Dag 7. Dat betekent wederom een korte reis, ditmaal naar Florence, wat om onduidelijke redenen hier consequent Firenze wordt genoemd. Het gedonder begon dus al met het instellen van de navigatie, want ook daar luisterde dat wederom akelig nauw.

Met wederom prima weer konden we hotel Rex (anno 1973, en zonder modificaties sindsdien) achter ons laten, en op weg gaan naar Florence. Na telefonisch contact met de appartementenbeheerder bleek dat we vanaf 1200 in ieder geval de koffers en de auto al bij het appartement kwijt konden. Aangezien de ETA rond 1130 lag kwam het hierbij niet slecht uit dat de naald van de brandstofmeter van de Galaxy  al aardig richting de linkerkant aan het opschuiven was, dus een mooie gelegenheid om te tanken. Na betaling door P werd er wat gegoocheld met het wisselgeld, en bekroop P toch het gevoel dat het niet klopte. Even snel tellen, en terug naar de kassa. Met alle excuses werd de ontbrekende €5 die al naast de kassa klaar lag overhandigd. Een dappere poging om het een foutje te laten lijken, maar hier was duidelijk sprake van het oplichten van nietsvermoedende vakantiegangers die middels het uitgeven van hun zuurverdiende centen de plaatselijke bevolking aan het werk houden. Een vlek op het blazoen van de verder zo vriendelijke Italiaanse bevolking!

Eenmaal in Florence gearriveerd verlieten we de autostrada en kon het betere duw- en trekwerk weer beginnen. In positieve zin zijn we maar een keer verkeerd gereden, maar dan wel meteen ook op fatsoenlijke wijze, waarbij we via het Vondelpark van Florence al slalommend tussen de fietsers en voetgangers de doorgaande weg weer wisten te bereiken. De blikken van de verbaasde fietsers en voetgangers verloren het daarbij ruimschoots van de blikken van de automobilisten bij wie we bij het verlaten van het park weer probeerden in te voegen.

Eenmaal bij het appartement gearriveerd waren we nog steeds wat aan de vroege kant, maar na telefonisch contact kon via een vriendelijke schoonmaakster toch al het appartement betreden worden, en konden we in ieder geval de auto en de bagage kwijt. Het appartement blijkt boven verwachting, en we dumpen de koffers. Voor de lege auto worden we verwezen naar de privé-parkeerplaats achter het gebouw. Alhoewel we al vrij degelijk voor de deur geparkeerd staan, staan we wel in een gele zone die slechts voor bewoners (‘residenti’) gereserveerd is. Complicerende factor is dat er al eerder gewaarschuwd is dat de aangeboden parkeerplaats voor auto’s van maximaal 1m80 breed geschikt is. Koortsachtig overleg volgt. Een visuele inspectie leert dat deze ingang breed genoeg is om een Engelse bus overdwars doorheen te manoeuvreren, dus de keuze is snel gemaakt.   Na het trekken van de strootjes is D de vrijwilliger die dit kunstje even gaat klaren.

Eenmaal aangekomen bij de parkeeringang blijkt de omvang in vergelijking tot de Galaxy toch ietwat tegen te vallen. Diverse vrijwiligers stappen uit om aan beide zijden aanwijzingen te geven om het parkeren tot een goed einde te brengen. Een delicate combinatie van uitstekende aanwijzingen, perfecte zichtomstandigheden en dubieuze stuurmanskunst zorgen er echter voor dat de Fittipaldi van ons gezelschap de rechter deur midscheeps tegen de rechterdeurpost van de parkeerplaats parkeert. De Galaxy is dus in een klap ontmaagd, en bezit nu een niet geringe Deuk. In de evaluatie achteraf worden veel zalvende woorden gesproken, en is de acceptatie al snel een feit, maar dat neemt niet weg dat De Deuk ook bij de derde en vierde inspectie nog steeds nadrukkelijk aanwezig blijft. Omdat we even in dubio stonden wat plan B voor de auto precies moest zijn hebben die vervolgens tijdelijk maar weer even op een residenti-plek gezet, in afwachting van advies van de appartement-reisleiding.

Na dit evenement storten wij ons in het Florence geweld, en lopen we richting het centrum. De relatieve stilte werd al snel verbroken door busladingen aan toeristen, veelal Aziatisch die achter een dom vlaggetje aanlopen. Naarmate de dag vorderde leek het ook steeds meer alsof we naar een slechte zombie-film zaten te kijken, waarbij stoeten toeristen onverstoorbaar en strak voor zich uitkijkend achter De Vlag aanliepen.

Na een kort rondje langs een aantal grote bezienswaardigheden zijn we teruggekeerd naar het appartement om de sleutel in ontvangst te nemen. Na een korte rustpauze en Topoverleg besloten we om eerst maar eens een rondje met de hop-on hop-off bus te doen, die dicht bij ons appartement bushaltes kent. Met deze eerste verkenning konden we allereerst gewoon even rustig zitten, maar ook het plan voor de komende dagen wat beter vorm geven. We hebben kaartjes voor 48 uur dus we zullen er nog wel een paar keer van gaan genieten.

Na de bus hebben we boodschappen in de plaatselijke super gedaan om zelf te kokkerellen in ons appartement. Langs de nieuwe gekozen parkeerplaats lopend bleek er een contigent hangjongeren inmiddels onze auto als leunmuur te gebruiken, dus na het afleveren van de boodschappen is er nog een aparte reddingsmissie uitgevoerd om de auto naar nog veiliger oorden te verplaatsen. Al met al veel auto-gedoe dus, en Florence is niet heel verrassend geen fijne autostad.

Wat blijft dan verder hangen van deze dag? Het is hier druk. Heel druk. Ontzettend veel toeristen, meer nog dan in Praag waar het er al irritant veel waren. Lucca was hierbij vergeleken echt een verademing. Het plan voor morgen behelst een vroege start om het Uffizi om 0800 al uit te checken en daarna een aantal andere hoogtepunten mee te pakken. Met 21 graden dreigt het daarbij voor het eerst wat fris te worden. We gaan het zien!

Een klaverblad had natuurlijk ook gekund

De gewraakte deuropening.

Emerson kan er zelf gelukkig nog om lachen

Zeer fraai appartement

Hop-on Hop-off bus

Ponte Vecchio

Ponte Vecchio met vakantiegangers

Een van de bezienswaardigheden, geen idee welke

Idem

Ook hier scootergeweld

Bovenaanzicht

Toerist in paniek. Misschien één spettertje gevoeld.

Fraaie outfit, maar een ramp om in te lopen natuurlijk

Verdwaalde roeister die onbegrijpelijke manoeuvres uitvoerde. Leverde wel een apart beeld op.

Inventief

Na het inmiddels bekende ontbijt van de Agriturismo zijn we rond tienen in de auto gestapt om de kleine anderhalf uur naar Pisa te overbruggen. Onderweg kwamen we langs de marmerhoofdstad Carrara, maar zorgvuldig uitzoekwerk vooraf had ons doen besluiten om dit vanaf de snelweg te bewonderen en slechts wat voorbijrijdfoto’s te maken. Bij aankomst in Pisa viel allereerst het gebrek aan toren-verwijzigingen op: nergens bordjes of aanduidingen, waarschijnlijk komt 90% van de bezoekers toch voor hetzelfde spektakel. De vooraf geplande parkeerplaats was helaas vol, maar iets verderop kon prima op straat geparkeerd worden, waarbij de toeristenrommelverkopers even tactisch slalommend ontweken moesten worden.

De toren en de omliggende gebouwen worden omringd door een muur, en alle toeristenmeuk wordt buiten de muur gehouden. Eenmaal door de poort bereik je het Piazza del Miracoli, en is dus redelijk clean en netjes. In een soort museumplein-achtige setting staan naast de bekende toren ook de dom en de doopkapel op een groot grasveld met looppaden. En tja, wat valt dan op. Allereerst dat-ie echt goed scheef staat, en dat ze dat in de laatste fase nog een beetje recht hebben proberen te trekken. Daarnaast voornamelijk dat de toren eigenlijk maar een klein deel van de attractie vormt, en dat de rest van het Miracoli net zo aantrekkelijk is. In ieder geval is het voor ons uiteindelijk beduidend meer geworden dan de 5 minuten photo-opportunity die we in gedachten hadden!

Na Pisa zijn we doorgereden naar Lucca, een soort ommuurd mini-Florence. Bij deze korte rit bleek maar weer eens hoe belangrijk het is dat het mannelijk deel van de crew de afdeling Technische Zaken voor z’n rekening neemt. De achterin geposteerde D constateerde daar namelijk dat de airco achterin in het geheel niet werkte, wat door F voorin onmiddellijk met enkele gerichte invoeren in de geassocieerde systemen recht getrokken kon worden.

Rond 1300 arriveerden we hierdoor fris en monter bij het strak tegen de muur aangelegen hotel en konden we de auto zowaar pal voor de deur kwijt. Ondanks het vroege tijdstip konden de kamers meteen betrokken worden, en konden we korte tijd later Lucca gaan verkennen. Het moet gezegd, het is een prachtig stadje met volop mooi historische gebouwen. Een gemiddeld Italiaans dorp zou met slechts één gebouw uit Lucca al een complete historische attractie in huis hebben, maar hier struikel je er gewoon over. Met een prima lunch, slenteren langs winkeltjes en het vergapen aan diverse gebouwen kwamen we rond 1700 weer terug in het hotel.  Nu rust, straks nog even een passende locatie voor het diner scoren. Morgen wacht Florence, waar we drie nachten in een appartement zullen verblijven.

De Toren

Hoog bezoek bij De Toren

Het maaiveld loopt ook behoorlijk schuin af. Je zou bijna denken dat ze ’t erom doen om het scheefstaan nog eens extra te benadrukken.

Doopkapel vanaf de eerste verdieping. Een volwassen vent past prima in het doopvont.

Doopkapel, dom en toren.

Geavanceerde domotica in het hotel. De rest van het hotel is net zo.

Fraaie gebouwen alom in Lucca

Kerk in Lucca

Voormalig amphitheater waar de gladiatoren met de leeuwen streden. Nu vechten toeristen er met hun bord pasta.

Kerkinterieur. We hebben er nog wel een paar te gaan om van al onze zonden bevrijd te worden.

Tassenjacht. Het andere deel van de minigruppe dan.

Italianen hebben oog voor detail.

Het diner gisteravond vergt nog enige toelichting achteraf. Alhoewel het altijd positief werkt als je visueel op het terras kunt constateren dat de ingrediënten daadwerkelijk vers uit de tuin worden gehaald is het natuurlijk toch nog enigszins afwachten wat het eindresultaat zal zijn. Het charmante handgeschreven menu bood vier opties als primi en evenveel als secundi. We hebben van alles wat genomen, alhoewel F en C ervoor kozen om met opspelende ingewanden de keuze wat beperkt te houden. Wat uiteindelijk op tafel werd gezet viel niet tegen, maar de lofzang van TripAdvisor leek ons toch wat overdreven. En het was vooral heel veel, zelfs de antipasti vooraf (op aanraden van de serveerster al in aantal beperkt) kon moeiteloos voor een complete maaltijd doorgaan. Ook de wijn was niet dusdanig dat we er nog een keer voor om zullen rijden. Bier en water vormden echter een prima alternatief.

We hebben wel genoten van een geweldige nachtrust in onze Agriturismo. Donker, koel en vooral stil  maakte dat er lekker uitgeslapen kon worden. ’s Ochtends werden we verblijd met een basic maar prima ontbijt, met wat yoghurt, brood, kaas en ham en side dishes in de vorm van zoet banket en aardbeien. Een fraai allegaartje dus.

Na het ontbijt hebben we koers gezet naar La Spezia, om aldaar scooters te scoren om de vijf dorpen van Cinque Terre mee te bezoeken. De scooterverhuurder hadden we gisteren al gelokaliseerd. dus vandaag was het nog slechts een kwestie van erheen rijden en de scooters op te halen. Dachten we. Parkeren bleek echter een kleine uitdaging: Behalve dat er in de wijde omtrek geen parkeerplek beschikbaar was moest Google ook nog uitsluitsel geven over de betekenis van gele, blauwe en witte strepen binnen het Italiaanse parkeersysteem. Uiteindelijk konden we op geruime afstand van de scooterman de auto parkeren, waarna het gevecht met de parkeerautomaat kon beginnen. En werkelijk, wat een ongelooflijk stel prutapparaten hebben die Italianen daarvoor in gebruik. Een vergelijking met de Fyra is flauw maar wel zeer to the point. Het vermoeden bestaat dan ook dat het nog geen Italiaan ooit gelukt is om daadwerkelijk met zo’n apparaat een parkeerbonnetje te produceren, Na tien minuten en ettelijke pogingen met contactloos, creditcard en contant geld en de gehele inzet van de beschikbare crew lukte het eindelijk om een kaartje te produceren.

Bij de scooterverhuur bleek het bedrijf op een zeer positieve manier met de Italiaanse levenswijze gerund te worden. Allereerst was de locatie gesloten, maar een A4’tje verwees naar een locatie verderop. Daar aangekomen zag de vriendelijke eigenaar in één oogopslag wat voor vlees hij in de kuip had, en het feit dat-ie geen woord over de grens sprak speelde vanaf dat moment geen enkele rol meer. Met dynamisch gebruik van alle verbale en non-verbale communicatiemiddelen werden we naar de juiste locatie gedirigeerd waar twee jongemannen met veel pijn en moeite de benodigde administratieve handelingen gingen verrichten. Onderwijl kwam de eigenaar met vier espresso’s aanzetten, gewoon vanuit vriendelijkheid, maar hij wist waarschijnlijk ook dat het nog wel even ging duren. Niettemin werd alles keurig in orde gebracht en konden we na een kleine drie kwartier op weg.

Gewapend met onze nieuw verworven scooters koersden we naar de diverse dorpen. 50% van de crew kon hierbij met ruime motorervaring zich onmiddellijk vloeiend in het Italiaanse verkeer mengen terwijl de overige 50% met een wat roestige ervaring van 30 jaar geleden daar met enige moeite voorzichtig achteraan probeerde te sturen. De route hierbij was Riomaggiore (zeer toeristisch want goed bereikbaar), terug naar La Spezia om te tanken (allemaal onvoldoende opgelet…), Monterosso (niet gehaald want afgesloten weg), Vernazza (overgeslagen want slagboom op twee kilometer van het dorp), Corniglia (fraai, en tevens lekker geluncht) en Manarola (ook fraai, maar ondertussen ook wel weer meer van hetzelfde). In ieder geval konden we constateren dat het ‘blending in’ goed werkte, als toeristen je naar de weg gaan vragen is het imago op de scooter in ieder geval dik in orde.

Al met al was het een geweldige dag om al scooterrijdend langs de kust deze fraaie plaatsjes af te rijden. Leuk, en voor sommigen ook wel spannend, want een valpartij met je korte broek is niet echt fijn. Gelukkig bereikten we heelhuids weer de scooterverhuurder zodat we op zoek konden naar de auto. De onvolprezen ‘Take Me To My Car’-app zou daarbij normaal gesproken goede diensten kunnen bieden, ware het niet dat F deze ingedrukt had op een plek waar we uiteindelijk de auto niet achter zouden gaan laten. Op basis van ouderwets recherchewerk inclusief het herkennen van diverse objecten onderweg (wel/niet langsgelopen) kreeg C na geruime tijd de bolide gelukkig weer in zicht en konden we terug naar de uitvalsbasis. Aldaar hebben we nog een licht diner genoten (zonder wijn, zie boven), nu avondrust. Morgen naar Pisa en Lucca.

Italiaanse rommel

Heerlijke lunch

Who wears it best

Als je erop zit oogt het cooler dan op de foto

Lucky shot. Wel mooie foto.

Typisch Cinque Terre dorpsgezicht

Veel kruipdoor-sluipdoor. En trappen.

Fraaie dorpsgezichten

Vanochtend was de ergste buikloop van C gelukkig achter de rug, en konden we dus gewapend met de nodige Imodium de volgende etappe van ons avontuur aanvangen. Na een prima ontbijt toverde het vriendelijke hotelpersoneel de auto weer tevoorschijn zodat het hele circus in kon stappen om de reis naar Portofino aan te vangen. Onderweg van muziek voorzien door de onvolprezen DJ F, die na het nodige gedoe alsnog met een opgediept snoertje de Onkyo aan de Ford wist te koppelen. De route leidde ons langs de kust, en dat betekent bergachtig terrein. Ontelbare tunnels en viaducten waren dus ons deel, waarbij het prachtige uitzicht uiteindelijk bijna voor lief werd genomen.

Portofino blijkt een soort Monaco van Italië te zijn, met protserige jachten en patserige types. De overige populatie bestaat vervolgens uit mensen die dit schouwspel komen bewonderen. De ligging is echter prachtig, aan een diepblauwe baai met gezellige terrasjes eromheen. Na even rondgewandeld te hebben konden we hier dan ook van de capuccino en overige versnaperingen genieten, en daarbij een nieuwe benchmark neerzetten. Dezelfde consumpties die ons gisteren €5,50 kostten verwisselden vandaag voor €27 van eigenaar. Tsja, locatie, locatie en locatie zullen we maar denken.

Na Portofino zijn we naar La Spezia gereden; Morgen is dat onze uitvalsbasis richting Cinque Terre, en dit gaf ons mooi de kans om zowel te lunchen als de scooterverhuurder te checken. Met de scooterverhuurder was niets mis, behalve dat deze rond riposo tijd potdicht zat. De lunch was ok, maar geen hoogstandje, met opgewarmde pizzapunten vergezeld van cola. Na de lunch zijn we richting ons verblijf gereden, een Agriturismo wat zoveel inhoudt als een soort AirBnB meets het plattelandsleven. We verblijven in keurige doch rudimentaire kamers, met prachtig uitzicht en een omgeving met een daverende stilte. Even was er blinde paniek toen de diverse apparatuur geen WiFi-signaal kon oppikken (je kunt het ook té rudimentair hebben) maar dat bleek godzijdank op een misverstand te berusten.

Nu is er dus echt rust: Van 1600 tot 2000 een vrij programma (rust dus), daarna een gezamenlijk diner met de vier vrouwelijke eigenaressen met gebruikmaking van zelfgekweekte ingrediënten. Ik ben benieuwd; Morgen naar Cinque Terre.

De haven van Portofino. De meeste plaatjes op Internet lijken een klein Photoshopje te hebben gehad, want die hebben ineens heel andere kleuren.

De boot verkopen kan altijd nog

Uitzicht vanuit de Agroturismo

Na wederom een prima ontbijt was het tijd om afscheid te nemen van Milaan. Na de Galaxy ongeschonden tevoorschijn getoverd en de koffers ingeladen te hebben stonden we voor de grootste uitdaging van deze ochtend: Het programmeren van de navigatie. Even het adres intikken is er niet bij, want is het nu Genoa, Genova of toch Genua (Nederlands als taal geselecteerd)? Bovendien bleek het apparaat de straat van het hotel in Genua niet te kennen, dus het vergde de gecombineerde denkkracht van de gehele crew om de juiste selecties te maken. Hierna kon er door de Milanese verkeersjungle koers gezet worden naar Genua, waarbij de bekende Italiaanse verkeersregels (go with the flow, what’s behind me is not important, af en toe wat duw- en trekwerk) in de praktijk gebracht konden worden. Eenmaal op de snelweg normaliseerde het verkeer zowaar wat, waarbij er nog steeds alert gebleven moest worden op onverwachte Lauda’s en Fittipaldi’s.

Onderweg hebben we een stop ingelast, daarbij de tankstations en snelweg parkeerplaatsen negerend. Enkele kilometers het binnenland insturend kwamen we uiteindelijk terecht bij het roemruchte stadje Novi Ligure, ook wel het kleine Genua van Piemonte genoemd. Het bleek een prachtig stadje met een bruisend centrum en keurig terras waar de liefhebbers van een cappuccino konden genieten. De prijs voor vier consumpties is vanaf heden onze nieuwe benchmark, want €5,50 is natuurlijk spotgoedkoop.

Rond 1300 arriveerden we in het keurige Grand Hotel Savoia waar de kamers meteen betrokken konden worden en de auto per valet in een garage verdween. Hierna kon het verkennen van de stad beginnen, waarbij meteen opviel wat al eerder was aangekondigd, namelijk dat de stad een hoog gehalte aan verticale uitdagingen kent. Eigenlijk is de gehele stad op een soort van bergklif gebouwd, en loop je dus continu oftewel bergop oftewel bergaf. Er is daarbij echter hulp van een scala aan liften en funicolares, en ons eerste doel na het hotel was dan ook een dergelijke vervoersmogelijkheid te frequenteren. Het was even speuren, maar halverwege de donkere verkeerstunnel was er een mysterieuze zijgang die zowaar toegang verschafte tot een vreemde Disney-house-of-horrors-achtige lift die ons naar het uitzichtpunt bovenop de berg bracht. Na het uitzicht bewonderd te hebben kon iets verderop de lift in ‘Liberty style’ (we onderzoeken nog wat dat precies inhoudt) ons weer op maaiveld-niveau terugbrengen. Na een tweeslachtige lunch op het Piazza de Ferrari (prima pizza, foute salade) zijn we via de Porto Antico met gezellige straatjes en winkeltjes teruggelopen richting hotel. Onderweg liepen we nog even door een meer dubieuze steeg met hangallochtonen (F+D functioneerden tijdelijk als bodyguards) om zodoende een compleet beeld van de couleur locale te krijgen.

Na de tussenrust zijn we als drietal (C bleef licht ziek achter in het hotel) nog even prima gaan eten in het naastgelegen Tralalero restaurant, waarbij met de huidige temperatuur het terras nog steeds zeer aangenaam was. Morgen naar La Spezia!

Enroute. Let ook op de hoedjes.

Als het personeel de tijd heeft om zelfs nog een roos van de tissues te vouwen zit je in de Champions League van de hotels.

Het verplaatsen per scooter is hier de preferred option

Kleurrijke flats

Even twijfel of we hier wel echt in moesten

De lift. Het waren niet alleen de zijpanelen die bewogen, hij ging echt omhoog.

De lift terug naar beneden. Ook de gang was in de mysterieuze Liberty Style. Wel fraai.

Gewoon Genua.

Gisteren hebben we de avond on-Italiaans afgesloten bij de Chinees om de hoek. Het was een echte Chinees zoals we die ons nog uit Beijing herinneren, dus met TL-balken, kantinetafels en personeel dat geen woord Engels spreekt. Daarnaast moest de menukaart even zorgvuldig gescand worden op ingewanden en eendenkoppen voordat er besteld kon worden. Het bedienend personeel in de vorm van een uiterst vriendelijk Chinees-Italiaans meisje compenseerde echter ruimschoots voor de ongemakken, en uiteindelijk leverde dit een prima maaltijd op.

Vandaag was eigenlijk de eerste fatsoenlijke vakantiedag.Na het prima ontbijt zijn we per metro vertrokken naar het Cimitero Monumentale, een grote begraafplaats in het centrum van Milaan. We gingen uit van de Pere Lachaise-achtige locatie met beroemdheden, wat deels (wie herinnert zich Wanda Osiris niet?) ook klopte. Voor een veel groter gedeelte was het echter een bizarre verzamelplaats van enorme grafmonumenten maar ook kleine gedenkstenen, die op werkelijk elk mogelijke locatie waren aangebracht. Donkere ondergrondse galerijen met oneindig lijkende reeksen aan grafmonumenten maakte daarbij indruk op de minigruppe.

Na de begraafplaats zijn we doorgelopen richting Castello Sforzesco. Daarbij bleek het kasteel niet echt de grootste attractie, maar bleek het naastgelegen park met actief foodcourt en hipsterkolonie de grootste bezienswaardigheid te zijn. Aldaar hebben we zittend in het gras (hipsters 1.0) heerlijk genoten van verse broodjes en bier. Het kasteel zelf viel wat tegen met weliswaar een mooie vormgeving maar de bijbehorende musea trokken ons niet echt. Tijdens onze verdere voettocht richting de Dom konden we mooi nogmaals de Stetson winkel frequenteren alwaar opnieuw een passende hoed (ditmaal voor D) geselecteerd kon worden. Met daarbij ijs (mango, straciatella en citroen) toe.

Vie diverse metrolijnen belandden we vervolgens bij de laatste attractie van de dag, de Naviglio Grande. Iets buiten het centrum gelegen liggen langs een relatief onooglijk kanaal prima terrassen, restaurants en kleine winkels. Eigenlijk zou je het nog het best het NDSM terrein van Milaan kunnen noemen, en doordat er hier iets vriendelijkere prijzen gehanteerd worden was het er nog gezellig druk ook.

Terug in het hotel hebben we van een korte pauze genoten, om hierna in het legendarische restaurant Lungomare te dineren. Vis en witte wijn bleek daarbij een prima combinatie om de dag mee af te sluiten. Morgen wringen we de Galaxy uit de parkeergarage om koers te zetten naar Genua!

P.S.: Graag zou de redactie vanaf deze plaats willen waarschuwen voor het omstreden weblog hardbakboord.nl welk door medereizigers P en D wordt bijgehouden. Alhoewel wij van homm.es geen enkele reden hebben om te twijfelen aan de integriteit van de samenstellers zien we toch met enige regelmaat een dubieuze interpretatie van de feiten (de term ‘fake news’  is al gevallen) die ons noopt onze lezers te waarschuwen voor hun epistels. Onthoud: Alleen op homm.es leest U ‘the events as they happened’!

Eindeloze galerijen met gedenkstenen

Hoge trappen om de boel te onderhouden. Met deze dag als resultaat een rare mix tussen toeristen en rouwenden.

Niet alleen heel oude, maar ook fraaie Art Deco-achtige monumenten. Wel allemaal groot, overdreven en kostbaar.

Minigruppe @Castello

Italiaanse versie van een foodfestival

Typisch straatbeeld

Keuzes, keuzes…

Gelati

Wachten op de metro

Vakantie, mei 2017. De term Giro d’Italia zal nog slechts zelden met wielrennen geassocieerd gaan worden nadat wij deze heldentour voltooid hebben. Vanochtend zijn we lafjes begonnen met opstaan, Uber-en naar Schiphol om aldaar de minigruppe te completeren. Vanaf dat moment kon de vakantie natuurlijk pas echt beginnen.

Allereerst zat er bij het inchecken van de bagage een overdreven grote koffer. De directieven van D om de afhandeling vlot te laten verlopen (hij moet rechtop de machine in) werden echter door het dienstdoende grondpersoneel in de wind geslagen (die koffer moet op z’n kant meneer), wat uiteraard resulteerde in een hopeloos geblokkeerde kofferinnameinstallatie. Gelukkig kon de  inderhaast opgeroepen gebrevetteerde monteur de koffer uit z’n benarde positie bevrijden waarna er alsnog handmatig ingecheckt kon worden. De onvrede van de koffereigenaar werd daarbij genadeloos geprojecteerd op de op zich vriendelijke dame die hierbij persoonlijk aansprakelijk werd gesteld voor het verdere verloop van de kofferreis.

Na een uitgesteld ontbijt en wat wachten bij de gate (Dave Kindig, Google is je vriend, bij dezelfde gate gespot) zijn we uiteindelijk met een rustige vlucht in Milaan beland. Na de koffers wonderwel ongeschonden van de band geplukt te hebben zijn we op zoek gegaan naar onze huurauto. Omdat we een extra chauffeur wilden registreren zijn we braaf in de rij gaan staan, ondanks dat het grote scherm ons als trouwe Goldmember al meldde dat er een auto voor ons klaar stond, inclusief de parkeerpositie. Aangezien we na een kwartier het wachten wel zat waren toch maar eens op de bonnefooi naar de parkeergarage gelopen, en zowaar kon daar ter plekke de extra chauffeur ook moeiteloos toegevoegd worden. Met onze vers verworven Ford Galaxy (tja) zijn we op weg gegaan naar het hotel. De meegebrachte TomTom bleek daarbij overbodig, het apparaat heeft een prima navigatiesysteem aan boord. Bij aankomst bij het hotel hebben we voor het eerst kennisgemaakt met de Italiaanse variant van een parkeergarage, en konden we met een schoenlepel de Galaxy in een soort schoenendoos wringen.

Goed en wel gesetteld in onze kamers konden we op pad voor een eerste verkenning. Met een 48-uurs metrokaart spoedden wij ons naar de Piazza del Duomo om de Dom te inspecteren. En het moet gezegd, het is een fraai pandje. Aangezien de hongerklop inmiddels aanzienlijk was hebben we in de directe nabijheid een terras opgezocht waar we van een prima verlate lunch mochten genieten. De truc is hier duidelijk dat het menu de zeer schappelijke prijzen voor het eten vermeld en de prijzen voor de drank niet direct zichtbaar zijn, en je dus uiteindelijk meer voor je cola betaalt dan je pizza. Laat staan als je nog bier of wijn drinkt ook. Na de nodige kledingwinkels geïnspecteerd te hebben (Stetson aangeschaft!) zijn we per metro teruggegaan naar het hotel. Hierbij heeft een niet nader te noemen lid van de minigruppe in de drang naar een zitplaats nog wel een medepassagier onbedoeld een stevige elleboog op de rechterslaap gegeven maar dat mocht de pret niet drukken. Nu rust en even TripAdvisor’en naar een fatsoenlijk restaurant, morgen gaan we echt op stap.

De Dom

Galleria Vittorio Emanuele. Heel duur en overdreven allemaal, wel een prachtige locatie.

Eerste kerk afgevinkt

Was vast niet bedoeld als lunchgerecht maar wel erg lekker

Slachtofferhulp aan het werk

De laatste dag in Denver hebben we enigszins al tijd vullend doorgebracht. Met outlet + mall + zoo was er geen echt programma meer, maar aangezien de vlucht pas rond 20:00 gaat moesten we toch wat. Inmiddels is de auto ingeleverd, zijn we door de security geglipt, en wachten we op het boarden van het (inmiddels gearriveerde) vliegtuig.

De zoo stond vol met kunst

Alles gemaakt van uit zee gevist plastic materiaal

Ook een gerecycelde schildpad

Toch nog een bruine beer

En een zwarte

Dank allemaal voor het lezen en het ontwijken van de talrijke spel-, stijl- en grammaticafouten, het was weer een feest!

In onze onmetelijke voorbereiding hadden we reeds geconstateerd dat Cheyenne twee klassieke diners kende, en we kwamen dan ook al snel tot de overtuiging dat er minimaal in eentje ontbeten moest worden. De keuze viel op Penny’s Diner: 24 uur per dag geopend, wat normaal gesproken voldoende garantie is voor de juiste hoeveelheid patina en ranzigheid. En het moet gezegd, het viel niet tegen. Gemotiveerd jong personeel dat z’n best deed er iets van te maken, en de setting deed de rest. Alleen al de voorstelling van de kok die, op de rug gezien, verschillende ontbijtjes simultaan in elkaar stond te draaien was al meer dan genoeg amusement op de vroege ochtend. Bovendien was het eten nog gewoon lekker ook.

Herkenbare glimmende gevel

Bijna steriel binnen

Na het ontbijt hebben we het bekende draaiboek geraadpleegd voor de verdere acties. Feitelijk bestond het enige doel uit een verplaatsing naar het hotel in Denver, ongeveer 150km verderop. Dat bood dus voldoende tijd voor enkele andere uitspattingen. Naast enkele Muffler Men (minor detour, uurtje of twee) hebben we nog even een bezoek gebracht aan een outlet. In voorgaande reizen konden we daar vaak voor redelijke prijzen nog wat kleding scoren. Groot was de ontluistering toen we aankwamen bij de zo zorgvuldig geselecteerde outlet (top 3 van Denver!). Ruim 90% van de winkels was gesloten en stond leeg. Geen idee wat hier de oorzaak van is: Het verplaatsen van de handel naar Internet, of mogelijk het opheffen van de wel heel riante locatie, het zou allemaal kunnen.

Draaiboek. Met een paar kleine pencorrecties.

MM1

MM2

Met lege handen zetten we onze reis voort, waarbij het opviel hoe ongelooflijk veel drukker het op de weg was dan de afgelopen dagen. Waar we voorheen regelmatig zelfs geen enkele auto in zicht hadden, was het nu weer een ouderwetse battle voor ieder stukje asfalt. Onder deze psychische druk hebben we koers gezet naar het graf van Buffalo Bill. Na onze eerste ontmoeting met de historie van deze USA-held in Cody hadden we er eigenlijk al meer dan genoeg van, maar nu we toch in de buurt waren was dit natuurlijk een fraaie gelegenheid om de feiten nog even dubbel te checken en ons zelf officieel tot Buffalo Bill kenner uit te kunnen roepen.

Hij ligt er echt, op Lookout Mountain

Fraai uitzicht vanaf Lookout Mountain met nog fraaiere kijkers

Vlak in de buurt van Buffalo Bill was nog een soortgelijk onafgerond onderwerp te vinden. Zoals de trouwe lezers van dit feuilleton zich ongetwijfeld nog herinneren hebben we ooit (http://homm.es/?p=148) bij het verkeerde Red Rocks theater gestaan, en vandaag deed zich de gelegenheid voor om deze ongerechtigheid recht te zetten. Het was overigens goed te zien waarom deze locatie indertijd (U2, 1983, hier en daar nog op VHS verkrijgbaar) gekozen is voor de registratie, het ligt relatief dicht bij de bewoonde wereld, je kunt er parkeren, en het heeft de uitstraling alsof je midden in de Grand Canyon staat. Een soort Caprera on steroids, zeg maar.

Ingang. Dan weet je dat je de goeie hebt.

Grote rode rotsformaties

Omdat we aan het eind van de middag beland waren zijn we langzaam afgezakt naar ons prachtige hotel in het hartje van Denver. Alle leed van blokhutten, ratelende airco’s en haperende WiFi-verbindingen is vergeven en vergeten want we zitten als afsluiter in een tophotel. Na even een half uurtje op adem te zijn gekomen zijn we de stad in gelopen, met als uiteindelijke doel het Coors Field stadion waar we de Colorado Rockies tegen de Milwaukee Brewers hebben zien spelen. Compleet met bier en hotdogs uiteraard. En zoals altijd ging het voor het gehele stadion slechts deels om de wedstrijd, maar is het een komen en gaan van complete gezinnen die komen ouwehoeren, een biertje drinken en net zo makkelijk weer weglopen. Heel leuk om weer eens mee te maken. Omdat we wel een beetje uitgelopen waren hebben we een fietstaxi terug genomen, waarbij een heer van rond de 65 ons naar het hotel mocht peddelen. Niks zielig, gewoon doortrappen.

De stadions passen hier altijd fraai in het straatbeeld

Tickets gescoord. Iets hogere zitplaats dan gepland.

Wel goed uitzicht. De bal zou iets groter mogen.

Knetemann

Passagiers

Net hebben we ingecheckt voor onze retourvlucht, morgen vliegen we aan het eind van de dag naar Londen. Na een overstap van zo’n 1.5 uur vliegen we daarna door naar Amsterdam. Nu rust!

Met 26 graden waren we vandaag onderweg van Keystone naar Cheyenne. Uiteraard kon dat spektakel niet zonder kleine detour blijven, en dus pakten we nog even Nebraska mee om zo ook Carhenge met een bezoek te kunnen verblijden. Een onduidelijke WWII veteraan heeft op z’n 75e besloten dat Alliance, Nebraska (Middle-of-nowhere dekt de lading niet) met een attractie verblijd moest worden, en dus heeft-ie een stel auto’s op elkaar gestapeld in een poging enige gelijkenis met Stonehenge te bewerkstelligen. Al met al heel aardig gelukt, alhoewel het niet in de buurt komt van de echte Stonehenge of de Cadillac Ranch.

Dit was het grootste gedeelte van de dag ons uitzicht

Deze doet het helaas niet meer

’68 volgens mijn

Hotel

Tijdens de rit werden we uiteraard weer begeleid door het onvolprezen navigatiesysteem van de Yukon. Halverwege de vakantie hadden we eindelijk enigszins door waar het apparaat steeds over struikelde. Alle kaarten van de USA en Canada blijken er in te zitten, maar vermoedelijk om het ding niet te traag te laten worden wordt alleen de huidige staat plus de directe omgeving ingeladen. Voor een plaats iets verderop moet dus perse de staat ook toegevoegd worden, en dat luistert akelig nauw. Geen punten of komma’s, niet de hele naam maar slechts de tweeletterindicatie, en die moet dan ook nog achteraan staan. Maar dan werkt-ie ook prima, als je de afwijking in de berekening van de ETA (vandaag 4 uur geschat voor onze eerste etappe, 2h40 in werkelijkheid….) even niet meerekent.

Nu verblijven we in Cheyenne, wat aangeprezen wordt vanwege het oude historische centrum. Dat hadden we echter na vijf minuten wel gezien, rondlopen is er niet de bedoeling, en de attractie bestaat uit het feit dat de huizen iets ouder zijn dan gebruikelijk. Alleen de al eerder geïdentificeerde grote Western winkel (kleding, hoeden en laarzen) sprak nog enigszins aan. Nu dus rust, straks diner, morgen naar Denver.

Mooie combinatie

Hoe Wild West wil je het hebben

Instant update: Door een heel bizarre WiFi verbinding alhier was updaten niet mogelijk, vandaar een verlaat verslag!