Deze dag kende een zwaar verstoorde start, waardoor het Ontbijtverslag helaas een alinea moet wachten. Gisteravond (prima gedineerd overigens) hebben we online kaartjes gekocht voor de Whale Watching Boat Tour. Maar zoals we al eerder hebben gemerkt is de automatisering in Canada nog niet heel ver gevorderd, want alhoewel de reservering prima doorkwam en het verschuldigde bedrag in een oogwenk van de creditcard was verdwenen was de eerstvolgende mededeling in de mail dat we de kaartjes voor vertrek fysiek op moesten halen bij het verkooppunt. Dat op dat moment gesloten was. En aan de andere kant van het dorp ligt. Daarom was de reisleider genoodzaakt om om o-seven-hundred de wekker te zetten om voor dag en dauw (nou ja) bij het openen van de ticketoffice de kaartjes op te halen. Wat een gepruts, maar aangezien de duizend man in het dorp hier het hele jaar van moeten leven wordt iedereen vermoedelijk op deze manier aan het werk gehouden.

Ticketoffice annex internetprinter. Opent om 08:00.

Als je de eerste Zodiac van de dag hebt en hier om 07:00 voor de deur staat mag je weer naar de andere kant van het dorp wandelen.

Dan alsnog het Ontbijtverslag van deze dag voor onze vaste ontbijtrecensieliefhebster: Ontbijt op stand in het hotel Tadoussac. Met zo’n olijke vijftiger met vlinderdas die je je plek wijst en iedere dag dezelfde grappen maakt, gestevend wit linnen tafelkleed plus bijbehorende servetten en een jongedame die aan je tafel de koffie en thee komt inschenken. Verder volop keuze uit verse producten, topontbijt.

Na het ontbijt konden we vertrekken om de eerste boot van de dag te halen. Whale Watching is hier een populaire bezigheid, het warme/zoete water van de rivier komt hier het koude/zoute water van de zee tegen en dat zorgt voor heel veel krill wat weer door de walvissen gegeten wordt. Een kleine tien minuten verder sloten we naadloos bij onze medeslachtoffers van het massatoerisme aan. Als we de kaartverkoop niet meerekenen is het allemaal verder prima georganiseerd en konden we moeiteloos een plekje aan boord van de Bereboot bemachtigen. Gisteren hadden we al eerder taferelen van een vrij volle boot gezien, maar gelukkig was blijkbaar de vroege afvaart iets minder populair. In onze mentale voorbereiding waren we volledig van het worst case scenario uitgegaan: Drie uur op een door golfslag geteisterde boot, steenkoud, slagregens en natuurlijk geen Whale te spotten. Het tegenovergestelde bleek het geval, kalm zeetje, licht fris maar droog, bleek zonnetje en volop Whales te zien. Met een mevrouw die aan een stuk door voorlichting door de speakers liet schallen waardoor zowel het gewicht van de volwassen blauwe vinvis als het dagelijkse menu van de grijze zeehond voor ons geen geheimen meer kent. Daarnaast gaf ze voortdurend aan waar er iets te zien viel, daarmee driekwart van de fotografen (iedereen) van links naar de rechts over de boot te laten rennen, het schip daarbij vervaarlijk naar een kant laten hellend. Als nuchtere Hollanders en ervaren schippers (deel van de MiniGruppe) konden wij natuurlijk stoïcijns onze reeds ingenomen posities blijven bewaken waarmee volgens ons de kans op een observatie groter was dan door als een kip zonder kop in een soort halve marathon het hele schip af te rennen. Uiteindelijk hebben we gekregen waarvoor we kwamen: Weliswaar nog net geen over de boot heen springende potvis, maar wel de rug, vin en staartvin van vele bultruggen en hier en daar een spuitende fontein van het ademhalen. Prima score dus.

De Bereboot

Sommige mensen moesten voor straf kozen voor een oranje pak en gaan met een Zodiac mee. Wij doopten ze minions.

Ik wist niet dat je de lichaamstemperatuur op deze afstand kon raden, maar ze kijken zelfs koud. De Zodiacs varen wel voor onze bejaardenboot uit en zijn een stuk flexibeler om naar de volgende target te varen.

Observatiepositie ingenomen

Spuitert

Staartvin 1

Staartvin 2

Iedereen in de weer om dezelfde foto te maken

Zodiacs en bejaardenboot omsingelen de walvissen. Hoezo verstoren van de natuur.

Na het walvisgeweld was het alweer tijd voor de lunch. Zo’n boot die leegloopt, en dan ook nog aangevuld met een legertje minions-zodiacs, vult ieder etablissement op de weg van de haven naar het dorp. Daarom maar even naar de kleine Intermarche voor picknickaankopen en met de Bismarck vertrokken naar de Dunes de Tadoussac. Die stonden toch nog op het lijstje dus we konden het nuttige met het aangename combineren. De Dunes bleken een fraai uitzichtpunt precies richting het walvisgeweld te vormen in een daarnaast heel fraaie omgeving. Mooie meepakker dus.

De Dunes de Tadoussac

Goede plek om te parasailen (parapenten? geen idee)

Na de lunch en Dunes zijn we naar een ook nog op het lijstje staande berenspotplaats gereden. Deze oogde echter vervaarlijk verlaten met slechts twee oude schoolbussen en een Suzuki Baleno voor de deur. Als de zaak al geopend was achtten we de kans groot dat de attractie eruit bestond dat we gevieren achter in de Suzuki Baleno zouden worden gepropt voor een doelloze autorit door de bossen, dus deze hebben we maar even aan ons voorbij laten gaan.

Op het bord lijkt het nog wel wat

Nu rust, straks diner, morgen naar voor D nu al het hoogtepunt van de reis: Seguenay annex Port Alfred!

Zelfgenomen foto. Weliswaar van de zijkant van de bus, maar toch.