaardigheden in Montreal hadden we al snel besloten om ook hier een hop-on-hop-off bus te nemen. Diepgravend Internet onderzoek door het volledige organiserend comité maakte dat het maar niet helder te krijgen was wat de dichtstbijzijnde busstop was. Nou is de animo om grote afstanden te wandelen binnen een deel van de miniGruppe ronduit beperkt te noemen, dus om te voorkomen dat we tevergeefs een half uur de verkeerde kant op zouden lopen hebben we geopteerd voor een Uber naar het beginpunt van de HOHO. Dat bleek achteraf een uitstekende keuze want niet op alle stops stond zo’n fijne vertegenwoordiger die ook kaartjes verkocht. Ook bij de kaartverkoop bij het beginpunt bleek dat Canada niet echt voorop loopt in de automatisering waarbij de verkoopster op een papieren formulier de verkochte tickets bijhield.

HOHO genieters

Veel van dit soort industrieel erfgoed in verschillende stadia van ontbinding

Halverwege de HOHO route stapten we uit om het Musée National des beaux-arts te bezoeken. Dat viel niet tegen met een mooie mix van klassieke kunst (veel Hollandse meesters!) en modern geweld. Zoals gebruikelijk waren we na twee uur wel verzadigd en stapten we na een korte wachttijd weer op de HOHO. Met op dit deel als hoogtepunt de klim naar de top van de berg om het uitzicht op Montreal van bovenaf te bewonderen. Een uur later waren we terug bij het HOHO startpunt om ons te beraden op de rest van het programma.

Picassootje voor thuis aan de wand

Erg mooi werk van de mij tot dusver onbekende Mark Tansey. Die vraagt verdere studie.

Allemaal in de HOHO bus dezelfde foto maken

Wij doen ook mee

HOHO van dienst

Erg veel murals in Montreal, dit is Leonard Cohen

In ieder geval voor één lid betekende dit dat er nog een bezoek aan de Schwartz’s Deli gebracht moest worden. Deze deli zit er inmiddels al bijna honderd jaar dus er moet wel iets aan deugen. De Uber was vanochtend bij de gehele miniGruppe in de smaak gevallen dus met een simpele druk op de knop kwam onze nieuwe vriend Innocent (huidskleur raden toegestaan) met een prima 7-zitter voorrijden. Bij Schwartz aangekomen bleken we niet de enige met dit idee te zijn dus we konden naadloos in de rij aanschuiven. Een goed half uur later stonden we binnen in het miniscule etablissement waar we de tafel moesten delen met twee anderen. Eigenlijk is het hier de bedoeling dat je niets anders besteld dan het world famous broodje vlees maar we hebben daar toch nog iets meer variatie in aangebracht. En het moet gezegd, het eten was prima maar vooral de sfeer en ambiance zullen ons bijblijven. Na dit hoogtepunt weer per Uber (we hebben de smaak te pakken) retour hotel om even anderhalf uur te niksen, voor de avond hadden we nog tickets voor het audiovisuele AURA spektakel in de Notre Dame: Muziek, geluid, lichtshow, lasers, dat soort werk maar dan wel allemaal kerkelijk verantwoord natuurlijk. Een snelle rekensom leerde dat gezien het aantal bezoekers en het feit dat ze het twee keer op een avond deden het toch gauw een ton omzet per avond opleverde. Dat red je niet met een bijbelvertelling zullen ze hier gedacht hebben. Afijn, Ubertje heen, maar aangezien het nog steeds prachtig weer was zijn we lopend terug gegaan naar het hotel. Wat ook een mooie gelegenheid gaf om een ijsje te halen wat gezien de copieuze lunch prima als diner kon dienen. Nu rust, morgen naar Sherbrooke / North Hatley!

In de rij voor Schwartz’s

Interieur. Kruising tussen een diner en een snackbar. Wij houden ervan.

Tijdens het spektakel mocht niet gefilmd of gefotografeerd worden maar dit was de plaats delict