Een kort verslag vandaag, maar aangezien het gros van de lezers toch alleen maar plaatjes kijkt maakt dan niet zoveel uit. Overigens is gedurende deze hele reis een alternatief verslag van onze belevenissen op ons zuster weblog Hard Bakboord te lezen, https://hardbakboord.nl/empty-pageabbfe9e7. En onthoud, bij enige discrepanties tussen beide blogs is het verhaal zoals dat op homm.es staat opgetekend altijd leidend!

Vandaag laten we North Hatley achter ons en trekken we verder noordwaarts naar Quebec. Waarbij iedereen weet dat Quebec ook wel bekend staat als het Groningen en Utrecht van Canada omdat de provincie heel erg handig dezelfde naam draagt als de hoofdstad. Maar de stad is dus ons doel.

Met een kopie van het ontbijt van gisteren nemen we afscheid van de uiterst vriendelijke eigenaar van La Chocolatiere. Wel even wat betalingsperikelen omdat iedere credit- en debitcard en tevens Apple- en GooglePay worden geweigerd. Aan het apparaat kan het volgens de eigenaar absoluut niet liggen, maar nadat in een laatste poging er even werd omgewisseld met het apparaat achter de bar bleek op wonderbaarlijke wijze de betaling alsnog voltooid te kunnen worden. Ja lieve mensen, voorwaar een uiterst spectaculaire start van de dag!

Je vraagt een extra eitje, je krijgt een extra eitje. De eigenaar van La Chocolatiere moest er zelf het hardst om lachen.

Eerste stop op weg naar Quebec was bij La Vache Observatory. Drie leden van de MiniGruppe hadden een prima idee wat deze stop inhield maar één deelnemer had tot kort voor aankomst het idee dat we bij een soort sterrenwacht van Quebec zouden belanden. Groot was dan ook zowel de ontgoocheling als de hilariteit toen duidelijk werd bij wat voor Canadees pareltje we waren aangekomen. Ondanks de lichte motregen konden we toch even van het uitzicht genieten om daarna met gierende banden weer te vertrekken.

Chauffeur van dienst aan het werk

La vache met een uitkijktoren sur son dos

Met mooi weer is het vast prachtig. Bismarck op de voorgrond.

Volgende stop op zo’n tien minuten rijden was zo mogelijk van een nog lager gehalte in de vorm van een afgedankte mijntruck. Foto en weer door dus.

Grote truck

The long and not so winding road onderweg

Een stuk leuker was het uitzichtpunt bij de Thetford Mines alwaar een drone-TikTokker net opnames aan het maken was. Leuk om te zien en ik ben meteen weer overtuigd dat ik ook zo’n controller moet hebben. Iets verderop nog een per trap te beklimmen (driemaal leden MiniGruppe, eenmaal wachtlopen bij de Bismarck) uitzichtpunt wat een goed overzicht gaf van deze asbest(!)mijn. In 2012 waren ze gestopt maar er was nog volop activiteit waar te nemen. Wel knap als je veertien jaar na sluiting de leiding weet te overtuigen dat je toch nog echt even de oprit moet aanvegen. De informatieborden maakten duidelijk dat voor een ton asbest er tien ton steen afgegraven wordt, dus het was wel duidelijk waarom we al kilometers lang tussen de kunstmatig aangelegde bergen reden.

Drone operatie in volle gang. De opbrengst van de filmpjes gaat geheel naar de aanschaf van een nieuwe hoodie.

De foto doet geen recht aan het spektakel

Na dit hoogtepunt door naar Saint-Georges. Het bleef enigszins onduidelijk wat we er te zoeken hadden, maar er was in ieder geval een keurige Canadese Landmarkt in de vorm van Les Pères Nature die ons van de benodigde lunchaanvullingen kon voorzien. Inmiddels was het helemaal droog en konden we in het Parc des Sept Chutes van de lunch genieten.

Er wordt nog gelachen bij de lunch

Na de lunch nog even tanken. Aangezien we dat langs de snelweg deden betaalden we met maar liefst omgerekend €1,28 per liter de hoofdprijs maar dat kunnen we nog net hebben. Nu gearriveerd in de Quality Inn (what’s in a name) in Quebec, morgen de stad verkennen!

Prijzig gebeuren. Ze hebben ook nog 87, en ondanks dat ze het octaangetal iets anders meten is dat natuurlijk een soort met water aangelengde rommel.