Vandaag mochten we de hele dag in Toronto doorbrengen. In de voorbereiding hadden we wel een aantal mogelijke highlights geïdentificeerd maar geen strakke planning voor de dag gemaakt. Daarom na een ietwat onrustige en jetlaggerige nacht ’s ochtends eerst maar eens copieus ontbijten bij de Landwer om de hoek. Wij waren natuurlijk om o-six-hundred klaar wakker en paraat maar de firma Landwer serveert de ontbijtjes pas vanaf 08:00. Alhoewel het hier een lichtelijk alternatieve menukaart betrof was het wel een prima verantwoord ontbijt waarbij de gehele schijf van vijf op een ieders bord vertegenwoordigd was. Tijdens dit werkontbijt konden meteen de grote lijnen voor deze dag worden uitgezet: Niet overdreven veel lopen, wel zoveel mogelijk mee proberen te pakken en tegelijkertijd er ook niet een al te grote uitputtingsslag van maken. Aangezien tijdens het boekingsproces al bleek dat de hotels downtown zowel onbetaalbaar waren als parkeerruimte ontbeerden ligt ons hotel een aardig stuk buiten het centrum, maar in ruil daarvoor zitten we nu wel pal naast het metrostation. De Bismarck kon dus in de garage blijven staan en zijn we per metro (1 dollar enkele reis, ongeacht waar je uitstapt) naar het centrum van de stad afgedaald.

Landwer menu. Ham, kaas en jam blijken te zijn vervangen door matbucha, labaneh en challah. Wij hipsters volgen ook deze trend moeiteloos.

Prima eitje met genoeg brood voor een heel gezin

Met tactisch gebruik van geavanceerde technische hulpmiddelen (Google Maps) konden we een metrostation identificeren waar de hop-on-hop-off bus pal boven geparkeerd stond en waren we na een kleine investering (2 maal seniorenkorting) welkom aan boord van de ietwat aftandse en doorleefde rode bus. Alhoewel we dit vaker hebben gedaan onderscheidde de Toronto variant zich met met name door enthousiaste studenten die live verslag deden van alle bezienswaardigheden onderweg. Daarbij valt wel op te merken dat de inschatting dat de aanwezige clientele (allen vijftig plussers) de gesuggereerde bezoeken aan campussen en studentenkroegen misschien minder interessant zouden kunnen vinden dan de sprekers zelf. Ook moest er duidelijk wat promotie gemaakt worden waarbij de gradatie ‘highly recommended’ voor minimaal 50% van alle etablissementen in Toronto bleek te gelden.

Metro liefhebbers

Een soort Times Square maar dan Canadees

Eerste stop om te ontschepen was bij de Art Gallery of Ontario om het culturele gehalte van ons verblijf wat op te krikken, het kan immers zo’n vakantie niet alleen maar bij oppervlakkig toeristengedoe blijven. In het museum was een fraaie tentoonstelling van impressionistisch werk én werk van de toevallig net overleden Japanse Yayoi Kusama, waarbij het laatste ervoor zorgde dat de dienstdoende suppoost (en blijkbaar tevens liefhebber) ons bijkans met tranen in de ogen te woord stond. Heel verantwoord en interessant dus allemaal, wat niet wegneemt dat onze museumaandachtsspanne normaal gesproken ongeveer twee uur bedraagt en dat dit vandaag niet anders was.

Veel Monet en Matisse, grotendeels geleend van het museum in Dallas

Om niet al het aardewerk om te stoten dient de rugzak op de borst gedragen te worden maar gelukkig staat D alles goed

Erg fraai. Artiest is mij even ontschoten.

Door de camouflagekleuren bijna onzichtbaar

Erg fraaie spiegelkamer van Kusama

Terug op de bus hebben we koers gezet naar de CN Tower, een letterlijk hoogtepunt van ruim 500 meter wat niet kon ontbreken. Met de fraaie weersomstandigheden genoten we van het uitzicht vanaf het observatiedek op 350 meter hoogte. Natuurlijk wat obligate foto’s gemaakt en 75% van de miniGruppe heeft ook nog op het glass deck gestaan. Fearless dekt de lading niet.

Fraaie sculptuur op het naast de CN Tower gelegen Rogers Centre

Mooi uitzicht

Na het glazen plafond kan nu de glazen vloer geslecht worden

Best hoog

Op zoek naar een lunch locatie kwamen we via een wat wazige gokhal op het buitenterras van het plaatselijke spoormuseum terecht. Na een keurige lunch hebben we de rest van de bustour afgemaakt waarbij geen enkele stop meer uitnodigde om de stad verder te ontdekken. Toronto is toch wel echt een autostad naar Amerikaans voorbeeld met veel zakelijke gebouwen en flinke afstanden tussen de bezienswaardigheden. Echt uitnodigend voor een verkenning te voet is het in ieder geval niet.

Trein. Gratis buiten te bewonderen.

Typisch beeld van Toronto met veel oude gebouwen van rond 1900 met hoogbouw ernaast

Met dezelfde metrorit terug waren we om 16:30 weer in het hotel. Nu even rust, straks nog ergens een broodje scoren, morgen naar Kingston.

Vertrekdag! Na een licht onrustige nacht staan we om 07:45 klaar voor de Uber. De Uber die gisteravond voor hetzelfde ritje nog €25 rekende maar waar vanochtend ineens €45 voor moet worden betaald, je zou zomaar kunnen denken dat het iets met vraag en aanbod te maken heeft. We hadden als mini-Gruppe om 08:30 op Schiphol afgesproken (wat al redelijk bijtijds was) maar om 08:10 stond de gehele kloksterke posse al present bij de incheckbalie. Gezien onze wederom tegen een kleine vergoeding verworven Sky Priority status hoefden we vervolgens eigenlijk nergens lang te wachten en stonden we dus nog voor negenen aan gene zijde van de douane. Even een Schiphol-ontbijtje scoren (vergulde croissants en diamant-thee) en vervolgens kon het grote gate-hangen beginnen, helaas wreed verstoord door een gatewissel waardoor we het hele takkeneind weer terug konden lopen. De gatewissel was ondanks het omroepen, de vermelding op de borden en de stortvloed aan SMS’jes vermoedelijk niet bij alle passagiers goed doorgekomen want we hadden een no-show aan boord wiens bagage nog even uit het ruim gepeuterd moest worden wat een kleine 45 minuten vertraging opleverde.

Dreamliner van dienst

De vlucht was verder redelijk uneventfull. De tijd werd door de minigruppe traditioneel gedood met het kijken naar dubieuze films, lezen en het bekende doepen. De aankomst in Toronto was door ons met het invullen van zowel eTA als de Advance CBSA declaration minutieus voorbereid dus gleden wij met vlag en wimpel door de talrijke controleposten. Het lijkt er sterk op dat de volledige automatisering van dit geheel hier niet ten koste mocht gaan van arbeidsplaatsen want op iedere hoek stond wel een ambtenaar om aanwijzingen te geven of met een viltstift een onduidelijk streepje op een stukje geprint papier te zetten. Waarbij de volgende bromsnor het stukje papier weer aannam om in een plastic hoesje te stoppen. Vreemd. Gelukkig nam het hele proces precies voldoende tijd in beslag om ervoor te zorgen dat bij onze aankomst bij de bagageband de koffers net op de band lagen.

MiniGruppe onderweg

Procedure om de douane aan het werk te houden

Kort speurwerk (het volgen van de bordjes ‘car rental’) bracht ons bij de firma Dollar. We waren er 45 minuten eerder dan gepland wat de vriendelijke verkoper van dienst meteen de gelegenheid bood om de oudste upsell truc allertijden in de strijd te gooien. Nee, helaas, U bent te vroeg, de auto is nog niet klaar. Maar voor een kleine extra bijdrage heb ik wel een Volvo XC90 beschikbaar. Nu had de beste man hier natuurlijk de pech een paar routineuze tegenstanders van formaat met jarenlange ervaring te treffen, en na het afwijzen van de XC90 was er natuurlijk vijf minuten later heel toevallig toch nog een andere auto beschikbaar. Dezelfde auto waar we overigens tien minuten eerder langs gelopen waren en die er toen al geheel klaar voor leek te zijn. Met een heel redelijke GMC Acadia kunnen we prima uit de voeten: Naar verluidt mid-size in plaats van full-size maar het past allemaal prima.

En nu resideren we in het Novotel North York in Toronto. De auto paste helaas niet in de parkeergarage van het hotel (hoezo mid-size…) en staat dus in de parking aan de overkant. Een parking waar je na het parkeren als voetganger zo naar buiten loopt maar we wel een half uur en aanwijzingen van het hotelpersoneel nodig hadden om de ingang weer te vinden. ‘Yes, it’s a bit confusing’; Nee, het is niet confusing, het is unfindable!

Uitzicht vanaf de 19e en tevens bovenste verdieping van het Novotel. Je zou de term penthouse kunnen gebruiken maar dan zou ik toch minstens een raam willen kunnen openen.

Na het incheckproces zijn we nog even op stap gegaan: Het was 16:00 (dus 22:00 NL-tijd) dus er waren nog zeeën van ruimte om al wat beter in het ritme van de Canadese klok te komen. De animo om een lange wandeltocht te maken was beperkt dus werd de Bismarck weer uit de garage gehaald om de Walmart voor de traditionele koelbox en wat versnaperingen op te zoeken en vervolgens naar de eerste roadside attraction te koersen. Deze Canadese kruising tussen de Borobodur en de Taj Mahal was in eerste maar ook tweede instantie onvindbaar: eerst omdat Clearfield Drive en Clairville Drive ook wel erg hetzelfde klinken, daarna omdat het juiste adres ons naar een afgelegen industrieterrein leidde waar vrachtwagens af en aan reden om gelost te worden. Nauwelijks een plek voor een tempel zou je zeggen, totdat we de bocht om gingen en er daadwerkelijk een enorme hindoe tempel (die BAPS Shri Swaminarayan Mandir schijnt te heten) midden op een industrieterrein bleek te kunnen staan. Heel bijzonder.

Koelbox gescoord

Borobodur. Met de miniGruppe, want picture or it didn’t happen

Hierna nog even redelijk afgemat op zoek gegaan naar een restaurant. Na het passeren van in diverse stadia van ontbinding verkerende etablissementen belandden we uiteindelijk tegenover het hotel in een grappig cafe waar de jeugd (blending in is our middle name) bordspellen speelde. Een eenvoudige doch voedzame maaltijd later was het dan toch echt tijd om toe te geven aan de jetlag. Morgen Toronto verder verkennen!

Canada. Normaal gesproken was het in ons meerjarenplan (wat we niet hebben) tijd om weer eens naar Amerika te gaan, maar met de huidige omstandigheden aldaar leek het ons een beter plan om op zoek te gaan naar een alternatieve bestemming. Met het onveranderde eisenpakket van roadtrip + steden + natuur viel de keuze op het iets noordelijker gelegen Canada waarbij we ons ook dit jaar weer in het goede gezelschap van vrienden D+P bevinden. Aangezien we allen al eens de westkant hebben bezocht leek het ons een goed plan om de oostkant eens met een bezoek te vereren. De eerste gedachte was Nova Scotia om daar met idyllische veerpontjes tussen (schier-)eilanden en het vasteland te laveren, maar een kort diepteonderzoek leerde al snel dat je wel een erg grote liefhebber van rust en natuur moet zijn om daar drie weken te overleven. Daarom maar pragmatisch naar een nieuwe route gezocht: Montreal kwam daar al snel als mogelijke aankomstluchthaven uit de bus, maar aangezien we inmiddels ernstig verwend zijn, ruim willen zitten én niet willen overstappen werd het toch Toronto. Als het goed is staat ons daar een keurige fullsize SUV op te wachten: Volgens het plaatje een Dodge Durango (akkoord), maar het verleden leert ons dat dat ook zomaar iets heel anders kan worden. Met een Ford Expedition (akkoord) of Explorer (ook akkoord) valt natuurlijk goed te leven, maar een Volkswagen Atlas (bleh) of Nissan Pathfinder (ook bleh) zou de pret natuurlijk danig kunnen bederven. Zie bijvoorbeeld https://homm.es/?m=201309&paged=2 om een indruk te krijgen hoe een Route 66 trip ontsierd kan worden met een Nissan Murano. Mocht er in dit weblog op geen enkele wijze gewag worden gemaakt van het onderhavige transport dan kunt U zelf de conclusies trekken welk model het is geworden.

Vanuit Toronto zullen we noordwaarts gaan richting Montreal en Quebec waarbij we in Saguenay het noordelijkste punt van de route aandoen. En waarom Saguenay zult U denken, en ik denk het met U mee. Vriend D heeft echter in zijn legendarische nautische verleden deze pleisterplaats 48 jaar geleden met een boot gefrequenteerd en heeft hier naar verluidt warme herinneringen aan. Onder het motto ‘het gaat om de reis en niet om de bestemming’ konden wij ons uiteraard niet anders dan ons samen met hem enorm te verheugen op dit nu al maritieme hoogtepunt van onze reis. Zie https://homm.es/?m=202309 voor eerdere maritieme suggesties van onze nauticus en U zult begrijpen dat de verwachtingen ook dit keer weer hooggespannen zijn. Na Saguenay trekken we weer langzaam zuidwaarts om in Toronto te eindigen. Al met al drie welbestede weken in het verschiet!

Sfeerimpressie van de bruisende haven van Saguenay

De laatste volledige dag in Engeland brengen we door in Manchester. Twee weken geleden werden we door de autoverhuurder meewarig aangekeken toen we meldden dat we ook naar Manchester gingen, en vandaag hebben we gezien waar die blik vandaan kwam. Manchester heeft een wat grauwe kantoor impressie op ons achter gelaten en het was lastig om er goede hoogtepunten te scoren. Uiteindelijk bestond het programma vandaag uit de John Rylands Library (fraaie oude Universiteits bibliotheek), het Manchester Museum (Universiteits collectie, leuk voor scholieren) en de Manchester Art Gallery (prima). Daarbuiten natuurlijk de onvermijdelijke koffie (Starbucks) en lunch (Chinees in Chinatown, top). Ook op transportgebied waren we wel uitgeavonturierd dus dat heeft volledig per Uber plaats gevonden. Na het inleveren van de auto is er nu rust. Morgenochtend na het ontbijt nemen we de Uber naar de luchthaven en vliegen we naar Amsterdam. Het was weer een geweldig avontuur en we hebben genoten, met dank aan alle mede MiniGruppers!

Library

Library van binnen

Nog meer library van binnen

Boeken

Manchester Museum met enthousiaste bezoekers

Kunst

Kunst II

De reisleiding is bezig met de volgende Uber

Tegeltje tegeltje aan de wand

Bonnetje bij de Chinees. Met het besteltijdstip erbij.

Opruimrobot bij de Chinees

Auto is opgehaald, tijd om naar huis te gaan.

Na een onrustige nacht in een shabby kamer met een veel te klein bed vertrekken we licht vermoeid naar Manchester, de laatste bestemming deze reis. Sowieso zien we met de finish in zicht de vermoeidheid en verzadiging toeslaan, dus ook vandaag doen we een rustig programma. Via de kortste route is het minder dan twee uur naar Manchester dus is er toch nog de behoefte om ook deze route in ieder geval nog een klein beetje te pimpen. We nemen daarom niet de snelweg maar rijden binnendoor via het Peak District National Park.

Eerste stop is in Buxton voor koffie. De naam van het etablissement (No1 Coffee) maakt de verwachtingen hooggespannen, en alhoewel het niet tegenvalt is No1 misschien wat overdreven. Hierna rijden we naar de Anderton Boat Lift, een enorme installatie waarmee narrowboats ‘even’ in de 15 meter(!) lager gelegen rivier worden getild. Daar zou anders een aardig sluizencomplex voor nodig zijn… Helaas is de lift vandaag buiten werking en beperken we ons dus tot het fotowerk.

Nog even van een copieuze lunch aan de noordzijde van Manchester genoten en we konden ons echt gaan opmaken voor de finale. Donderdag wordt de auto bij het hotel opgehaald dus deze moest even afgetankt en leeggeruimd worden. Nu resideren we in het prima Holiday Inn in Manchester wat een hele opluchting is na de dubieuze Inn in Edwinstowe. Morgen een dagje Manchester, maar echt grote attracties kent deze stad niet. We sfeer in de MiniGruppe is nog prima, maar de puf en energie om ons echt druk te maken is wel wat verdwenen. Vrijdag naar huis dus!

Lunchengel

Narrowboats liggen te wachten totdat de lift gerepareerd is.

De lift. Maar kaput dus.

In Art Deco stijl

De rondvaartboot gaat ook al niet

Afscheid van de Nimitz!

Vandaag een korte reisdag van York naar Edwinstowe. En wie Edwinstowe zegt, zegt Sherwood Forest, home of Robin Hood. Aangezien de reistijd relatief kort was had yours truly de reis opgeleukt met de Engelse versie van Muffler Men.

Graafmachine voor de mijnbouw. Grootste die nog in West Europa staat. Anno 1947.

We hebben allemaal onze rol, D staat geroutineerd de vrijwilliger annex stalker van dienst te woord.

War horse. Kunst.

Steelhenge. Sheffield is een echte staalstad en dan moet je toch wat.

Houseboat in de vorm van een looping. Kunst met een grote K.

Snail die eigenlijk een soort fossiel is.

P had in een handomdraai een koffielocatie op korte afstand gevonden en je kon er nog parkeren ook. Dat het achterin een tuincentrum bleek te zitten en de meeste clientèle uit het plaatselijke bejaardentehuis waren ontsnapt deed niets af aan de logistieke voordelen van deze locatie. 

Handig als je behalve in koffie ook trek in tuinaarde hebt

De lunch was al niet veel beter, hier kwamen we ingeklemd tussen de fastfood bij de ons tot dusver onbekende keten Nando’s terecht alwaar het begrip zelfservice een nieuwe lading heeft gekregen. Zelf op de website bestellen, zelf drinken en bestek halen, zelf condiments halen….Ze waren nog net bereid om het eten aan tafel te brengen.  

In Edwinstowe bleek het door ons gereserveerde vier sterren hotel een ietwat ruimte interpretatie van het begrip vier sterren te hebben. We resideren dus in piepkleine muffige kamers waarbij F+C zelfs in een 1m20 breed bed mogen proberen te slapen. Dat wordt nog wat vannacht.

Na aankomst is de wandelbrigade van de MiniGruppe nog even in Sherwood Forest naar de Major Oak gewandeld. Naar verluidt tussen de 800 en 1000 jaar oud en ook volop onderdeel van de Robin Hood legende, maar die claim geldt werkelijk voor iedere straatsteen in dit dorp.

Major Oak. Niet de belangrijkste boom maar toevallig als eerste beschreven door iemand die Major heette.

Robin Hood galore alhier

Morgen naar Manchester, de reis loopt op z’n eind!

Eindelijk een echte rustdag in York. Na het ontbijt verkennen we het centrum van York en met een hotel in het centrum is dat helemaal comfortabel natuurlijk. Allereerst de kathedraal van York, de York Minster. Erg fraai van de buitenkant, maar met een toegangsprijs van 20 pond pp houden we het op een blik van de buitenkant. De rest van de ochtend verpozen we ons in The Shambles tussen de winkeltjes en restaurants. Na een korte stop in het hotel (laagjesconcept = kledingwissel) maken we een rondje op de hop-on-hop-off bus, waar een vriendelijke zestiger ons in een monotoon betoog zonder ook maar een keer adem te halen van alle wetenswaardigheden van York voorziet. 

Qua kathedralen is het zeker de Minster niet

Ook modern gedoe in York

Een van de mindere shambles

Kraantje Pappie is blijkbaar aan het werk

Bustour

De middag is rust. Daar waren we blijkbaar allen wel eens aan toe. Slechts een kleine wandeling buiten het hotel maar vooral ook hangen, gamen, lezen en slap Internetten in het hotel zijn ons deel. Vanavond eten we op stand omdat P+D hun 32 jarig huwelijk vieren en daar moet natuurlijk op gedronken worden. Morgen vertrekken we naar Edwinstowe/Nottingham!

Appél was vandaag om 08:25LT. Na een prima ontbijt (want de koffiemachine was gerepareerd) konden we op weg naar York. In principe een afstand die in minder dan drie uur af te leggen is maar door de route ietwat op te leuken konden we er toch een aardig dagprogramma van maken. Het weer was afgelopen nacht echter aardig omgeslagen, van 25 graden met volop zon naar zo’n 18 graden met bewolking en af en toe een spat regen. Prima voor de reisdag maar suboptimaal als je door een natuurgebied rijdt. Na Windermere reden we naar de Kirkstone Pass en Ullswater. Fraaie natuur, maar de uitkijkpunten waren helaas in dichte mist gehuld. 

Na het verlaten van het Lake District reden we het Yorkshire Dales National Park in, een minstens zo fraai natuurgebied wat ons erg aan Schotland deed denken, al was het maar vanwege de overvloed aan schapen. Mooi vergezichten met af en toe kleine dorpjes waarbij de enige bron van inkomsten uit campings en schaaphouderij lijkt te bestaan.

Mooie natuur

Na dit natuurgeweld vervolgden we onze weg via Kirby Stephen (koffie) en een Shell-Subway naar York. Eerste stop in York was bij de Washing Well om onze laatste was van deze vakantie te draaien. Het dedicated wasteam deed hierbij in de ietwat ranzige wasserette het zware werk terwijl de rest van de crew even wat welverdiende rust pakte in de Nimitz.

Rond 16:00 arriveerde we in het Hilton in York. Keurige valetparking maar helaas wat getrut omdat er maar één kamer beschikbaar was en we een half uur op de tweede kamer moesten wachten. Normaal gezien een minor issue maar gezien de vergoeding die we hier betalen mag je toch iets meer service verwachten. Na het inchecken hebben we (F+C) een eerste kleine verkenning van York gedaan via de Riverwalk en een deel van de City Walls. Tussenconclusie is dat we in een erg fraai plaatsje zijn beland wat de verwachtingen zeker overtreft, morgen verkennen we de rest!

Hotel op stand, dus met parapludispenser

Sluistechniek tijdens de riverwalk

Citywall walk

Ondergaande zon reflecteert op Clifford’s Tower, recht tegenover ons hotel

Vandaag een rustdag, stationair in Windermere. En het lukte zowaar om het programma beperkt te houden met een boottochtje en een hightea. 

Bij het selecteren van de boottocht was onze keuze gevallen op het gerenommeerde Windermere Lake Cruises waarbij we de Redline geboekt hebben. Effectief betekende dat inschepen in de haven van Bowness en via de Jetty museum (2 uitstappers, 4 opstappers) en Brockhole (niet opgelet) naar Ambleside. In Ambleside was zo mogelijk nog minder te doen dan in Bowness dus we zijn rustig tien minuten blijven zitten om meteen aansluitend de terugreis te aanvaarden naar Bowness. Een prima tochtje met wat door de kapitein gespuide wetenswaardigheden maakte het een goede besteding van de ochtend. Minpunten waren de nadrukkelijk aanwezige Indiase (Indiërs?) die met een duidelijk andere set normen en waarden zo’n boottocht meemaken en het niveau van het overige publiek. Na bijna twee weken UK kunnen we rustig stellen dat het beeld van tweedjasjes en bolhoeden niet meer geheel actueel is maar dat we voornamelijk volslanke dames in kleding die ze al jaren niet meer kunnen hebben, getatoeëerde veertigers met knalrode koppen van de drank en vechthonden aan een stuk touw zien. Tokkie time ahoy dus.

Engelandvaarders

Mede nautici

De Boot

Bootje onderweg

Blending-in met je enkelband

Voor de middag hadden we een high tea geboekt. Als je dan toch in de UK bent moet je dat toch een keer meegemaakt hebben. Het hotel straalde van tevoren aan alle kanten uit dat dit dagelijkse kost voor ze was maar vandaag kregen we toch de indruk dat er dagen voorbij gaan waarbij ze dit niet serveren. De drie onverschrokken leden van de MiniGruppe die deelnamen aan dit spektakel kregen in ieder geval een hoeveelheid eten voorgeschoteld waar een volledige middelbare schoolklas een prima lunch aan zou hebben. Even snel rekenend stond er voor minstens 10.000kcal voor ons op tafel; Zonde, want het overgrote deel zou de prullenbak in gaan, maar wie bedenkt er dan ook zoiets. Stel je voor dat je geen gebakje bij de koffie krijgt maar een complete appeltaart, dat niveau dus. Niettemin een leuke ervaring. Straks diner, morgen naar York!

Alleen de onderste plank hield al 16(!) sandwiches voor ons paraat

Blackpool. Ooit de trots van Engeland en een zeer druk bezochte badplaats. Vanaf het moment dat vliegen naar de Costa del Sol enigszins betaalbaar werd, en dat is al zo’n vijftig jaar geleden, kwamen de vaste Blackpool gasten erachter dat het weer in Spanje iets aangenamer is. Vanaf dat moment is Blackpool in een soort vrije val geraakt en dat is te merken. Armoedig, failliet, desolaat en met een enorm tokkie-gehalte op straat. 

Blackpool Tower

Voor de gemiddelde Blackpool bezoeker is dit een topattractie

Casino’s, speelhallen en bars zijn het belangrijkste bestanddeel van DownTown Blackpool

Maar er was een parel die ontdekt moest worden. Nergens wordt het zichtbaar aangeprezen maar in het gebouw van de Blackpool Tower (een soort imitatie Eiffeltoren) huist een klassieke ballroom. Vanuit een totaal verlopen badplaats stapten we een soort parallel universum binnen waar achter een enorm Wurlitzer orgel de organist ballroomdansmuziek ten gehore bracht waarbij diverse dansparen over de enorme vloer zwierden. Aan de grond genageld staan we niet vaak maar deze beschrijving was in dit geval zeker van toepassing. Als zuinige Nederlanders hadden we kaartjes voor het balkon gekocht maar de koffie moest op dansvloerniveau aangeschaft worden. We konden de verleiding niet weerstaan om daar dan ook maar meteen (95% van de tafels vrij) te blijven zitten. Een surrealistische ervaring die zo in een Baz Luhrmann film zou passen.

Grandeur

Erg fraai. Met danspaar op de voorgrond.

Nog eentje dan

Daar is de orgelman

Na Blackpool zijn we naar Fleetwood gereden waar mede MiniGruppe-lid D tijdens zijn Grote Vaart jaren menig overnachting had doorgebracht. De haven van Fleetwood kent een stevige getijde delta amplitude (bekende scheepvaartterm) van ongeveer zes meter, wat maakte dat we in een drooggelegde haven arriveerde waarbij enige verbeelding nodig was om door de oogharen een voorstelling van allerhande scheepvaart te maken. Maar er was herkenning en gepast enthousiasme merkbaar wat deze detour zonder meer de moeite waard maakte. 

Die boot moet je er even bij denken

Windermere Manor, eindelijk weer een beetje op stand