Ondanks het dubieuze karakter van onze kamer hebben we wel prima geslapen. Frisse zeewind, donker en koel, een zeer acceptabel bed en zo nu en dan geruststellende regengeluiden. Gelukkig was de badkamer op de gang wel uitsluitend aan ons toebedeeld, want het delen van sanitair zijn we nu toch wel ontgroeid. Ted had ’s ochtends een prima ontbijt paraat staan, en om 09:30 zaten we weer in de auto.

Het werd een mooie dag. Zeer indrukwekkende natuur onderweg waar de foto’s nauwelijks recht aan doen. Eerste doel was Bettyhill, een plaatsje aan de kust. Met een korte zoektocht werd Farr Beach gevonden, een verlaten strand dat bekend is voor locals en degenen die Tripadvisor lezen. Zeker de omweg waard. Onderweg hebben we onze eerste Schotse Hooglander vast kunnen leggen, want daar ontbrak het tot dusver danig aan. Het weer onderweg was typisch Schots; Koud (max 11 graden), af en toe zon en af en toe regen. Ons uitgekiende laagjesconcept komt hierbij echter wel optimaal tot zijn recht. De wegen werden gaandeweg de dag steeds krapper, op veel plaatsen enkelbaans, maar met wel voldoende uitwijkhaventjes om de tegenliggers (of snellere lokale duwerts) te laten passeren.

Na Bettyhill enkele omzwervingen naar o.a. Talmine (volgende pittoreske kustplaatsje) en toen naar Castle Varrich (Gaelic: Caisteal Bharraich, dus goed op de bordjes letten). Met enige moeite de USS Nimitz weten af te meren, en toen te voet naar boven. Met een beetje mazzel hebben we het droog gehouden, en het was een fraaie wandeltocht. Extra kudos voor C die hier echt even voor door moest bijten, zowel qua inspanning als qua hoogte. 

Onderweg niet teveel haast, want de natuur is prachtig en de meeste overige weggebruikers zijn mede toeristen die ook rustig sukkelen. Volgende stop was Smoo Cave, en fraaie grot. Wederom aardig wat klim- en daalwerk, maar ook zeker de moeite waard. 

Overigens zie je hier tot onze verbazing overal nog brievenbussen en telefooncellen, zelfs als er in de wijde omtrek geen huis te bekennen is. Knap om nog iets te verdienen op die ene ansichtkaart lijkt mij.

Bij het boeken was al duidelijk dat we een paar dagen een uitdaging zouden hebben om een diner te scoren, en vandaag is het begin van deze periode. We zitten weliswaar weer enigszins op stand, maar wel gekoppeld aan een restaurant waar we voor onder de €200 niet terecht kunnen. Daarom maar even een half uurtje doorgereden voor een prima betaalbare hap.

Morgen door Plockton om het NC500-deel van onze reis af te ronden.

Na het net iets te copieuze ontbijt van gisteren zijn we vandaag op zoek gegaan naar iets beter verteerbaars. Daarbij belandden we twee straten verderop bij de good-old Subway voor twee zeer smakelijke food-long subs. Meteen in de supermarkt ernaast wat jus d’orange gehaald, en ons auto-ontbijt was compleet. Vandaag stond een flink stuk rijden op het programma: Van Nairn via Inverness noordwaarts om de North Coast 500 op te pikken en deze verder noordwaarts te volgen.

Onderweg mochten we voor het eerst van Schots weer genieten. Fris, met een graad of 12, en regenbuien die werden afgewisseld met stralende zonnige perioden. Onderweg werden we daarom om de haverklap met indrukwekkende regenbogen geconfronteerd. Eerste stop was bij de Glenmorangie whisky distilleerderij. Om de een of andere reden vindt iedereen die Schotland bezoekt altijd dat je de whisky distilleerderijen af moet lopen, maar ik heb die drang nooit zo goed begrepen. Omdat we er toch langs reden zijn we even gestopt, maar ook aldaar had ik nog steeds niet de drang om er als bezoeker naar binnen te gaan. Na de foto hebben we dus onze weg vervolgd naar Dornoch, en dan vooral omdat Tripadvisor meldde dat de kathedraal en het strand warm aanbevolen werd. Nu weet goede vriend DJ te melden dat je kerken en kathedralen zoveel mogelijk moet vermijden, en aangezien we er inmiddels tientallen hebben gezien is daar zeker iets voor te zeggen. Tradities zijn er echter ook om voort te worden gezet, en dus hebben we de kathedraal bezocht en daarna koers gezet naar het strand. In eerste instantie lopend; we hadden ons immers voorgenomen om ook met regen gewoon op stap te gaan omdat je anders in Schotland nooit ergens komt. Na tien minuten lopen in de stromende regen hebben we besloten dat een uitgangspunt ook maar gewoon een uitgangspunt is, en dat we niet voor niets een auto hebben.

Vanaf Dornoch reden we langzamerhand steeds meer de stilte in, en werd het uitzicht steeds fraaier. De NC500 loopt echt pal langs de kust en fraaie vergezichten werden ons deel. Met Goldband op de radio en typisch Schots weer zijn we zo langzaam noordwaarts gereden. Na Brora beach bleek dat we ruim voldoende tijd hadden en hebben we de geplande shortcuts niet genomen maar de gifbeker volledig leeggedronken door ook naar het allernoordoostelijkste puntje van Schotland in John O’Groats te rijden. En ondanks de kou (het waait daar vermoedelijk echt altijd) was dat zeer de moeite waard, met prachtig uitzicht rondom en op de Orkney eilanden.

Hierna zijn we doorgereden naar onze B&B in Melvich. We verblijven deze reis in een verscheidenheid aan onderkomens, en het was bij voorbaat al duidelijk dat deze ietwat aan de onderkant van het spectrum zit. Volgens het bord bij de ingang betreft het een vier sterren accommodatie maar die hebben dan zeker geen betrekking op de kwaliteit van de kamer. Maar het is droog, het bed niet slecht, en betere tijden zullen hierna weer volgen. De niet onvriendelijke eigenaar (type seriemoordenaar die hier onder een alias aan het werk is) en zijn enthousiaste hond (sowieso gek op) helpen om het beeld van Fawlty Towers II te completeren. 

Na een prima diner in het nabijgelegen Halladale restaurant is er nu rust. Ontbijtwensen zijn aan Ted Bundy doorgegeven, morgen bijtijds uitchecken om op weg te gaan naar Unapool.

Zoals voorspeld was er vandaag geen ontbijt in het hotel te verkrijgen, en moesten we dus uitwijken naar een door Tripadvisor geadviseerd ontbijtinstituut in de vorm van het Househill café. Een kleine tien minuten met de auto later kwamen we tezamen met de voltallige vrouwelijke macramé club van Nairn aan bij dit etablissement. Jammer dat de bediening zich van vernieuwende iPad-technologie probeerde te bedienen. In een land waar de laatste grote technologische innovatie van 1972 dateert is een dergelijk experiment natuurlijk gedoemd te mislukken. Gelukkig werd er naadloos naar pen en papier geschwitched en kon de bestelling alsnog aangenomen worden. Het ontbijt was kloek maar ok. Veel vet, veel vlees, maar met verse jus en een keurig potje thee was het prima te hachelen. Niet meteen voor herhaling vatbaar, maar een prima start van de dag.

Vervolgens hebben we via Inverness koers gezet naar het legendarische edoch zeer toeristische Drumnadrochit. Onderweg voor het eerst diesel getankt, en net als in NL is de prijs daarvan inmiddels de prijs van benzine ontstegen. Aangezien onze Disco een kloeke 2236kg weegt is het verbruik navenant en gaat dit dus een aanzienlijke kostenpost vormen.

Belangrijkste en tevens enigste wapenfeit van Drumnadrochit (dubbele woordwaarde) is dat het aan Loch Ness ligt en dat wordt dan ook ten volle uitgebuit. Nessieland en de Nessieshop zijn slechts twee van de highlights in deze nederzetting. Het door ons gepland bezoek aan kasteel Urquhart kwam helaas te vervallen omdat de kaartjes voor de voor ons realiseerbare tijdslots niet meer beschikbaar waren. Gelukkig was er nog wel de gelegenheid om op de Nessie Hunter aan te monsteren om het meer te verkennen. In afwachting van vertrek nog even de plaatselijke horeca bezocht en twee tosti’s genuttigd, namelijk tonijnsalade met rode ui en ham/kaas, waarbij het bij de ham een plak van zeker twee ons betrof. Maar C heeft zich kranig geweerd.

Helaas kon goede vriend DJ (nautisch expert) niet bij de vaartochy aanwezig zijn om ons van aanvullende tekst en uitleg te geven, maar de dienstdoende jongeman kon ons toch prima van informatie voorzien. Tevens konden we het eerder genoemde kasteel uitstekend (en waarschijnlijk zelfs veel beter) vanaf de waterzijde bewonderen. Kleine weetjes zijn natuurlijk dat het meer 240m diep is, de temperatuur daardoor vrij constant rond de acht graden is, en dat het water bijna zwart oogt.

Na dit spektakel hebben we koers gezet naar de Culloden Battlefields, alwaar een of andere slag heeft plaatsgevonden. Daar zijn ze hier sowieso dol op, temeer daar ze er net zoveel gewonnen als verloren lijken te hebben. Helaas kwamen we te laat voor het museum aan, maar we konden nog wel de battleground (inclusief vlagmarkeringen!) bewonderen. Ook hier kwamen, net als op de boot, de winddichte jacks al aardig van pas, want het is er vandaag bepaald niet warmer op geworden.

Na terugkeer in het hotel was er even rust gevolgd door een eenvoudig diner (lasagne + curry) in de pub van het hotel. Morgen een aardige rijdag aangezien we ons dan naar de noordkust gaan verplaatsen en het eerste stuk van de NC500 gaan rijden.

Uitstekend geslapen. Twee ramen op een kier ter ventilatie, rolgordijnen op de laagste stand. Sierkussens verwijderd, twee kussens per persoon resterend. Dekbed aan de zware kant, matras matig hard. Buitengeluiden tot 05:34 afwezig, hierna tweemaal treintoeter waargenomen. Desalniettemin de slaap weer kunnen vatten. 07:37 wakker.

Het ontbijt werd deze ochtend verzorgd door het restant van het personeel van ons hotel. Na corona was van de vijf werknemers er welgeteld eentje teruggekeerd, dus er lag een kleine uitdaging voor deze dame. Niettemin een prima ontbijt met als opvallend detail een indrukwekkende hoeveelheid servies op tafel, waarbij we rustig kunnen constateren dat we het prima ook zonder binnenbord, buitenbord en melkkan hadden afgekund. Na het ontbijt hebben we het slagschip van de iets te krappe parkeerplaats weg weten te manoeuvreren en koers gezet naar het Craingorns National Park, alwaar wij de Linn of Dee trail gelopen hebben. Volgens Internet uiterst eenvoudig, maar voor de ongeoefende trail-lopers bleek deze precies goed te zijn. Mooie plaatjes, mooie natuur en prima weer.

Na het succesvol voltooien van de trail hebben we koers gezet naar het nabije Balmoral Castle. Inmiddels alom bekend als buitenverblijf van Elizabeth II, en we moesten natuurlijk zelf even de situatie ter plekke onderzoeken. Terwijl alles eigenlijk gesloten is toch veel mensen die daar hun medeleven kwamen betuigen. Hierna verder richting Nairn, waarbij het nog steeds behoorlijk wennen blijft om aan de linkerkant over iets te kleine weggetjes te rijden met overig verkeer dat dagelijks niets anders doet. Aangezien de maximale snelheid bijna overal 60mph is vallen wij met onze comfortabele 45-50mph ietwat uit de toon. Af en toe in een treintje met mede toeristen (onderlinge afstand 100m), af en toe met een local met haast achter je (delen door 10). Uiteindelijk best vermoeiend, maar we slaan ons er manmoedig doorheen. 

In Nairn verblijven we in een keurig appartement. Dat wil zeggen, van binnen dan. Van buiten is het de typische verlopen morsige Fawlty Towers stijl die we zo goed van dit deel van de wereld kennen. Alhoewel het restaurant goede reviews had waren we gezien de volledige lege eetzaal toch wat op ons hoede, maar het personeel had er heel tactisch voor gekozen om de aanwezigen allen in de pub/bar plaats te laten nemen. Uiteindelijk een keurige maaltijd gehad, en gezien de loopafstand tot het appartement voorzie ik morgen een vervolgbezoek aan dit etablissement.

We blijven hier twee nachten, dus voor morgen moet er nog een dagprogramma worden samengesteld. Eerste gegadigden zijn stadsbezoek Inverness, Loch Ness (boottocht?), kasteel Urquhart en Culloden Battlefields. Grootste zorg is echter het ontbreken van een ontbijtfaciliteit in het hotel (vier keer per mail aangekondigd), dus dat wordt morgen de eerste speurtocht. 

Aan links rijden wennende Frank

Helaas bleek het Ibis Styles vanochtend de zo succesvolle ontbijt formule van gisteren vandaag te hebben aangepast, en was de uitgebakken spek vervangen door de bekende braadworsten. Daarmee bleef er van de inhoud van de vier gamellen nog slechts eentje voor menselijke consumptie in aanmerking te komen en moesten we ons gaan concentreren op de croissants en yoghurt. Na het uitchecken konden we ons met lichte wedstrijdspanning gaan verheugen op de aankomst van de huurauto. Deze was reeds in april geboekt waarna er verder een daverende stilte vanuit de verhuurder volgde, dus altijd even afwachten of er daadwerkelijk iemand het gevaarte af komt leveren. Gelukkig stond stipt op tijd de auto voor de deur en kon het reishoofdstuk van deze vakantie beginnen.

Bij het instappen bleek al dat wat weliswaar al wisten, maar toch confronterend is: Een rechtsgestuurde auto is echt different cook dan de LHD-versie. Bij het wegrijden werd dan ook meteen de voltallige bemanning geactiveerd om gezamenlijk dit klusje te klaren. Met enige gewenning (veel eenrichtingsverkeer in Edinburgh) konden we langzamerhand het tempo iets opvoeren. Het gevoel met de eerste rijles bezig te zijn overheerste echter behoorlijk. Vooral veel auto ter linkerzijde van de bestuurder en overig verkeer dat zich niet geheel voorspelbaar gedraagt maakt het best een uitdaging. Als je daarbij ook nog links wat gras en een stoepje meeneemt zit de co-piloot niet meer relaxed tegen de deur geleund maar de rest van de rit zo ongeveer op de middenconsole, weten we nu. 

Vanuit Edinburgh hebben we eerst koers gezet naar Dunfermline Abbey. Een fraai park met een oude ruïne en kerk; Aardig om even rond te wandelen, maar niet overdreven geweldig. Wel een formidabele valpartij van C. Met kapotte knie, natte broek en een nieuwe camera die ineens niet meer onder de garantie valt konden we onze weg vervolgen. Het zal wel niet de laatste val zijn, want het plaveisel ligt hier bijna overal (hij maakt ‘m gewoon) Schots en scheef.

Na Dunfermline reden we naar het Scone Palace in Perth. Een fraai kasteel waar veel Schotse koningen (o.a. Macbeth) gekroond zijn. Mooi kasteel met veel vrijwilligers die stonden te popelen om hun verhaal te doen. Normaal gesproken weten we dit soort menselijke interactie zorgvuldig te vermijden, maar het zal de leeftijd zijn dat we én eerder aangesproken worden én het nog wel eens heel aardig blijkt als je meer begrijpt van waar je naar staat te kijken. 

Hierna was het alweer tijd om het hotel op te zoeken, en we verblijven nu in het keurige Craigatin in Pitlochry. Op aanraden van de hoteleigenaar heerlijk gegeten bij de Old Mill Inn, en nu kunnen we ons voorbereiden op de rit morgen verder noordwaarts.

Na een welverdiende nachtrust konden wij voor de eerste maal van een Schots ontbijt genieten. Als je de baked beans en haggis even wegdenkt was dat prima te behappen. Ook Schotten hebben blijkbaar toch meer behoefte aan toast met een eitje en spek en wat yoghurt met vruchtenbende. Na het ontbijt kon het dagprogramma vastgesteld worden, en hierbij moest geconstateerd worden dat dit weblog gisteren een aanzienlijke hoeveelheid fake news heeft verspreid. Naar ons nu duidelijk is was Elizabeth gisteren nog in Balmoral, en is zij vandaag pas via de Royal Mile en St Giles Cathedral naar Hollyrood House overgebracht. Morgen wordt ze vervolgens weer van Hollyrood naar St Giles getransporteerd, wat voor ons leken niet de meest efficiënte manier lijkt te zijn.

Edinburgh stond vandaag in ieder geval geheel in het teken van deze legendarische gebeurtenis, met veel afzettingen en ook veel mensen die hier specifiek op af kwamen. Tegelijkertijd zorgt de overdaad aan toeristen er ook voor dat het dagelijkse leven gewoon doorgaat, zij het met een gepast programma. Dit aangepaste programma bestond voor ons vandaag om mee te beginnen uit de wandeling naar Edinburgh Castle (even niet bereikbaar uiteraard) en een bezoek aan de National Gallery. De laatste was gratis vanwege een verbouwing, en er waren veel vooral Hollandse meesters te bewonderen. Aardig om te zien, maar toch een beetje een bedaagd gebeuren. Hierna zijn we naar de Surgeon’s Hall museum gelopen, een museum vol lichaamsdelen op sterk water, oude tandarsinstrumenten en andere vermakelijkheden. Interessant, goed om te zien, maar na afloop meen je overal tuberculose in je lichaam te hebben. Een soort Google’n op ziekteverschijnselen avant-la-lettre dus. 

Inmiddels nam het aantal belangstellenden rondom de Royal Mile voor de begrafenisstoet al aardig toe, maar aangezien het nog wel drie uur zou duren besloten we eerst even terug te gaan naar het hotel. Na Max te hebben zien zegevieren in de Formule 1 zijn we teruggelopen, om mooi op tijd achteraan de meute aan te sluiten om de koningin te zien passeren. Hierna nog even gewandeld en gegeten (TGI, inclusief Harvey Wallbanger voor C) en gedronken (hotelbar). Aangezien het inmiddels aardig begon te regenen kwamen de speciaal aangeschafte Decathlon regenjacks goed van pas. Hoog ANWB gehalte en het ziet er niet uit, maar wel waterdicht.

Morgenochtend wordt hopelijk de auto bij het hotel afgeleverd en kunnen we echt op pad.

Na vanochtend alle domotica correct voor de vakantie te hebben geconfigureerd kon de taxi besteld worden. Ook dit keer trapten we er weer in en bleek de bestelde Uber X ondanks de afbeelding in de app wederom geen Tesla Model X te zijn maar een door Ibrahim bestuurde Ford Mondeo met 230.000km op de teller. Als we de onheilspellende geluiden in de aandrijflijn bij lage snelheden even wegdenken was dit echter ook een prima alternatief. Gewaarschuwd door alle Schiphol horror stories waren we ruim op tijd aanwezig. Met flinke doch snel oplossende rijen waren we uiteindelijk in 50 minuten door kofferafgifte (Sky Priority), security en douane (beiden gewoon tussen de burgers). Met vervolgens drie uur om van het begin van de vakantie te genieten. Gelukkig zat er bij de gate een Amerikaans-Canadees gezelschap op luide toon hun respectievelijke vakanties voor te bespreken. Eerste indruk was dat we ze de komende weken nog veel tegen zouden komen (‘We’re going to see all of Scotland’), maar iets verder in het betoog bleek gelukkig dat de actieradius niet veel verder zou komen dan wat met een dagtocht vanuit Edinburgh haalbaar is. Gecontroleerd-avontuurlijk dus.

In Edinburgh bleken zowaar beide koffers de tocht met ons mee te hebben gemaakt en konden we de tram pakken naar Edinburgh. Keurige verbinding, waarmee je met een half uurtje in het centrum van Edinburgh en pal naast ons hotel uitkwam. De eerste indruk onderweg: Best wel Schots allemaal, veel toeristen, en weinig te merken van een land-in-rouw. Het weer is hierbij prima, 17 graden met volop zon. Na het lozen van de bagage hebben we een eerste verkenning gedaan: Waverley Market (hippe terrassen), Royal Mile (normaal gesproken toeristen boulevard, nu grotendeels afgezet voor de processie met Elizabeth morgen), Schotse parlementsgebouw (waarvan akte), Hollyrood palace (waar de queen nu naar verluidt horizontaal resideert en de bloemenzee aanzwelt), Arthur’s Seat (berg met uitzicht over de stad, vanaf de voet van de berg bewonderend naar boven gekeken) en Calton Hill (lage versie van Arthur, dus wel beklommen, met veel monumenten bovenop).

Na 13.000 stappen waren we het wel zat voor een eerste dag, en hebben we ge-terrast op Waverley Market (blending in met de jeugd) en gedineerd in het HardRock Café (de haggis moet nog even wachten). 

Morgen staat in het teken van het transport van Elizabeth van Hollyrood naar St Giles Cathedral, en dat is beiden op kruipafstand van het hotel. Maar even kijken of we deze once-in-a-lifetime nog even mee kunnen pakken. We zouden ook de hop-on-hop-off willen doen, maar het zou zomaar kunnen dat die vanwege alle afzettingen niet rijdt. Gaan we morgen allemaal ontdekken!

Tour of Scotland 2022: De Route.

Na een rustige nacht waren we vanaf o-seven-hundred (openingsuur Europcar Odense) mentaal volledig startklaar om een huurauto in ontvangst te nemen. Na het ontbijt belde de onvolprezen ANWB ons, en enkele telefoontjes verder bleek dat er in geheel Denemarken geen huurauto meer te vinden was, maar dat er eentje vanuit Hamburg (!) zou worden gebracht. Dat zou dan ergens tussen 1400 en 1600 moeten plaatsvinden, wat dus voor ons betekende dat het grootste deel van de dag zich wederom in Odense ging afspelen. En wie Odense zegt, zegt Hans Christian Andersen. Daarom de bagage maar in het hotel achtergelaten, en het maar gewoon laten gebeuren.

Rond 15:00 hadden we nog niets gehoord, maar het leek ons een goed moment om alvast naar het Europcar HQ af te reizen. Nog geen tien minuten later verscheen onze reddende engel met een Golf Plus. En op sommige momenten klaag je zelfs daar niet meer over.

Vlug ingestapt, bagage opgehaald in het hotel en met gierende banden koers gezet naar huis. 23:30 waren we weer in Amsterdam, nu nadenken of we dit ooit nog overdoen…

Aangezien de auto naar verwachting vandaag niet voor 14:00 klaar zou zijn konden we uitslapen. Na een rustig ontbijt konden we constateren dat het een druilerige dag was, en dat maakte de invulling van het geplande dagprogramma (HCA-highlights) er niet eenvoudiger op. Daarom maar even aan de receptie gevraagd of we ook een late-checkout konden krijgen, en gezien de bezettingsgraad (driekwart leeg) bleek dat geen enkel probleem te zijn. De rest van de dag hebben we dus uiterst nuttig al lezend, gamend en internettend ingevuld. Rond 14:00 togen we naar de garage voor het uitgebreide damage report.

Er was behoorlijke progressie geboekt: De remmelarij zat weer helemaal correct gemonteerd, en ook de refurbished remschoenen zagen er prima uit. Laatste hoofdpijndossier was nog De Keerring, die echter ruim op tijd bij de garage was gearriveerd. Gelukkig bleek de euforie van korte duur, want de ring paste niet. Linksom en rechtsom gekeken, mannen die in de auto springen om elders nog te zoeken, het hielp allemaal niet. Complicerende factoren waren er daarbij te over: De garage zou na vandaag gaan sluiten voor drie weken vakantie, en de auto kon zonder rechterachterwiel niet verplaatst worden. Kortom: Wat te doen.

Uiteindelijk waren de keuzemogelijkheden beperkt. Ook inschakelen van de ANWB had op dit moment weinig zin, de auto zou zonder verdere actie drie weken op de brug moeten blijven staan zonder zicht op reparatie. Als de garage daar überhaupt al trek in zou hebben. Daarnaast leek het probleem mij nou ook weer niet al te groot; Een kersvers lager, hoe hard heb je zo’n keerring dan helemaal nodig? Omdat er eigenlijk geen opties waren is de rechterachteras weer in elkaar gezet zonder de keerring, met het idee om rustig naar Nederland af te reizen. Ook overleg met een deskundige (MF, collega Cadillac rijder) kon mij toen nog niet van dit plan afhouden, want keerringen zijn sowieso overrated.

Tien minuten onderweg merk je dan toch dat het knaagt, dus nog even een tweede advies (connaisseur par excellence DJM) ingewonnen, en die was wel heel erg duidelijk: Nederland ga je er sowieso niet mee halen, en waarschijnlijk sloop je de hele achteras. Met name de uitleg van de functie van de keerring (namelijk dat het lager z’n gehele smering van de differentieelolie krijgt) nam de laatste twijfel weg, en dus werd de op zich perfect rijdende Caddy bij de eerstvolgende parkeerplaats op zo’n 30km van het vertrekpunt weer stilgezet en kon de cavalerie ingeschakeld worden.

De ANWB bood uitkomst en stuurde een sleepwagen. Alhoewel ik eerder in glasheldere radiotelefonie kenbaar had gemaakt wat het probleem was (en daarbij in bedekte termen natuurlijk ook de oplossing had meegegeven) bleek de beste man met zowel beperkte al onjuiste instructies gearriveerd te zijn. Reparatie in Denemarken zou dit weekend nooit meer lukken, en de chauffeur (ik) was dan niet meer in Denemarken. De enige oplossing was dus dat de auto gerepatrieerd zou worden, of dat nou in functionerende of defecte toestand was. Helaas bleek lullen als Brugman op dat moment niet te helpen, en dus werden we met auto en al gedropt bij een US garage in de middle-of-nowhere. Begrijpelijk vanuit de positie van onze sleepchauffeur, die deed slechts wat hem opgedragen was, maar wel gepruts vanuit de ANWB.

Geluk bij een ongeluk: De eigenaar van de garage was nog aanwezig, en dat bleek De Alleraardigste Deen aller tijden te zijn. Ondanks dat we meteen aangaven onszelf met de auto weer zo snel mogelijk van z’n terrein te verwijderen nodigde hij ons uit om even rustig binnen te komen en z’n bedrijf te bewonderen. Simultaan probeerden wij ondertussen de ANWB te mobiliseren om ons met de auto naar een plek te vervoeren waarvandaan de auto naar Nederland kon worden vervoerd en wij ook transportmogelijkheden hadden.

Onze SuperDeen Christian vertelde ondertussen honderduit over zijn bedrijf, een wel zeer indrukwekkende eenmanszaak gespecialiseerd in Corvettes maar ook beschikbaar voor andere GM en Ford producten. Al wachtend op de tweede sleepwagen kregen we eerst cola aangeboden, en toen het wachten wel erg lang duurde liet hij ongevraagd en onaangekondigd ook nog pizza en bier aanrukken. Ongelooflijk gastvrij en aardig dus!

We waren nog maar net aan de pizza begonnen toen de vervolgsleep voor de deur stond, die de auto (conform het plan dat we zelf all along the way al hadden) naar de storage facility van het sleepbedrijf zou brengen. Gelukkig ook hier weer miscommunicatie, want de man had de opdracht om ons bij het treinstation te droppen. Ook hier was weer enige corrigerende actie benodigd (moeilijk-moeilijk-moeilijk, want het staat niet in de computer), maar de behulpzame chauffeur dropte ons gelukkig bij onze vaste homebase in Odense, het altijd gezellige Best Western.

We zijn met onze limited bagageset nu zo agile, mobiel en flexibel mogelijk op alle mogelijke vervolgscenario’s voorbereid. Maar nu eerst rust, morgen hoogstwaarschijnlijk een huurauto regelen, en dan hopelijk eindelijk naar huis.