Epiloog

De laatste dag in Denver hebben we enigszins al tijd vullend doorgebracht. Met outlet + mall + zoo was er geen echt programma meer, maar aangezien de vlucht pas rond 20:00 gaat moesten we toch wat. Inmiddels is de auto ingeleverd, zijn we door de security geglipt, en wachten we op het boarden van het (inmiddels gearriveerde) vliegtuig.

dsc_8281

De zoo stond vol met kunst

dsc_8282

Alles gemaakt van uit zee gevist plastic materiaal

dsc_8346

Ook een gerecycelde schildpad

dsc_8337

Toch nog een bruine beer

dsc_8338

En een zwarte

Dank allemaal voor het lezen en het ontwijken van de talrijke spel-, stijl- en grammaticafouten, het was weer een feest!

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Denver

In onze onmetelijke voorbereiding hadden we reeds geconstateerd dat Cheyenne twee klassieke diners kende, en we kwamen dan ook al snel tot de overtuiging dat er minimaal in eentje ontbeten moest worden. De keuze viel op Penny’s Diner: 24 uur per dag geopend, wat normaal gesproken voldoende garantie is voor de juiste hoeveelheid patina en ranzigheid. En het moet gezegd, het viel niet tegen. Gemotiveerd jong personeel dat z’n best deed er iets van te maken, en de setting deed de rest. Alleen al de voorstelling van de kok die, op de rug gezien, verschillende ontbijtjes simultaan in elkaar stond te draaien was al meer dan genoeg amusement op de vroege ochtend. Bovendien was het eten nog gewoon lekker ook.

dsc_8212

Herkenbare glimmende gevel

img_2022

Bijna steriel binnen

Na het ontbijt hebben we het bekende draaiboek geraadpleegd voor de verdere acties. Feitelijk bestond het enige doel uit een verplaatsing naar het hotel in Denver, ongeveer 150km verderop. Dat bood dus voldoende tijd voor enkele andere uitspattingen. Naast enkele Muffler Men (minor detour, uurtje of twee) hebben we nog even een bezoek gebracht aan een outlet. In voorgaande reizen konden we daar vaak voor redelijke prijzen nog wat kleding scoren. Groot was de ontluistering toen we aankwamen bij de zo zorgvuldig geselecteerde outlet (top 3 van Denver!). Ruim 90% van de winkels was gesloten en stond leeg. Geen idee wat hier de oorzaak van is: Het verplaatsen van de handel naar Internet, of mogelijk het opheffen van de wel heel riante locatie, het zou allemaal kunnen.

img_2034

Draaiboek. Met een paar kleine pencorrecties.

dsc_8228

MM1

dsc_8230

MM2

Met lege handen zetten we onze reis voort, waarbij het opviel hoe ongelooflijk veel drukker het op de weg was dan de afgelopen dagen. Waar we voorheen regelmatig zelfs geen enkele auto in zicht hadden, was het nu weer een ouderwetse battle voor ieder stukje asfalt. Onder deze psychische druk hebben we koers gezet naar het graf van Buffalo Bill. Na onze eerste ontmoeting met de historie van deze USA-held in Cody hadden we er eigenlijk al meer dan genoeg van, maar nu we toch in de buurt waren was dit natuurlijk een fraaie gelegenheid om de feiten nog even dubbel te checken en ons zelf officieel tot Buffalo Bill kenner uit te kunnen roepen.

dsc_8241

Hij ligt er echt, op Lookout Mountain

dsc_8244

Fraai uitzicht vanaf Lookout Mountain met nog fraaiere kijkers

Vlak in de buurt van Buffalo Bill was nog een soortgelijk onafgerond onderwerp te vinden. Zoals de trouwe lezers van dit feuilleton zich ongetwijfeld nog herinneren hebben we ooit (http://homm.es/?p=148) bij het verkeerde Red Rocks theater gestaan, en vandaag deed zich de gelegenheid voor om deze ongerechtigheid recht te zetten. Het was overigens goed te zien waarom deze locatie indertijd (U2, 1983, hier en daar nog op VHS verkrijgbaar) gekozen is voor de registratie, het ligt relatief dicht bij de bewoonde wereld, je kunt er parkeren, en het heeft de uitstraling alsof je midden in de Grand Canyon staat. Een soort Caprera on steroids, zeg maar.

dsc_8260

Ingang. Dan weet je dat je de goeie hebt.

dsc_8257

Grote rode rotsformaties

Omdat we aan het eind van de middag beland waren zijn we langzaam afgezakt naar ons prachtige hotel in het hartje van Denver. Alle leed van blokhutten, ratelende airco’s en haperende WiFi-verbindingen is vergeven en vergeten want we zitten als afsluiter in een tophotel. Na even een half uurtje op adem te zijn gekomen zijn we de stad in gelopen, met als uiteindelijke doel het Coors Field stadion waar we de Colorado Rockies tegen de Milwaukee Brewers hebben zien spelen. Compleet met bier en hotdogs uiteraard. En zoals altijd ging het voor het gehele stadion slechts deels om de wedstrijd, maar is het een komen en gaan van complete gezinnen die komen ouwehoeren, een biertje drinken en net zo makkelijk weer weglopen. Heel leuk om weer eens mee te maken. Omdat we wel een beetje uitgelopen waren hebben we een fietstaxi terug genomen, waarbij een heer van rond de 65 ons naar het hotel mocht peddelen. Niks zielig, gewoon doortrappen.

dsc04148

De stadions passen hier altijd fraai in het straatbeeld

img_2032

Tickets gescoord. Iets hogere zitplaats dan gepland.

dsc04153

Wel goed uitzicht. De bal zou iets groter mogen.

dsc04165

Knetemann

img_2033

Passagiers

Net hebben we ingecheckt voor onze retourvlucht, morgen vliegen we aan het eind van de dag naar Londen. Na een overstap van zo’n 1.5 uur vliegen we daarna door naar Amsterdam. Nu rust!

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Cheyenne

Met 26 graden waren we vandaag onderweg van Keystone naar Cheyenne. Uiteraard kon dat spektakel niet zonder kleine detour blijven, en dus pakten we nog even Nebraska mee om zo ook Carhenge met een bezoek te kunnen verblijden. Een onduidelijke WWII veteraan heeft op z’n 75e besloten dat Alliance, Nebraska (Middle-of-nowhere dekt de lading niet) met een attractie verblijd moest worden, en dus heeft-ie een stel auto’s op elkaar gestapeld in een poging enige gelijkenis met Stonehenge te bewerkstelligen. Al met al heel aardig gelukt, alhoewel het niet in de buurt komt van de echte Stonehenge of de Cadillac Ranch.

dsc_8146

Dit was het grootste gedeelte van de dag ons uitzicht

dsc_8161

Deze doet het helaas niet meer

dsc_8163

’68 volgens mijn

dsc_8167

Hotel

Tijdens de rit werden we uiteraard weer begeleid door het onvolprezen navigatiesysteem van de Yukon. Halverwege de vakantie hadden we eindelijk enigszins door waar het apparaat steeds over struikelde. Alle kaarten van de USA en Canada blijken er in te zitten, maar vermoedelijk om het ding niet te traag te laten worden wordt alleen de huidige staat plus de directe omgeving ingeladen. Voor een plaats iets verderop moet dus perse de staat ook toegevoegd worden, en dat luistert akelig nauw. Geen punten of komma’s, niet de hele naam maar slechts de tweeletterindicatie, en die moet dan ook nog achteraan staan. Maar dan werkt-ie ook prima, als je de afwijking in de berekening van de ETA (vandaag 4 uur geschat voor onze eerste etappe, 2h40 in werkelijkheid….) even niet meerekent.

Nu verblijven we in Cheyenne, wat aangeprezen wordt vanwege het oude historische centrum. Dat hadden we echter na vijf minuten wel gezien, rondlopen is er niet de bedoeling, en de attractie bestaat uit het feit dat de huizen iets ouder zijn dan gebruikelijk. Alleen de al eerder geïdentificeerde grote Western winkel (kleding, hoeden en laarzen) sprak nog enigszins aan. Nu dus rust, straks diner, morgen naar Denver.

img_2016

Mooie combinatie

img_2018

Hoe Wild West wil je het hebben

Instant update: Door een heel bizarre WiFi verbinding alhier was updaten niet mogelijk, vandaar een verlaat verslag!

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Keystone, dag 3

En weer was het vandaag 27 graden, dus het lijkt er zowaar op dat we weertechnisch eindigen zoals we begonnen zijn. Vandaag hadden we een rustig programma, wat niet wegneemt dat we toch weer zo’n 350km hebben afgelegd.

Voor het ontbijt hadden we een nieuwe locatie in onze uitgestorven straat gelokaliseerd, waar zowaar een niet al te verschrikkelijk ontbijt werd geserveerd. Tot onze verbazing sprak de eigenaar nog een aardig mondje Nederlands ook, hij bleek geboren in Den Haag. Wat natuurlijk nauwelijks als een aanbeveling kan gelden. Na het ontbijt zetten we koers naar Badlands National Park. Geïnspireerd door het fantastische nummer van Bruce Springsteen leek ons dat een goede keuze, ook al bleek gisteravond tijdens het Wikipedia diepte-onderzoek dat er werkelijk geen enkele relatie tussen beiden is.

img_2014

Fraaie Cadillac bij het tankstation. Het oudere echtpaar had er de Route 66 al mee gereden en was nu de rest van de USA aan het afwerken.

Onderweg passeerden we een historische lanceerinstallatie waarvandaan ten tijde van de koude oorlog raketten konden worden gelanceerd. Alhoewel potentieel interessant viel het wat tegen: In het kader van de ontwapeningsverdragen met de Sovjet Unie was het meeste spul inmiddels ontmanteld, en aangezien het er redelijk druk was met patriottistische Amerikanen (de Star Spangled Banner werd nog net niet aangeheven) zat een bezoekje aan de daadwerkelijke lanceerinstallatie onder de grond er ook al niet in.

dsc_8024

To protect and serve

Hierna reden we het Badlands National Park in, en dit bleek een soort mini Bryce Canyon te zijn. Mooie rotsformaties, maar panorama uitzichtpunten om de twee kilometer vonden we ook weer wat overdreven. Wel nog even wat korte hiken kunnen doen en fraaie foto’s gemaakt.

dsc_0216

Badlands

dsc_0224

C @ Badlands

dsc_8040

F @ Badlands

dsc_8030

Wel oppassen als je buiten de paadjes gaat

dsc_8048

Stoffige weggetjes daar

Eigenlijk wilden we ook nog langs Wounded Knee vanwege de twijfelachtige historie. Het museum (op de route) was echter gesloten en de locatie zelf (niet op de route) betekende een omweg van bijna 3 uur, en dat was ons toch iets te gortig. Daarom zijn we na Badlands retour hotel gegaan waar we van de laatste momenten in Keystone kunnen genieten. De laatste dagen zijn aangebroken, morgen naar Cheyenne, overmorgen Denver.

Geplaatst in Uncategorized | 2 Reacties

Keystone, dag 2

En ineens is het weer kortebroekenweer met zevenentwintig graden. We begonnen de dag met een speurtocht naar een ontbijt. Uiteraard was dit gisteravond al zorgvuldig voorbereid: De tent meteen naast het hotel viel af (TripAdvisor was genadeloos), eerste keus Peggy’s bleek ‘Closed for the season’ en backupplan Subway had eenzelfde bordje op de deur hangen. Eigenlijk blijken de meeste zaken in dit kermisstadje een soortgelijk bordje te hebben, en degene die open zijn willen je bijkans naar binnen sleuren om toch in ieder geval zo’n stom t-shirt te kopen. Aangezien we verder geen fatsoenlijke breakfast tent konden ontdekken zijn we ietwat hongerig doch opgewekt op weg gegaan naar Mount Rushmore.

Mount Rushmore was drukker dan verwacht, ik wil niet weten hoe het er uitziet op een zomerse dag  midden in de vakantieperiode. Ook viel het in eerste instantie wat tegen, als je via de hoofdingang naar binnen loopt sta je vrij ver van het monument af, en ons bekroop toch een lichte teleurstelling. Het onvolprezen Internet had ons echter al eerder aangeraden om vooral de trail te lopen, en dat maakte uiteindelijk alles goed. Mooie uitzichten op het monument (wel 250 treden…) en een fraaie uitleg over het tot stand komen ervan in het museum. Gezien het feit dat 90% van het monument met behulp van dynamiet tot stand is gekomen en de rest door arbeiders bungelend aan touwen met een drilboor is uitgehakt mag het een wonder heten dat er geen enkele dode bij gevallen is.

dsc_7955

De foto die dus iedereen staat te maken

dsc_7976

Blending in

dsc_7970

Details. Let ook op dat brilletje en die pupillen.

dsc_0210

Kan van de bucket list

dsc_7984

Typisch Amerikaanse entree, met alle staten vertegenwoordigd inclusief de toetredingsdatum

Voldaan konden we verder naar ons volgende doel, Crazy Horse. Na enig speuren konden we een zeer verlate brunch bij de  Subway gebruiken, en daarna vanaf de snelweg een foto van deze erkende touristtrap maken. Toegang is $22, waarbij je van precies hetzelfde uitzicht als vanaf de snelweg mag genieten. Dichterbij kan, maar dat kost je $125 per persoon. Vandaar de foto vanuit de Nimitz.

dsc_7997

$22 uitgespaard

Ons niet bijster intensieve dagprogramma werd vervolgd met een bezoek aan de Christmas Village. Mogelijk een iets lager bucketlist gehalte, maar we waren er op weg naar Keystone toevallig langs gereden en vonden het stiekem toch wel leuk om nog even naar terug te gaan. En inderdaad, ze verkochten niet de zoetsappige meuk van andere kerstwinkels maar hardcore christmas stuff. Met nagloeiende creditcard zijn we terug naar Keystone gereden voor een middagwandeling (nog steeds niets te doen) en de aanschaf van wat Bud en popcorn om de rest van de namiddag al WiFi’end, lezend en tv-kijkend door te brengen.

dsc_8004

Als je hier werkt luister je dus de hele dag naar dezelfde kerstliedjes

dsc_8011

Parkeren is in deze tijd van het jaar niet echt een probleem hier

Straks diner bij het restaurant wat ons gisteren prima beviel, morgen verder de omgeving verkennen.

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Keystone, dag 1

Vandaag was het een rit van een kleine 500km die we konden doorbreken met een paar mooie uitstapjes. Eerste stop was bij Devil’s Tower, een national park gebaseerd op een uit de kluiten gewassen ondergrondse vulkaan die om onduidelijke redenen aan de oppervlakte is gerezen. De speciale vorm van de pilaren waaruit deze rots bestaat is ontstaan vanuit het stollen van gesmolten steen, en de vorm van de pilaren maakt dat deze rots een grote aantrekkingskracht op klimfanatici heeft.

dsc_7831

Geen Route 66, maar toch

dsc_0201

Devil’s tower

dsc_7849

Nog steeds een heilige plek voor Native Americans

dsc_7847

Idioot

dsc_7854

Nog meer idioten

Na Devil’s Tower reden we door naar Sturgis, een slapend plaatsje wat gedurende een week in augustus omgetoverd wordt in een soort motor-walhalla waar een half miljoen mensen bij ongeveer tien bars proberen parkeren. Alhoewel duidelijk was dat de bewuste bars de rest van het jaar wat spare-capaciteit hebben, was het toch opmerkelijk dat er werkelijk geen enkele motor rondreed. Je zou verwachten dat er de rest van het jaar ook wat belangstelling voor dit walhalla zou zijn.

dsc_0206

Voldoende plek voor middelbare mannen op de brommer

dsc_7883

Gelukkig ook nog een MM gevonden

Na Sturgis werden we door een van de vele roadsigns gewezen op het South Dakota Air and space museum op onze route. En aangezien dit soort musea in de US of A doorgaans gratis zijn kon een bezoek aan Ellsworth Air Force Base niet uitblijven. En het moet gezegd, met name de display van vliegtuigen voor de deur was indrukwekkend.

dsc_7914

B52

dsc_7916

Boeing 707. Alhoewel de puristen van het museum menen dat het een C135 Stratolifter is.

dsc_7908

Even de apparatuur kalibreren

img_2001

Ready for take-off

Momenteel verblijven we in Keystone. Keystone blijkt het typische kermis-achtige plaatsje te zijn wat wel vaker vlakbij grote attracties te vinden is, we hebben dit eerder bij de Niagara Falls en Gatlinburg gezien. Verschil is wel dat het hier wederom het eind van het seizoen is en er dus veel zaken gesloten zijn. Gezien de prullaria die er aangeboden wordt is dat overigens geen groot gemis. Overigens is het ondertussen prima weer geworden, met volop zon bij een graad of twintig, en de vooruitzichten voor onze laatste week zijn ook prima.

dsc_7941

Binnenrijden van de kermis

img_2003

Vermoedelijk de afslag bij Sturgis over het hoofd gezien

Nu het debat tussen Trump en Clinton kijken, morgen gaan we de bezienswaardigheden in de omgeving van Keystone bekijken.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties staat uit voor Keystone, dag 1

Sheridan

Gisteravond hebben we het advies om in het hotel restaurant te eten (‘Best ribs in town!’) in de wind geslagen en zijn we via TripAdvisor bij de plaatselijke Ierse pub terecht gekomen. Dat was een schot in de roos: Bier dat ter plekke werd gebrouwen (micro-breweries zijn hier sowieso helemaal hot) en heerlijk vers eten.

Vanochtend konden we dit culinaire succes niet helemaal optimaal voortzetten aangezien de TripAdvisor ontbijt-hint gesloten bleek. Sowieso zien we op dit stuk van de reis dat het seizoen ten einde loopt en dat er veel zaken hun openingstijden al aanpassen naar een winterschema. Uiteindelijk kwamen we bij de bekende Subway terecht voor twee prima subs.

De rit naar Sheridan was niet bijzonder lang, maar wel interessant. Alom werd aangeraden om niet de gewone highway 14 maar de ALT 14 te nemen, waarbij we er maar even vanuit gaan dat dat voor alternative staat. Bij het begin van het Big Horn National Park hebben we ons bij het plaatselijke Visitor Station laten voorlichten over de to do’s: Van tevoren hadden we zelf al het Medicine Wheel geïdentificeerd, en de lokale ranger voegde daar nog wat hikes naar watervallen aan toe.

dsc_7767

Toch maar de auto eens wassen. Uiteindelijk natuurlijk toch weer zinloos.

Iets verderop werd ons duidelijk dat deze ranger die dag zelf nog niet in het park was geweest, en waarschijnlijk al enkele weken niet. Binnen een half uur reden we richting de top van een berg die uitblonk in het koesteren van sneeuw. Veel sneeuw. De weg naar het Medicine Wheel (een soort door Indianen aangelegd Stonehenge maar dan met kleine stenen) bleek onbegaanbaar, net als de zijwegen naar de diverse watervallen. Bovendien was de temperatuur dusdanig dat een gezellige wandeling niet het eerste was wat in ons opkwam. Desalniettemin zijn we onderweg op een aantal fraaie locaties gestopt om van het uitzicht te genieten.

dsc_7775

Fraaie natuur

dsc_7782

Mooie kleuren

dsc_7794

De weg naar Medicine Wheel. De dames hadden ‘m net vastgereden, maar hadden onze hulp niet nodig.

dsc_0194

Lekker met je enkelsokken. De wintersport hebben we in ieder geval ook meteen gehad.

dsc_7826

Tanken is hier nog steeds geen straf. Omgerekend €0.51 de liter.

Nu zitten we in het Holiday Inn in Sheridan, wat ook duidelijk het hoogtepunt van het seizoen al achter de rug heeft. Ondanks een indrukwekkende waterval in de lobby staat het namelijk half leeg.

Morgen hebben we een echte rijdag naar Keystone, South Dakota, waar we drie nachten zullen verblijven.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties staat uit voor Sheridan

Cody

Het was vanochtend weer wat Minder Warm. De planning was om onderweg naar Cody via de Beartooth Pass te rijden, een fraaie slingerweg door de bergen die tot vele stops zou moeten uitnodigen. Meteen na vertrek bleek het geen ideale rijdag voor bergachtig terrein ze zijn, aangezien het mistig was en er met temperaturen van rond het vriespunt ijzelachtige regen uit de lucht kwam vallen. Bij het begin van de Beartooth Pass was er bij de crew dan ook teleurstelling maar ook enige opluchting dat de pas gesloten was. Stapvoets door de bergen is niet erg, maar 100mijl is dan wel erg lang.

dsc_7702

Gelukkig nog op tijd kunnen remmen. Best groot zo’n bizon.

dsc_7709

Gesloten vandaag. En misschien wel voor de rest van het jaar.

Na enig Topoverleg in de commandocentrale kwam er al snel een alternatief plan op tafel. De kortste weg naar Cody betekende dat we de zojuist afgelegde weg weer integraal terug moesten rijden, wat een weinig aanlokkelijk programma leek. Er was bovendien nog een subprogramma dat afgewerkt moest worden: Muffler Men. Alhoewel niet de hele crew even enthousiast was (‘I’m married to an idiot’) werd er dus vanuit Wyoming koers terug naar Montana gezet om de Muffler Men te lokaliseren, inventariseren, fotograferen en aan het archief toe te voegen. Aangezien dit slechts een detour van nog net geen 350km betekende zag de gezagvoerder geen enkel bezwaar, dus zo geschiedde. Via Livingston reden we naar Billings, waar de eerste twee MM’s ons al op stonden te wachten. In Rockvale troffen we nummer drie die, heel lafjes, eigenlijk alweer op de route naar onze bestemming stond. Gelukkig was de temperatuur inmiddels opgelopen tot een graad of 16 wat de stemming alleen maar ten goede kwam.

dsc_7727

Deze stond op priveterrein, dus even gefotografeerd zonder entourage

dsc_7729

Bij het parkeren sprong het personeel van het bandenbedrijf meteen in actie. Helaas kwamen we alleen voor de Bandenman.

dsc_7733

Met geweer bij het casino

Cody is gesticht door William Cody, beter bekend als Buffalo Bill. Het hele dorp staat dan ook in het teken van deze entertainer, en we verblijven in het Buffalo Bill Village Resort. Net als de afgelopen dagen in een vrijstaande bungalow (of eigenlijk blokhut), maar dit keer met het zo begeerde WiFi. Na aankomst hebben we een bezoek gebracht aan het Buffalo Bill Center of the West, een knoert van een gebouw met maar liefst drie sub-musea. Wat hier met name duidelijk wordt is het gebrek aan historie dat Amerika van zichzelf heeft en hoe kort geleden die geschiedenis is. Amerikanen zijn oprecht onder de indruk van iets wat nog het best te vergelijken is met het Ron Brandsteder museum. Uiteindelijk was Buffalo Bill een goede entertainer en slimme zakenman, maar de manier waarop ze er hier bij weg zwijmelen is heel merkwaardig voor ons Europeanen. We mogen morgen nog een keer terug op hetzelfde kaartje, maar die honderden geweren hadden we na vijf minuten wel gezien, en de tentoongestelde kunst zou het gemeentemuseum van Schin op Geul nog niet eens halen.

dsc_7752

Bill zelf. Alle Amerikanen wilden met ‘m op de foto.

dsc_7756

De blokhut

Nu diner en rust, morgen Sheridan.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties staat uit voor Cody

Yellowstone, dag 3

Alhoewel het gisteravond natuurlijk bij uitstek een moment was om eindelijk eens aan ‘Het Bureau’  van Voskuil te beginnen of de verzamelde werken van Dostojevski te ontdekken zijn we toch weer blijven hangen in de achter de schermen schets van Top Gear en spelletjes op de diverse meegebrachte electronic devices.

Vanochtend was het weer prima, en konden we de verkenning van Yellowstone voortzetten. Er valt dus eigenlijk weer niet veel inhoudelijks te melden, en ik wil niet eens beginnen aan een opsomming van wat we allemaal gezien hebben. De foto’s spreken voor zich!

Nog een nachtje Robbeneiland, morgen naar Cody, Wyoming.

dsc_0144 dsc_0159 dsc_0171 dsc_0176 dsc_7577 dsc_7583 dsc_7594 dsc_7606 dsc_7627 dsc_7638 dsc_7670 dsc_7676 dsc_7685 dsc_7686

Geplaatst in Uncategorized | 2 Reacties

Yellowstone, dag 2

Gisteravond werd onze teleurstelling over de accommodatie enigszins gelogenstraft doordat bij thuiskomst Henk de Bizon ons in de voortuin stond op te wachten. Verrassend, zeker zo in het donker, en gelukkig zagen we ‘m terwijl we nog in de auto zaten. Wel een fijn staaltje nature-in-your-face natuurlijk.

De avond zonder Internet en TV zijn we prima doorgekomen. Wie had nou gedacht dat je de handleiding van de kachel binnen een uur uit je hoofd kon leren, en dat die tekst muzikaal gezien heel mooi samenging met ‘My Bonnie is over the ocean’ ? Welke wij inmiddels heel fraai tweestemmig in canon ten gehore kunnen brengen. Afgewisseld uiteraard met ‘We gotta get out of this place’  van The Animals. Dankzij het afwezig zijn van ieder vorm van elektromagnetische straling in een cirkel van een kilometer rondom ons verblijf hebben we echter uiteindelijk nog prima geslapen ook.

’s Ochtend hebben we bij gebrek aan alternatieven het ontbijt bij het plaatselijke cafetaria mogen gebruiken. Ze hebben zo midden in het park uiteraard een monopolie positie, en dat viel te merken ook. Aangezien we werden geholpen door Neil uit The Young Ones (50% van de bestelling fout serveren is een prestatie op zich) ging het allemaal niet zo heel vlot, maar hebben we uiteindelijk toch de onvermijdelijke eieren met toast naar binnen kunnen werken.

En toen werd het toch nog een hele mooie dag.

Allereerst was het prima weer, pas aan het eind van de middag begon het te regenen. En we hebben de gelegenheid gehad om een keur aan hot springs, geisers, falls, mud volcano’s en wat al niet meer te bezoeken. Eigenlijk bestond de dag voornamelijk uit stop-and-go verkeer, waarbij we van parkeerplaats naar parkeerplaats reden. Het was allemaal even prachtig en indrukwekkend, en ook hier geldt weer: De foto’s dekken bij lange na de lading niet.

Aan het eind van de dag kwamen we bij de bekende Old Faithful aan, maar die had helaas net een kwartier eerder z’n kunsten al laten zien. Aangezien het toen begon te regenen hebben we ‘m maar even bewaard voor morgen. De dierentellers zijn vandaag bijna allen van de schaal af gegaan, en we zijn ruim voorzien in alle elks en bizons. Alleen de bear-o-meter blijft nog even onderaan hangen.

En nu, nog licht nameurend van de zwavel maken we ons op voor het diner en een volgende avond in onze isoleercel. Morgen gaan we een hele waslijst aan resterende locaties in Yellowstone af!

En dan nu de foto’s. Zonder commentaar dit keer.

dsc_0115 dsc_0121 dsc_0132 dsc_0137 dsc_0141 dsc_7482 dsc_7488 dsc_7521 dsc_7529 dsc_7534 dsc_7537 dsc_7538 dsc_7545 dsc_7546 dsc_7550 dsc_7561 dsc_7562 dsc_7563

Geplaatst in Uncategorized | Reacties staat uit voor Yellowstone, dag 2