De la drave: het transport van gekapt hout door het over rivieren te laten drijven. Mooi hoe een beknopte Franse term een uitgebreide Nederlandse vertaling kent. Maar straks daarover meer.

’s Ochtends begonnen we de dag met het via Facetime toezingen van kleinzoon Z. Zodra er contact met gene zijde gelegd is begint daar een vast ritueel en komen binnen twee nanoseconden de andere kleinkinderen L en D ook in beeld waarbij het vervolgens niet lang duurt voordat de iPad uit handen gegrist wordt om O&O ook nog even wat anders te laten zien. Maar altijd fijn om te zien dat het ze goed gaat.

En dan nu natuurlijk speciaal voor vaste meelezer W een ontbijtupdate: Gewoon wederom het ietwat karige doch net een zes min scorende hotelontbijt. Na het ontbijt kon de reisprocedure weer in gang gezet worden: Koffers inpakken, koelbox vullen met ijs, auto inpakken, lootjes trekken voor de chauffeur van de dag, navigatiesysteem instellen… Maar voor je het weet zijn we onderweg. Het weer was vandaag beter dan voorspeld: Enigszins variërend tussen de 15 en 22 graden, en zeker aan de kust wel fris, maar met wat bewolking en af en toe zon zeker niet slecht.

Je gaat met je hele gezin ontbijten maar neemt een telefoonstandaard mee om tijdens het ontbijt maar niets te hoeven missen. Next level.

Die kwastjes zien we veel onderweg, lijkt iets Indiaas (en niet Indiaans) te zijn om slechte krachten af te vangen ofzo. Sowieso zien we in de steden relatief veel mensen uit die regio hier.

Als je een eland ziet graag even bellen

Eerste geplande stop van de dag was de Belvedere Baie st Paul, zoals de naam al zegt een uitzichtpunt over de baai. Onderweg uiteraard even stoppen voor koffie en we kwamen bij een heel aardig hipstertentje uit. Geen binnenshuismutsjes, wel een man met een knotje maar dat hebben we door de vingers gezien. Hierna even naar de supermarkt en zowaar een echte bakkerij voor wat brood. Op weg naar de Belvedere passeerden we nogmaals het hipster koffietentje waar inmiddels op het terras een gozer met sandalen gitaar zat te spelen. Alleen een armetierige hond met een touw als riem ontbrak nog om het plaatje compleet te maken, we waren dus precies op tijd weg. De Belvedere leverde precies dat op wat je ervan verwacht dus na de obligate foto konden we verder naar een Roadside-pareltje dat yours truly aan het programma had toegevoegd. Ondanks dat niet de gehele MiniGruppe van nut en noodzaak overtuigd was maakten we toch de hiervoor benodigde detour en belandden we bij het vanaf heden roemruchte Musee de La Drave.

De kerk van de baai van St Paul

De baai. Had ook een andere baai kunnen zijn. Wel een fraaie baai.

De eigenaar van het museum zat ons bij aankomst al op te wachten. Navraag bij hem leerde dat het museum uiterst populair was, maar dat hebben we tijdens ons bezoek niet echt kunnen verifiëren. Echt logisch klinkt het ook niet aangezien ’the middle of nowhere’ nog een understatement is en het museum ook op vrijwel geen enkele kaart te vinden is. Tel daarbij op dat de aanblik die van Malle Pietje meets Kringloop is en wij vermoedden dat ‘uiterst populair’ misschien niet helemaal de lading dekt. Maar de uiterst vriendelijke eigenaar maakte tijd in zijn zo te zien niet overdreven drukke agenda vrij om ons door het labyrint van kostbaarheden te leiden. Zoals te doen gebruikelijk nam D de honneurs waar om zich voor te laten lichten over houtkap door de eeuwen heen, de geschiedenis van de kettingzaag en de verschillende modellen sneeuwscooter. De rest van de MiniGruppe kon ondertussen foto’s maken en langzaam de weg naar de uitgang proberen te vinden. Het museum (nou ja) kende geen vaste toegangsprijs maar onze kleine donatie werd in dank aanvaard. Al met al scoorden we deze roadside attraction toch wel in de hogere categorie.

Museumdirecteur met hoogtepunt van de tour

Na de picknicklunch vervolgden we onze weg naar Pointe Noire, de eerste locatie (er zullen er nog meer volgen) voor Whale Watching. Begin september is het juiste seizoen dus stonden we na aankomst gezamenlijk de zeehorizon af te speuren naar metershoge fonteinen en hoogopzwiepende walvisstaarten. Uiteraard tevergeefs, en je merkt dan al snel dat Whale Watching wel een vorm van topsport is, want het valt niet mee om met hoge concentratie en de camera in de aanslag twee uur lang naar een lege zee te staren. Dat wordt nog wat, want ons einddoel Tadoussac staat in het teken van de walvis.

Om Tadoussac te kunnen bereiken is de overtocht per ferry noodzakelijk. We hadden niet meer verwacht dat het nog kon, maar de ferry was zowaar gratis. Na een korte overtocht en nog een klein stukje rijden arriveerden we in het Hotel Tadoussac. Fraai op stand en met duidelijke Engelse badplaats vibes. Na het inchecken hebben drie liefhebbers van de MiniGruppe nog een eerste verkennende wandeling van de omgeving gemaakt. Meteen ook even gechecked wat voor mogelijkheden er zijn om morgen met een boot de walvissen (of niet) op te zoeken maar het lijkt erop dat de aanwezige toeristenindustrie hier meer dan voldoende in kan voorzien. Het plaatsje blijkt wel zeer toeristisch te zijn waarbij busladingen toeristen in de rondte worden gereden. Tijdens de wandeling ook meteen het voor morgen op het programma staande Pointe Islet meegepakt maar veel meer dan een volgend uitzichtpunt bleek dat niet te zijn. Straks diner, morgen walvissen spotten.

Sur le ferry

Nog steeds naar ons zin

Uitzicht vanuit het hotel

Het hotel. Soort Newport Bay Club.

Je kunt ook per Zodiac de walvissen bekijken maar dan loop je er wel als een stel Minions bij.

Pointe Islet