O-eight-thirty was het rise and shine in ons ontbijtloze hotel voor wat in principe een rustdag zou moeten worden. Ik kan nu echter al verklappen dat dat wederom niet is gelukt. Ontbijtloos, dus we konden meteen op pad naar het twintig minuten verderop gelegen knusse Cafe Cambio. Licht alternatief maar hier houdt dat tevens in dat er iets fatsoenlijks te eten valt te scoren. Ook hier bediening die in principe alleen Frans spreekt maar als we geluk hebben zit er jeugd tussen die prima Engels spreken. Niet zo gek ook voor een tweetalig land trouwens. Nou redden we ons best redelijk in het Frans maar is het, zeker als het wat complexer wordt, toch fijn om en anglais verder te gaan. Tijdens het bestelproces was er even korte hilariteit toen P aangaf geen maple syrup in haar yoghurt-granola te willen omdat ze daar niet van hield, waarop de serveerster reageerde met ’then why are you here’. Met een glimlach maar ze meende het stiekem wel. Even spannend voor de hele crew of we mochten blijven zitten maar gelukkig liep ook dit Zeer Spannende Moment met een sisser af. Dat het een wat alternatief tentje betrof zagen we ook bij het afrekenen waar zo’n fraaie pay-it-forward mogelijkheid was. Mooi initiatief is dat toch, wij missen het niet en iemand anders is geholpen. Daarom maar even met de pet rond gegaan in de MiniGruppe en ons van onze gulle kant laten zien.

Breakfast at Cambio’s

Hierna konden we de bijna anderhalf uur naar onze dagattractie in de vorm van het historische dorp Val-Jalbert afleggen. En dat dorp bleek een uitstekende keuze in het programma te zijn. Met stralende zon en een graad of 16 bezochten we een dorp dat tot 1927 volledig om de pulp-fabriek draaide. Alle werknemers woonden tot het moment van sluiting in het dorp waarbij alle huizen eigendom van de fabriek waren. Bij de sluiting was dus iedereen in één klap zowel baan als huis kwijt en werd een op zich in prima staat verkerend dorp van de ene op de andere dag verlaten. Dat is nu dus terug te zien in een heel fraai behouden oud dorp. De aanprijzing ‘ghost town’ is hierbij wat overdreven want alles eromheen heeft een redelijk hoog pretpark gehalte. Maar aangevuld met twee watervallen (ooit de stroomvoorziening voor de fabriek) en een kabelbaan (om de watervallen goed te kunnen bekijken) was het allemaal zeker de moeite waard.

Even tanken. D weet getalenteerd de teller precies op $100 te krijgen.

Nettoyage de pare-brise onderweg

Die Bob Ross plekjes blijven erg fraai

Met waterval. En nog steeds naar ons zin.

D pakt weer z’n verantwoordelijkheid bij het aanhoren van de geschiedenis van het dorp. Die ook integraal op het bord tien meter verderop beschreven staat.

Transparantie in het weegproces

Mooi

Canadees beest. Merk en type onbekend.

Even ontspannen in de kabelbaan

Mede genieters

Waterval nummer 2

Oude machinerie. Qua werking allemaal levensgevaarlijk, er zal menig vingertje gesneuveld zijn.

Oude school

Huis van de voorman met direct uitzicht op de fabriek om de boel in de gaten te houden

Op de terugweg even gelunched bij restaurant Marchand waar maar weer eens bleek hoe één werkneemster (70+ met haarnetje) een verder goed ingericht bestelproces substantieel kan verstoren. Met nog één persoon achter ons in de rij was er blijkbaar in ieder geval voldoende aanleiding om volledig in de stress te schieten en een onoverzichtelijk pandemonium te ontketenen waarbij er op de halve vierkante meter van de bestelbalie driftig heen en weer geschoven werd met dienbladen, drinkbekers, bestek en bestelnummers en waarbij de geachte clientèle een blik des doods toegeworpen kregen als er niet snel genoeg op de totaal onduidelijke bedoeling geacteerd werd. Enigszins bedremmeld kijkend haastten we ons al saluerend naar deze voormalig kostschooldirectrice naar de eerste vrije tafel om vervolgens uiterst scherp de bestelnummers in de gaten te houden, het missen ervan zou ons immers zeker een middag corvee hebben opgeleverd.

Je bestelt een panini maar krijgt een complete snackbarmaaltijd

Na nog een uurtje in de Bismarck was het tijd voor Medisch Ingrijpen. Mede MiniGruppelid P had na een vermoedelijke insectenbeet een toch wat lelijke plek op de enkel inclusief rode ring eromheen ontwikkeld. Aangezien we er toch niet helemaal zeker van zijn dat er overal op het restant van de route even makkelijk medische assistentie te verkrijgen zal zijn dus toch maar even op zoek naar een kort consult. Met wat omtrekkende bewegingen via de huisartsenpost (alleen voor vaste klanten) en de eerste hulp van het ziekenhuis (zes uur wachttijd voor een dokter(!) maar goede triage, ambulance-ingang niet genomen) konden we voor wat antibiotica (daar zijn ze hier gul mee) bij de pharmacie terecht.

Aangezien we vrij laat en redelijk copieus bij onze kampbewaakster hadden gelunched vullen we het diner in met een individuele selectie uit de supermarkt met sandwiches, yoghurt, cola en chips. Morgen naar Trois Rivieres.