Het voordeel van een hotel op de luchthaven is dat je na vertrek uit het hotel heel snel op de luchthaven bent. Het nadeel is dat ook als je vlucht pas om 16:45 gaat je heel snel op de luchthaven bent. Deze dag hebben we het Vullen van de Tijd tot kunst verheven met hangen, lezen, internetten en vooral met wachten. Hoogtepunt van de dag was misschien dan nog het inleveren van de auto, maar waar we ook ervaring hebben met langdradige procedures en gedetailleerde inspecties was het in dit geval in 30 seconden geregeld:
Start procedure: Parkeer de auto en loop met de autosleutels naar iemand met een reflecterend hesje –> “You’re dropping of your car? Does your flight leave from this terminal?” –> Korte bevestiging –> “We’ll e-mail you the receipt” –> Einde procedure
Kernstatistieken van de afgelopen drie weken:
3500km afgelegd €400 aan benzine uitgegeven (probeer dat maar eens in Nederland…) 20x King Size bedden 1x Queen Size bed 1 Muffler Man gezien 21 keer koffie gedronken (die Muffler Man is duur betaald) 0x Moose gezien (we werden wel gewaarschuwd) 0x Hert gezien (idem) 0x ruzie gehad (lichte irritaties tellen niet) 100x discussie gehad (bijvoorbeeld over het gebruik van haakjes in een weblog) 22 dagen erg genoten van Canada en elkaar!
De laatste loodjes. Vandaag een korte rit naar Toronto voor de boeg dus we doen het rustig aan, ook al omdat de animo om eens flink actief te worden wel een beetje is verdwenen. Dus na een heel redelijk hotelontbijt zetten we via de supermarkt koers richting Toronto, daarbij de route verrijkend met diverse kleine intermezzo’s. Het weer is vandaag eigenlijk voor het eerst langdurig druilerig, wat in dit geval betekent dat het de hele ochtend blijft spetteren. Om niet in een streep naar Toronto te rijden hebben we een kleine detour via de Big Chute Marine Railway, een treinlift die plezierboten van het het ene meer naar het andere meer over een dijk heen tilt. Een soort mobiel droogdok dus wat we nog niet eerder gezien hebben. Eigenlijk is de lift gesloten, maar heel toevallig is-ie op het moment dat we aan komen rijden wel even in beweging.
Bootje erin en rijden maar
Nog steeds mooie natuur onderweg
De de chute is het alweer koffietijd en na wat geGoogle belanden we in Coldwater, waar behalve de koffie ook een hele reeks aan antiquiteiten en curiosa winkels aanwezig blijken te zijn. Verbazingwekkend dat ze allemaal naast elkaar zitten, maar misschien zijn ze wel complementair aan elkaar en komen mensen van heinde en verre naar dit antiekhoogtepunt toe, we zullen het wel nooit weten.
Leuk dorpje in stijl
Zo zien we het graag
Zuid Europese vibes, maar ’s winters vriest het hier hard
Een uurtje verder, als de regen eindelijk ophoudt, belanden we in Barrie voor de onvermijdelijke picknicklunch. In het Centennial park staan aan het meer (prachtig gelegen maar we zien het eigenlijk al niet eens meer) een paar prima picknicktafels. Wat opvalt is dat in de diverse geparkeerde auto’s mensen zitten te wachten, pauzeren of andere passieve activiteiten ondernemen. Waarom blijkt al snel, want ons picknickfestijn trekt de belangstelling van een gestaag groeiende dierentuin die aangevoerd wordt door wespen, meeuwen en ganzen. Met als hoogte- danwel dieptepunt een meeuw die mijn broodje (12cm van het lichaam verwijderd gehouden, beginnersfout) uit m’n handen grist, tot grote hilariteit van de weinig meelevende overige leden van de MiniGruppe. Na de lunch konden we meteen een schifting maken van het complete in de loop van de tijd aangeschafte reisarsenaal. Waarbij er enkele zorgvuldig geselecteerde onderdelen mee naar huis gaan maar veel helaas ook in de vuilnisbak belandt. De koelbox, zgan, zetten we naast de vuilnisbak, die krijgt vast nog wel een tweede leven bij iemand. De messen (tweemaal iemand zich aan bezeerd dus ze zijn scherp genoeg) mogen nog wel mee naar huis.
Na het aftanken van de auto resideren we nu in het Holiday Inn op de luchthaven, letterlijk op 500m van de landingsbaan. Nu rust, morgen naar huis!
It’s amazing. Echt een rustdag vandaag. Hotelontbijt wat zowaar een ruime 6 scoorde, een shopping extravaganza in de Walmart, koffie, wandeling, rust en diner, meer stond er niet op het programma.
Walmart: Tja, zoals we de Walmart kennen. Wel met enkele opmerkelijk goedkope items, een 75” LG TV voor €500 is spotgoedkoop, net zoals een officiëel Messi-shirt voor €2,40. Gelukkig konden we de schade beperkt houden met wat kleinere hoogstnoodzakelijk aankopen.
Koffie: Tja, koffie.
Wandeling: Het hoogtepunt van de dag. Drie onverschrokken leden van de MiniGruppe begaven zich op de Hunters Bay Trail en bleken daarbij zonder we het van tevoren wisten ook de Trans Canada Trail mee te pakken. Dat laatste klinkt al een stuk indrukwekkender dan een wandeling langs de rivier wat het uiteindelijk was, maar met 5km waren we toch gezellig even een uurtje onder de pannen.
Lunch: Tja. Er zijn in Canada bijna 4000 filialen van Tim Hortons dus waar je ook op zoek gaat naar een mogelijkheid voor ontbijt/koffie/lunch/diner is dat bijna altijd wel een van de suggesties. Ons beeld was dat van een soort veredelde McDonalds met alleen maar vettigheid en dus hebben we deze toch ietwat dubieuze keten zorgvuldig vermeden. Maar het knaagde toch aan boord van de Bismarck: Waren we te snel in ons oordeel? Zijn wij verworden tot het type mens dat zuiver op basis van vooroordelen acteert? Vandaag was dus de Dag des Oordeels waarbij we konden ervaren of we de afgelopen drie weken deze legendarische keten terecht hadden vermeden of dat we ons oordeel bij moesten stellen. En op basis van de lunch van vandaag kan ik nu met een gerust hart bevestigen dat het een veredelde McDonalds is die beter vermeden kan worden.
En dan nu rust. Vanavond nog diner op een nader te bepalen locatie, morgen naar Toronto!
Een reis- én wandeldag vandaag! We moesten de 337km naar Huntsville overbruggen maar gelukkig kon dat via de Trans Canada Highway route nr 60 die ons dwars door het Algonquin Provincial Park zou leiden. Nu zou je misschien denken dat dat hele Canada één groot natuurpark is, maar onze ervaring tot dusver is dat het vooral ongerepte natuur is waar je een machete voor nodig hebt om er te kunnen wandelen. Het land is relatief dunbevolkt, dus de noodzaak om regelmatig een parkeerplaats aan te brengen en het bos te ontsluiten is er beperkt. We hebben de afgelopen periode stukken gereden waar er tientallen kilometers lang geen plek was om te stoppen, anders dan op de oprit van een aan de weg wonende Canadees. Het Algonquin Park kwam dus als geroepen: Wilde natuur maar net voldoende aangeharkt voor een paar oudere jongeren die het liefst gewoon de blauwe paaltjes volgen.
Zo heet-ie dus echt
Koffiestop onderweg
Voorzichtig begin van de Indian Summer, over een maand is het hier vast prachtig
Omdat we zo’n beetje aan het eind van onze uitputtingsslag vakantiereis zijn en niet alle MiniGruppeleden even grote fan van wandelen zijn hebben we ons vandaag beperkt tot twee kleinere trails. Allereerst hebben we gedrieën (D liep wacht bij de Bismarck) de Beaver Pond Trail gelopen. Slechts 2km lang, maar wel moeilijkheidsgraad Moderate. Nou kennen we die classificatie enigszins uit de Verenigde Staten: Easy betekent dat je het vanuit je ziekenhuisbed kunt doen, moderate is dat er misschien wel een trap in zit en difficult is een teken dat je het beter niet op je teenslippers kunt doen. In Canada blijkt dat wel iets anders te liggen: Moderate was goed te doen maar toch licht uitdagend en dus kwamen we mensen tegen die zo te zien meer op de Amerikaanse classificatie hadden gerekend. De Beaver Pond was een mooie route rondom een meer/kreek waar bevers volop bouwwerken hadden gemaakt om de waterloop te beïnvloeden. Gezien het ietwat geaccidenteerde terrein en het hoge struikelgehalte met rotsen en boomwortels hebben we een uur nodig gehad om 2km af te leggen, dus moderate lijkt de lading wel te dekken.
Beaver pond oostzijde
Beaver pond westzijde
Aan elkaar gebeverde dammetjes
Wandelcrew in actie
Tweede hike (wachtlopen door C en D) was bij de Hardwood Lookout. Ook hier een korte afstand, minder dan een kilometer, maar deze was ondanks het stevige stijgingspercentage wel beter te doen.
Boom op zoek naar water
Beloningsmonument bovenaan de lookout
De outlook
Morgen resideren we de hele dag in Huntsville, laten we eens kijken of we nog kunnen wandelen er of we er toch iets van kunnen maken wat op een rustdag lijkt.
Vandaag een dagje Ottawa verkennen! En voorwaar, Ottawa bleek een hele leuke stad te zijn. Daarom na het hotelontbijt (een 7) per Uber afgereisd naar de eerste attracties op Parliament Hill. Ottawa is de hoofdstad van Canada en dus staan hier zeer fraaie Binnenhof-achtige gebouwen. Helaas stond het hoofdgebouw net in de steigers, maar de rest was nog goed te bewonderen.
Met AI even de hijskranen weggehaald. Als je je ogen dichtknijpt zie je er niets van.
Direct naast de parlementsgebouwen ligt het sluizencomplex van het Rideau Canal dus die konden we meteen even meepakken. Helaas werden er op dat moment geen boten geschut maar toch mooi om te zien. Er is een enorm verval en dus liggen er acht sluizen aaneengesloten achter elkaar. Het hele kanaal telt maar liefst 47 sluizen, niet het meest handige kanaal ter wereld dus. Vandaag was het 24 graden en zonnig, maar ’s winters is het kanaal stijf bevroren. Conclusie is dus wederom dat we erg veel mazzel met het weer hebben en dat we vooral niet een maandje later hadden moeten gaan.
Een lock
Na dit spektakel was het alweer tijd voor koffie en die konden we in het majestueuze Chateau Laurier gebruiken. Denk aan een soort Kurhaus maar dan sjieker. Er liepen dan ook opvallend veel toeristen alleen maar naar binnen om de grandeur op te snuiven, de daadwerkelijke gasten (oud geld zo te zien) onderscheidden zich alleen al qua kledingstijl vrij duidelijk van het gepeupel dat slechts op excursie was. Denk parelketting versus korte broek. Na de koffie zijn we de brug over gelopen die Ontario van Quebec scheidt, dus eigenlijk van het Engelse deel weer terug naar het Franse deel. Daar hebben we het Canadian Museum of History bezocht. Sowieso al gevestigd in een heel fraai gebouw maar ook nog eens gevuld met de interessante geschiedenis van Canada: Ooit bezocht door de Vikingen (die er alleen maar met de inheemse bevolking ruzie zochten), toen de Fransen (die er handel gingen drijven) en toen de Engelsen (die jaloers waren op de Fransen). Zoals dat ging bij koloniale overheersingen was in dat hele proces natuurlijk de lokale bevolking de dupe. In ieder geval weten we nu waar die tweetaligheid vandaan komt.
Mooi gebouw, ontworpen door een inheemse architect
Grote collectie totempalen in de lobby
Na het museum per Uber (dat begint steeds beter te bevallen) naar het startpunt van de hop-on-hop-off om een rondje Ottawa te doen en daarbij bleek de stad echt nog wel wat fraaier (en groter) te zijn dan we hadden gedacht.
Collega HoHo die ook het water in gaat.
Captain Stubing
In plaats van fatbikes hebben ze hier stepjes om je mateloos aan te ergeren
Spin. Staat naar verluidt ook in Japan en Spanje.
Terug in het hotel nog even een korte crisis meegemaakt toen de telefoon van C niet meer op wilde laden. Zaterdagmiddag 17:00 is natuurlijk niet het ideale moment om een storing te (laten) verhelpen, maar ons toch maar even per Bismarck naar de dichtstbijzijnde mall gespoed. De Apple Store kon niet helpen maar gelukkig was er een overvloedig aanbod van meer of minder schimmige telefoonreparateurs te vinden. De oorzaak van het niet laden is niet helemaal duidelijk geworden, maar vooralsnog doet-ie ’t weer.
’s Avonds hebben we bij de onvolprezen Lone Star Texas Grill gegeten en dat was inderdaad net zo ernstig als het klinkt. Maar het eten was prima. Morgen de lange rit naar Huntsville.
Vandaag weer eens een reisdag, de trouwe lezer zou zowaar een patroon kunnen ontwaren. Na het ontbijt daarom eerst naar de supermarkt voor de benodigde levensmiddelen om de dag door te komen. Daarbij verdient de zelfscan hier nog wel een kleine speciale vermelding, want wat een gevecht moet je hier leveren om een zak ijsblokjes aan te schaffen. Scannen van de streepjescode is nog wel straight forward, maar daarna begint de echte marteling pas. Eerst een voor de leek totaal onbegrijpelijke foutmelding in het Frans die er uiteindelijk op neer blijkt te komen dat de aangekochte zak ijs niet links doch rechts op de daar aanwezige weegschaal moet liggen. Daarna een spervuur aan vragen over klantenkaarten, optionele verpakkingen en wat al dies meer zij. Alleen je geboortegewicht hoef je nog net niet door te geven. Vervolgens nog gezeur over debit- en creditkaarten (beide in ons bezit) die niet blijken te werken met daarbij geïrriteerde winkeldames die aanwijzingen begonnen te geven waarbij ‘where are you from’ blijkbaar ook nog cruciale informatie zou kunnen bevatten om een zak ijs te kunnen betalen. Wat een getrut, volgende keer weer gewoon bij die onvriendelijke kassamevrouw afrekenen.
De vermoeidheid eist inmiddels z’n tol bij de MiniGruppe
Na de pare-brise vandaag ook de lunette arrière genettoyaged
Na de supermarkt nog even tanken wat toch altijd weer een feestje is gezien de benzineprijs. Hier vinden ze ‘m hoog, wij vinden dat erg meevallen. Onderweg naar onze eerste stop nog even gestopt voor de koffie en daarna om te picknicken en vervolgens aangemeerd bij het Chateau Montebello. Nou is chateau misschien niet de juiste term, het bleek meer een enorme blokhut te zijn wat naar verluidt het grootste houten gebouw ter wereld is. Vooral de foyer ter grootte van een voetbalveld met een enorme vijfkantige open haard in het midden maakte indruk.
Spaanstalig koffietentje. De hele familie hielp mee wat gezellig was maar niet echt economisch verantwoord leek.
Zelfgekleide bekers geven een hoge gunfactor
Traditionele picknickfoto
Chateau Montebello. Sub-optimaal vastgelegd.
Verder was de reis redelijk uneventful en rond 16:00 arriveerden we in een erg druk Ottawa. Daar restte ons nog een klein actiepuntje want gisteravond na het sluiten van de markt hadden we te maken met een kleine crisis doordat de laptop het begaf. Voor de liefhebbers: De laptop is eigendom van de BV en voor een specifieke klant is deze op zo ongeveer UEFI niveau dichtgetimmerd met antivirus software. Die staat vervolgens onder controle van een extern bedrijf. Mooi concept, maar na het installeren van een relatief onschuldige VPN upgrade begon deze zwaar inferieure software zo ongeveer alle netwerkcomponenten in quarantaine te zetten, hiermee alle TCP/IP verkeer onmogelijk makend. Normaal gesproken wel oplosbaar maar met de hier beschikbare middelen helaas dodelijk voor de inzetbaarheid van de laptop en dus het updaten van dit zo cruciale weblog. Vermoedelijk zou externe hulp vanuit de eerder genoemde externe firma nog wel kunnen helpen maar aangezien ik mij toch al dood ergerde aan het kapen van mijn laptop lijkt dat niet de gewenste weg voorwaarts. Daarom vanmiddag soepel doorgeschakeld naar plan B en een fatsoenlijke MacBook gekocht. In dit deel van de wereld even opletten dat je geen AZERTY toetsenbord in je mik geschoven krijgt maar ook dat is goed afgelopen. Nog een paar honderd Euro bespaard ten opzichte van de aanschaf in NL dus nog volledig verantwoord ook. Deze update komt dus vanaf een kersvers Appeltje tot U!
Trois-Rivierès, voor het gemak vaak maar even zonder het accent grave gespeld, dankt zijn naam aan (you’ve guessed it) de drie rivieren die ontstaan omdat er twee eilandjes voor de deur liggen die de rivier in drieën splitst. Tot zover de detailinformatie omtrent onze verblijfplaats. Het ontbijt werd vandaag gesponsord door het hotel waar we verblijven: Er wordt verbouwd en vanwege de overlast, die tot nu toe erg meevalt, hebben we zowel een kamerupgrade als een gratis ontbijt aangeboden gekregen. Na het prima ontbijt konden we aan het werk want vandaag was de tweede wasdag. Tien minuten wandelen met 19 graden en zon, het weer zit ons tot dusver echt ongelooflijk mee. Ditmaal bestond de wasbestemming uit een keurige stomerij annex wasserette waarbij de grootste uitdaging bestond uit het sparen van voldoende kwartjes en het overleven van de temperatuur naast de wasmachines.
We bezetten onverschrokken gewoon even drie machines tegelijk
Na het wasgeweld even kort retour hotel om vervolgens meteen door te stoten naar de onvermijdelijke koffie. Na dit spektakel konden we even downtown Trois-Rivieres verkennen: Buiten het centrum lijken er niet al te veel hoogtepunten te zijn dus beperken we ons tot een korte wandeling langs Franse koloniale huizen en een bezoek aan het Boréalis (let op dat accent aigu!) museum met als hoofonderwerp de papierindustrie alhier. Dat klinkt op voorhand behoorlijk saai maar het museum wist ons positief te verrassen. Op de locatie waar eerder een papierfabriek stond werd een fraai stukje industriële geschiedenis verteld waarbij het ook onvermijdelijk over de wat minder fraaie kanten van die geschiedenis ging. Plaatselijke bevolking die even moeiteloos terzijde geschoven werd en hun woonplaats moest verlaten, arbeiders die in de fabriek werden uitgebuit en meer van dit soort excessen. Een heel verantwoorde besteding van onze ochtend dus! In het museum bleek ook nog een prettig restaurant te zitten waar we prima gelunched hebben. Daarna terug naar het hotel en de middag zowaar even Echt Vrij en kan iedereen even doen waar-ie zin in heeft. Vanavond diner, morgen naar Ottawa.
Top koffietent, bij het opschuimen van de melk wordt nauwgezet de temperatuur in de gaten gehouden. Zo zien we het graag.
Nog steeds naar ons zin.
Franse huizen in verval maar wel fraai glas-in-lood
Papierfabriek, ik zou gezworen hebben dat het een drukpers was
Valt erg op hier, zelfs redelijk recente auto’s hebben veel roest aan de onderkant van de carrosserie. Goede kwaliteit pekel die ze hier gebruiken vermoed ik.
Vandaag was nou echt een verplaatsdag met soms mooie vergezichten maar vooral een verzadiging in het absorberen van naaldbomen en meertjes. Niets mis mee, maar weinig over te rapporteren. Wat opvalt is dat vandaag echt duidelijk werd hoe dunbevolkt Canada is maar ook hoe ruim verspreid daarbij de mensen wonen. Zelfs op de meest afgelegen plekken kom je toch ineens weer een huis tegen met zo op het oog alle voorzieningen inclusief elektriciteits- en telefoonmasten, keurige plastic vuilnisbakken en haltes voor de schoolbus. Canada is qua oppervlakte het op één na grootste land ter wereld maar er wonen maar 41 miljoen mensen. Vandaag hebben we bijvoorbeeld koffie gedronken in La Tuque. Daar wonen 11.000 mensen, maar qua oppervlakte is het de grootste stad van Canada en net zo groot als België(!). Even koffie drinken bij de buurman krijgt dan toch een andere dimensie. We zagen dat ook onderweg waar we moeite hadden om een simpele picknickplek te vinden, er is gewoon niet in voorzien om periodieke stops in te richten omdat er geen klandizie voor is. Niettemin was het tussen 09:00 en 16:00 (er waren veel wegwerkzaamheden) een fraaie reisdag, de foto’s spreken voor zich. Nu resideren we in Trois-Rivieres, morgen de stad verkennen.
Ontbijt. Jammer toch iedere keer van die gebakken aardappelen, die laten we gewoon staan. Zelfs als je expliciet vraagt om ze weg te laten krijg je ze vaak alsnog.
Koffietentje onderweg. Een 7- op de hipsterschaal.
Erg mooie chute onderweg
Wij keuren ‘m goed
Bij gebrek aan een picknicktafel dit keer een stalunch.
O-eight-thirty was het rise and shine in ons ontbijtloze hotel voor wat in principe een rustdag zou moeten worden. Ik kan nu echter al verklappen dat dat wederom niet is gelukt. Ontbijtloos, dus we konden meteen op pad naar het twintig minuten verderop gelegen knusse Cafe Cambio. Licht alternatief maar hier houdt dat tevens in dat er iets fatsoenlijks te eten valt te scoren. Ook hier bediening die in principe alleen Frans spreekt maar als we geluk hebben zit er jeugd tussen die prima Engels spreken. Niet zo gek ook voor een tweetalig land trouwens. Nou redden we ons best redelijk in het Frans maar is het, zeker als het wat complexer wordt, toch fijn om en anglais verder te gaan. Tijdens het bestelproces was er even korte hilariteit toen P aangaf geen maple syrup in haar yoghurt-granola te willen omdat ze daar niet van hield, waarop de serveerster reageerde met ’then why are you here’. Met een glimlach maar ze meende het stiekem wel. Even spannend voor de hele crew of we mochten blijven zitten maar gelukkig liep ook dit Zeer Spannende Moment met een sisser af. Dat het een wat alternatief tentje betrof zagen we ook bij het afrekenen waar zo’n fraaie pay-it-forward mogelijkheid was. Mooi initiatief is dat toch, wij missen het niet en iemand anders is geholpen. Daarom maar even met de pet rond gegaan in de MiniGruppe en ons van onze gulle kant laten zien.
Breakfast at Cambio’s
Hierna konden we de bijna anderhalf uur naar onze dagattractie in de vorm van het historische dorp Val-Jalbert afleggen. En dat dorp bleek een uitstekende keuze in het programma te zijn. Met stralende zon en een graad of 16 bezochten we een dorp dat tot 1927 volledig om de pulp-fabriek draaide. Alle werknemers woonden tot het moment van sluiting in het dorp waarbij alle huizen eigendom van de fabriek waren. Bij de sluiting was dus iedereen in één klap zowel baan als huis kwijt en werd een op zich in prima staat verkerend dorp van de ene op de andere dag verlaten. Dat is nu dus terug te zien in een heel fraai behouden oud dorp. De aanprijzing ‘ghost town’ is hierbij wat overdreven want alles eromheen heeft een redelijk hoog pretpark gehalte. Maar aangevuld met twee watervallen (ooit de stroomvoorziening voor de fabriek) en een kabelbaan (om de watervallen goed te kunnen bekijken) was het allemaal zeker de moeite waard.
Even tanken. D weet getalenteerd de teller precies op $100 te krijgen.
Nettoyage de pare-brise onderweg
Die Bob Ross plekjes blijven erg fraai
Met waterval. En nog steeds naar ons zin.
D pakt weer z’n verantwoordelijkheid bij het aanhoren van de geschiedenis van het dorp. Die ook integraal op het bord tien meter verderop beschreven staat.
Transparantie in het weegproces
Mooi
Canadees beest. Merk en type onbekend.
Even ontspannen in de kabelbaan
Mede genieters
Waterval nummer 2
Oude machinerie. Qua werking allemaal levensgevaarlijk, er zal menig vingertje gesneuveld zijn.
Oude school
Huis van de voorman met direct uitzicht op de fabriek om de boel in de gaten te houden
Op de terugweg even gelunched bij restaurant Marchand waar maar weer eens bleek hoe één werkneemster (70+ met haarnetje) een verder goed ingericht bestelproces substantieel kan verstoren. Met nog één persoon achter ons in de rij was er blijkbaar in ieder geval voldoende aanleiding om volledig in de stress te schieten en een onoverzichtelijk pandemonium te ontketenen waarbij er op de halve vierkante meter van de bestelbalie driftig heen en weer geschoven werd met dienbladen, drinkbekers, bestek en bestelnummers en waarbij de geachte clientèle een blik des doods toegeworpen kregen als er niet snel genoeg op de totaal onduidelijke bedoeling geacteerd werd. Enigszins bedremmeld kijkend haastten we ons al saluerend naar deze voormalig kostschooldirectrice naar de eerste vrije tafel om vervolgens uiterst scherp de bestelnummers in de gaten te houden, het missen ervan zou ons immers zeker een middag corvee hebben opgeleverd.
Je bestelt een panini maar krijgt een complete snackbarmaaltijd
Na nog een uurtje in de Bismarck was het tijd voor Medisch Ingrijpen. Mede MiniGruppelid P had na een vermoedelijke insectenbeet een toch wat lelijke plek op de enkel inclusief rode ring eromheen ontwikkeld. Aangezien we er toch niet helemaal zeker van zijn dat er overal op het restant van de route even makkelijk medische assistentie te verkrijgen zal zijn dus toch maar even op zoek naar een kort consult. Met wat omtrekkende bewegingen via de huisartsenpost (alleen voor vaste klanten) en de eerste hulp van het ziekenhuis (zes uur wachttijd voor een dokter(!) maar goede triage, ambulance-ingang niet genomen) konden we voor wat antibiotica (daar zijn ze hier gul mee) bij de pharmacie terecht.
Aangezien we vrij laat en redelijk copieus bij onze kampbewaakster hadden gelunched vullen we het diner in met een individuele selectie uit de supermarkt met sandwiches, yoghurt, cola en chips. Morgen naar Trois Rivieres.
Reisdagje. En de nieuwe bestemming was nog om de hoek ook, 150km is natuurlijk inmiddels niet eens meer een reisdag te noemen. Daarom kon de gehele dag op 33 toeren beleefd worden. We genoten van een rustig ontbijt tussen het gesteven linnen waarna er even een kortstondige videocall (het werk gaat gewoon door!) door een lid van de MiniGruppe moest worden gevoerd. Heel tactisch benutte P meteen die mogelijkheid om twee stokbroden voor de lunch te scoren, efficiency is our middle name! Hierna stond de rest van de dag in het teken van een tocht door de natuur, en dan vooral door landschappen die tezamen één groot Bob Ross schilderij vormden. Tezamen met het weer (strakblauwe lucht, temperatuur langzaam oplopen tot 26 graden) was het een mooie dag.
Gemiddeld uitzicht vandaag. De sparverzadiging begint al in te treden.
Tussenstops vonden plaats bij uitzichtpunten en fraaie baaitjes langs de Saguenay River, voor de meelezende en vervolgens de kaart inspecterende meelezers (en wie zijn dat niet) respectievelijk l’Anse-de-Roche, La baie Sainte-Marguerite (beluga watching!) en Sainte-Rose-du-Nord. Vooral de laatste maakte indruk met een gezellig mamaloe koffietentje en een operazangeres op de pier.
l’Anse-de-Roche
La baie Sainte-Marguerite
Sainte-Rose-du-Nord
Slechts een handvol klanten maar de bedienende dame van onze leeftijd was er uiterst druk mee
Gezelligheid troef
Operazangeres op de pier. Bereik in tonen onbekend maar de 100 meter haalde ze wel.
Donatie namens de MiniGruppe
Aangezien het vandaag een nationale feestdag in de vorm van labour day was waren er erg veel Canadezen onderweg naar allerhande ontspanningsmogelijkheden. Wat daarbij opvalt is het grote aantal driewielers/trikes in alle vormen en maten. Meest populaire model is daarbij die met twee voorwielen zoals de Can-Am die je ook wel in Nederland ziet. Naar verluidt is deze voornamelijk zo populair omdat-ie op een sneeuwscooter lijkt, je relatief makkelijk je rijbewijs ervoor kunt halen én ze in Canada geproduceerd worden.
Dit soort apparaten dus
Na de bekende picknick reden we door richting onze eindbestemming Port Alfred, maar niet voordat we nog even een korte stop bij de Ha! Ha! Pyramid hadden gemaakt. En ja, die heet echt zo; Eigenlijk was puur voor de naam ook Saint-Louis-du-Ha! Ha! graag in de route opgenomen, maar aangezien dat een te grote detour was nemen we genoegen met de pyramide. Bij de pyramide vonden vier bejaarden het toch erg nodig om een praatje aan te knopen. Onvoorstelbaar hoe groot de drang bij sommige mensen is om toch maar ‘iets’ te moeten zeggen. Het zorgvuldig negeren door yours truly wierp z’n vruchten af want D stond vervolgens de dames en heren in vlekkeloos Frans én Engels te woord. Where are you from vormde hierbij nog het het hoogtepunt van de conversatie.
De pyramide. Herdenkteken voor een overstroming dertig jaar geleden.
Uiteindelijk arriveerden we op de door D zo zorgvuldig geselecteerde bestemming. Aangezien hier nautische voetstappen liggen moeten deze de komende dagen nauwgezet opnieuw betreden en onderzocht worden en de rest van de MiniGruppe doet daar natuurlijk graag aan mee. De eerste indruk echter is die van een soort desolate Eemshaven maar misschien trekt dat nog bij. Het hotel is nauwelijks bezet, het restaurant gesloten, het beloofde ontbijt afwezig en de WiFi werkt niet, maar misschien trekt ook dat nog bij. Morgen op verkenning waarbij we ongetwijfeld op diverse nautische en maritieme hoogtepunten getrakteerd gaan worden!
Hotel Botlek
Havengeweld
Gelukkig ook wat fraaie klassieke auto’s op Labor Day uit de garage gehaald
