Reisdagje. En de nieuwe bestemming was nog om de hoek ook, 150km is natuurlijk inmiddels niet eens meer een reisdag te noemen. Daarom kon de gehele dag op 33 toeren beleefd worden. We genoten van een rustig ontbijt tussen het gesteven linnen waarna er even een kortstondige videocall (het werk gaat gewoon door!) door een lid van de MiniGruppe moest worden gevoerd. Heel tactisch benutte P meteen die mogelijkheid om twee stokbroden voor de lunch te scoren, efficiency is our middle name! Hierna stond de rest van de dag in het teken van een tocht door de natuur, en dan vooral door landschappen die tezamen één groot Bob Ross schilderij vormden. Tezamen met het weer (strakblauwe lucht, temperatuur langzaam oplopen tot 26 graden) was het een mooie dag.

Gemiddeld uitzicht vandaag. De sparverzadiging begint al in te treden.

Tussenstops vonden plaats bij uitzichtpunten en fraaie baaitjes langs de Saguenay River, voor de meelezende en vervolgens de kaart inspecterende meelezers (en wie zijn dat niet) respectievelijk l’Anse-de-Roche, La baie Sainte-Marguerite (beluga watching!) en Sainte-Rose-du-Nord. Vooral de laatste maakte indruk met een gezellig mamaloe koffietentje en een operazangeres op de pier.

l’Anse-de-Roche

La baie Sainte-Marguerite

Sainte-Rose-du-Nord

Slechts een handvol klanten maar de bedienende dame van onze leeftijd was er uiterst druk mee

Gezelligheid troef

Operazangeres op de pier. Bereik in tonen onbekend maar de 100 meter haalde ze wel.

Donatie namens de MiniGruppe

Aangezien het vandaag een nationale feestdag in de vorm van labour day was waren er erg veel Canadezen onderweg naar allerhande ontspanningsmogelijkheden. Wat daarbij opvalt is het grote aantal driewielers/trikes in alle vormen en maten. Meest populaire model is daarbij die met twee voorwielen zoals de Can-Am die je ook wel in Nederland ziet. Naar verluidt is deze voornamelijk zo populair omdat-ie op een sneeuwscooter lijkt, je relatief makkelijk je rijbewijs ervoor kunt halen én ze in Canada geproduceerd worden.

Dit soort apparaten dus

Na de bekende picknick reden we door richting onze eindbestemming Port Alfred, maar niet voordat we nog even een korte stop bij de Ha! Ha! Pyramid hadden gemaakt. En ja, die heet echt zo; Eigenlijk was puur voor de naam ook Saint-Louis-du-Ha! Ha! graag in de route opgenomen, maar aangezien dat een te grote detour was nemen we genoegen met de pyramide.
Bij de pyramide vonden vier bejaarden het toch erg nodig om een praatje aan te knopen. Onvoorstelbaar hoe groot de drang bij sommige mensen is om toch maar ‘iets’ te moeten zeggen. Het zorgvuldig negeren door yours truly wierp z’n vruchten af want D stond vervolgens de dames en heren in vlekkeloos Frans én Engels te woord. Where are you from vormde hierbij nog het het hoogtepunt van de conversatie.

De pyramide. Herdenkteken voor een overstroming dertig jaar geleden.

Uiteindelijk arriveerden we op de door D zo zorgvuldig geselecteerde bestemming. Aangezien hier nautische voetstappen liggen moeten deze de komende dagen nauwgezet opnieuw betreden en onderzocht worden en de rest van de MiniGruppe doet daar natuurlijk graag aan mee. De eerste indruk echter is die van een soort desolate Eemshaven maar misschien trekt dat nog bij. Het hotel is nauwelijks bezet, het restaurant gesloten, het beloofde ontbijt afwezig en de WiFi werkt niet, maar misschien trekt ook dat nog bij. Morgen op verkenning waarbij we ongetwijfeld op diverse nautische en maritieme hoogtepunten getrakteerd gaan worden!

Hotel Botlek

Havengeweld

Gelukkig ook wat fraaie klassieke auto’s op Labor Day uit de garage gehaald